Modderstromen in ons dorp

Zoals ik al eerder meldde heeft de regen van twee weken geleden hier in het Beloofde Land nogal wat schade aangericht. In het zuiden regende het nog een beetje door en terwijl de aarde hier in de Creuse alweer kurkdroog is, kun je kano?´n door de straten van Montpellier. Zoek maar op Youtube.

Vriendin P zat enorm te jammeren over bovenstaande modder, want ze hadden op die akker waar vorig jaar de tarwe stond, gras gezaaid bij wijze van teeltwisseling. Dat zaad lag volgens haar nu op een hoopje beneden, maar ik had al v??or de blubber een groen waas zien ontstaan en we kennen allemaal haar optimistische kijk op problemen en rampspoed.

Ik kon er niet veel medelijden mee hebben: haar zoon is in hoog tempo bezig heggen, muurtjes en bomen weg te halen, waardoor de wind, de modder, de regen en de wilde zwijnen vrij spel hebben gekregen.
Het is allemaal kortetermijndenken, het maait makkelijker, je hoeft minder bochten te maken en met de moderne grote machines is het ook wel te begrijpen. Maar stom en voorspelbaar is het wel, blijkt nu.

Drie man personeel en ?©entje die werkt. Comme toujours

Vroeger (vroeg?¢h), zei buurman P , waren er heggen ?®n greppels voor de afwatering, ze waren niet gek toen.
En die muurtjes, die prachtige muurtjes, die zeker van v??or de revolutie zijn en die bovendien markeerden van wie welk stukje grond was, die liggen nu aan de kant gesmeten. In het bos zijn ze gelukkig nog overal.
Tijdens de Tour dit jaar konden we zien hoe de muurtjes in Engeland gekoesterd en onderhouden worden en hoe aantrekkelijk dat er allemaal uitziet. Zo zag het er hier ook uit. Vroeger dan. Het is om te huilen.

Geen muurtje of heg meer te bekennen, wacht, een heg in de verte

Het landschap hier is sinds de 15e eeuw niet erg veranderd, zegt schrijver Jean-Marie Chevrier in een interview in La Montagne (waarover een volgend keer meer), behalve dan dat de oude aankleding nu aan het verdwijnen is.
Op die lege plek achteraan op de foto boven stond bijvoorbeeld een Romeins ch?¢teau Рik neem aan dat buurman P een castellum, een fort bedoelt Рen de weg ernaartoe was geplaveid met van die mooie Romeinse straatstenen.

Toen we het er laatst weer eens over hadden in het kader van Alles Wordt Maar Zonder Aarzeling Naar De Klote Geholpen, excuse my french, vertelde hij dat de stenen van dat fort gerecycled waren en te bewonderen zijn in de gevel van het pand naast de middelste apotheek in de Grande Rue van Dun en in die van de meisjesschool in Villard.
Dat ga ik dit weekend eens eventjes bekijken, want wanneer heeft dat dan plaatsgevonden? Negentiende eeuw of eerder?

Aarde en grind weggespoeld, oude steen komt tevoorschijn

De weg dus naar dat fort, was in feite de weg van Naillat naar Aigurande, kennelijk een belangrijke route in de tijd van de Romeinen. Bij Cassini kan ik hem zo een-twee-drie niet vinden.

Die weg was verdwenen onder het asfalt of grint met aangestampte aarde, zoals zoveel Romeinse wegen en zoals al eerder gemeld, maar door de stortbuien kon ik laatst toch een glimp opvangen van hoe het was geweest. Er was daar van alles gevonden, onder andere een aantal merkwaardige ijzeren bollen, die de apotheker, die amateur-archeoloog was, zou laten onderzoeken. Nooit meer iets van vernomen. Buurman moest er weer hartelijk om lachen.

Van echte vooruitgang is in dit departement – misschien gelukkig ook maar – geen enkele sprake. Toch maar eens de burgemeester aan zijn lelijke jasje trekken of er niet iets aan die afbraak kan worden gedaan.