Twee paarden en een dwergkoe

Ik moest tegen mijn zin de grens van ons departement over, omdat ik een afspraak had met een mevrouw, die een cuisini?¬Ære in de aanbieding had met een grotere schoorsteenpijpopening dan die van ons. Die grens ligt hier niet zover vandaan en het vreemde is, ik vind zo’n ander departement (87) er heel anders uitzien.
Ze hebben daar om te beginnen veel schapen, overal zie je schapen. De weilanden (met schapen) zijn groter en het verkeer is er verschrikkelijk. Jullie merken wel dat hier een provinciaaltje aan het woord is en dat komt omdat de N145 in de Haute-Vienne in een tweebaansweg verandert, terwijl dezelfde hoeveelheid verkeer langsdendert, wat zeg ik, er rijdt een krankzinnig grotere hoeveelheid vrachtwagens tussen Poitiers en l’Occitane (de weg tussen Vierzon en Montauban, als iemand dat iets zegt). In Frankrijk zijn ze verkeerstechnisch vergeten dat mensen ook nog van west naar oost en andersom willen reizen en dat doen ze vooral op de N145 in de Haute-Vienne, bleek toen ik in die kleine 2cv mijn leven waagde.

Zonder eten vinden ze ons niet interessant genoeg

Ze had me per telefoon uitmuntende instructies gegeven, zodat ik op het afgesproken tijdstip kennismaakte en achter haar aan naar een of ander gehucht reed. Zo kom je nog eens ergens. De dame bleek een fokster Рop kleine schaal Рvan paarden uit de Comt?©, van die gezellige stoere knapen met blonde manen. Over het fornuis waren we het na een beetje pingelen al snel eens, dus daarna liet ze me haar dieren zien. Ach, wat heerlijk was dat nu toch weer. We dronken Clooneykoffie en kletsen en kletsen, tot ik weer terugreed en me afvroeg hoe ik in godsnaam dat loodzware ding ooit thuis zou krijgen.

Als je zulke buren hebt als wij hier in ons lieve dorpje, hoef je je daar geen zorgen over te maken. Ik was eerst op zoek naar een aanhanger, we hebben immers een auto met trekhaak, jammer dat die zich nog voorlopig nog in Nederland bevond, toen Sylvie zei kun je straks om 4 uur? En neem een stuk plastic mee want het regent. Zo!

Met zijn drie?¬¥n reden we zonder een vergissing dezelfde weg weer terug, waartoe ik de eerste keer allerlei ijkpunten in mijn kop had geprent, een ?¬©tang rechts, een bord met chalets links, enzovoorts, tot we ons bij de poort meldden. Met een touw, een pallet en een trekker met vork zet je zo’n ding op een aanhanger. Ik stond erbij en keek ernaar en liep in de weg.

Hij Ze staat

JP en zijn maat Tintin pakten hem de volgende dag op alsof het een lege kartonnen doos was en zetten hem op zijn plek. H?®? Echt waar.
Nu staat hij hier in de keuken te loeien en is zo heet, dat ik op iets grotere afstand moet gaan zitten. En wat is-ie mooi!