Lucienne Giraud in 2008

Vriendin P. riep me net vanuit de tuin: Moedertje Giraud is overleden!
Moeder Giraud, die ik Lucienne mocht noemen, was onze lieve melkboerderijmoeder en -oma, de grootmoeder van onze Bleu als het ware. Zo’n lieve vrouw, altijd even hartelijk en aan het werk. Zij was degene die zei: daar hebben we geen tijd voor, we moeten werken, als ik zwijmelde over het mooie uitzicht. Ik heb haar nooit horen klagen, terwijl ze haar hele leven letterlijk krom liep van de reuma en almaar pijn leed.
Om de een of andere reden dacht ik dat ze het eeuwige leven had, maar neen. Heb ik toch weer spijt dat ik vorige week niet even langs ben gegaan, zoals altijd te laat.

Toen Bleu nog bij M?®re Giraud woonde

Maandag naar de begrafenis. Alweer een ijkpunt verdwenen in dit paradijs op aarde. Ik ga haar missen, dat is zeker.