Deze bonen lieten me al op 1 maart het water in de mond lopen door de naam: stokspekbonen. We hebben er nu twee keer van gegeten en het is waar, ik heb in tijden niet zulke heerlijke sperziebonen gegeten. En terwijl de rest van de tuin zucht en steunt onder de gesel van de droogte, staan deze planten erbij alsof er niks aan de hand is. Tant mieux.

Geen draad, stevig en toch zacht en veel langer dan die sneue dingen van de AH. Maar vooral de smaak, die is uitmuntend. Dat komt misschien ook, omdat ze binnen een half uur na oogst op de bordjes liggen.

Deze hier zat gisteravond tegen het plafond van de slaapkamer.