Tag Archives: Toussaint

Oude kranten

Pile of French newspapers on the table
Artistiek Frans stilleven met Montagnes

De dagen glippen hier zo tussen mijn vingers door, plotseling is het weer zaterdag, nat, na een behoorlijk natte week.
Het was donderdag Toussaint, Allerheiligen, dat is hier zoals sommige mensen weten een feestdag, of eigenlijk een rouwdag, want de begraafplaatsen worden dan opgevrolijkt met de bekende chrysanten, die vorige week overal te koop aan werden geboden en gisteren, de dag erna in de ramsh gingen voor de helft van de prijs, waardoor ze nog gretiger aftrek vonden.
Volgens de buurvrouw zijn ze maar even mooi, een nachtje vorst en tis beurd. Niks doen is geen optie.

Late carrots
Helemaal vergeten dat ik die ook nog had

In verband met die eventuele vorst ging ik de dahlia’s maar eens uit de grond halen en nam meteen de laatste bieten (en worteltjes) mee, die ik onmiddellijk dezelfde dag nog heb opgevroten, zo heerlijk vind ik die.

Border collie spotting the postman
Le facteur est d?©j?† pass?©, Bleu!

Om die dahliaknollen niet te laten schimmelen, wilde ik ze zoals elk jaar in kranten pakken, maar ja, ja, moderne tijden, we lezen de krant alleen nog maar digitaal, en de laatste stukjes papier heb ik nodig voor het caviahok en om de kachel aan te maken. Ze waren dus bijna op.
Ik ging naar de buren, die dagelijks La Montagne door de postbode aangereikt krijgen. Voor de rouwadvertenties, volgens een andere buurman, want ze doen hier nauwelijks aan rouwkaarten, je m??et de krant wel lezen om te weten wie er dood is.

Dried beans in their pod
Ook voor bonenvergaring hebben we een oude krant nodig

Na de gebruikelijke begroeting door de oudste bewoner van het dorp (“Het lukt me niet om op te staan, c’est la jeunesse!“) en wat geklets over het weer en het leven, bracht ik mijn wens ter sprake.
– Kranten? Kranten zat, ja hoor, neem maar (“neemt“), zei ze. Ik liep naar de TV, waarachter zich de krantenstapel bevindt, maar neen, die moest ik niet hebben, in de voorraadkamer.
– Wat doen jullie eigenlijk met de oude kranten? vroeg ik.
– Die stapelen we op, we stapelen!
En inderdaad, tegen de muur van de voorraadkamer stonden twee keurige kaarsrechte stapels kranten, beide zo’n anderhalve meter hoog.
Ik deed een greep en zag in het koelste gedeelte een zee van chrysanten in schitterende herfstkleuren voor de doden van donderdag.
Ach. Al die doden.