(Foto’s hebben zoals altijd helemaal niks met de tekst te maken)

Ons dorpje vanaf de piste bij Grand Prat

Woensdagochtend zag ik in de spiegel al tandenpoetsend twee donkerblauwe wallen onder mijn ogen ontstaan en voelde ik in de rechterhelft van mijn hoofd de bekende stofwolk van zand aankomen als een b?©douin op een kameel aan de horizon.

Migraine, verdomme, migraine, in honderd jaar geen last van gehad. Dat kwam zonder twijfel door die immense werkdruk met dagen van 11 uur met nauwelijks tijd tussen de middag.
Een pilletje nemen kon niet, want dan zou ik achter het stuur in slaap vallen. Weet je wat, dacht ik in mijn onnozelheid, we negeren het gewoon, misschien valt het wel mee.

De jonkies in het zonnetje

Ik kon dan wel het negeren, maar mijn klantjes zagen het meteen:
– Ga naar de dokter, je bent ziek!
– Welnee, dat gaat vanzelf over, pruttelde ik slap, en trouwens ik heb niet eens een dokter, wat volgens de S?¬©curit?¬© Sociale wel moet: “Votre dossier n’est pas complet“, woorden die de Franse bureaucratische instellingen standaard in het briefpapier hebben gestanst.

Misselijk van de koppijn en op mijn tandvlees kwam ik bij laatste klant van die dag, een notoire nicotinist en egocentrist, en zelfs die zei:
– Je hoeft niet het hele uur te blijven hoor, ik red me wel, ga naar huis en naar bed en bel morgen de dokter.

Ik volgde die raad op, sliep de hele nacht met een dosis triptan, belde eerst om 05:00 de werkgever dat ik was uitgeschakeld en om 08:00 de eerste klant dat er iets later een ander zou komen, maar dat ik niet wist wie of hoe laat.

Je gewoon ziek melden, dat kan hier niet zomaar. Wist ik veel. Neen, je moet naar de dokter, of die komt naar jou en die vult dan een formulier in dat je niet kan werken. Vertelde de werkgever toen die terugbelde.

Koeien op stal

Godsallemachtig, wat een tijd- en geldverspillerij van dokter en verzekering.
On n’y peut rien, zeggen ze hier allemaal, ik belde in vredesnaam maar het Maison M?¬©dicale in het dorp aan de rivier en kon me daar om 16:45 uur melden.

Ik dacht nog, laat ik me maar een kwartier eerder melden, want ik moet me daar nog inschrijven en laat ik geld pinnen, want zo’n Carte Vitale is leuk bedacht, maar het is nog steeds boter bij de vis bij de huisarts. Ook al zo’n belachelijk systeem.

Na 2 (twee!) uur wachten in een oververhitte wachtkamer, waar de een na de ander binnenkwam en vrijwel meteen werd opgeroepen behalve ik, was het mijn beurt. Twee uur!
– Ik dacht al dat ik vergeten was, zei ik, wat ik ook echt dacht.
– Nee, het is druk. Zei de jongeman zonder enige gelaatsuitdrukking. Der Mann ohne Eigenschaften.

Dorp aan de rivier

In de spreekkamer wilde hij weten wat er was. Ik vertelde dat ik me die dag had ziek gemeld wegens een niet te temmen migraine, ontstaan door oververmoeidheid en dat ik een Verklaring nodig had voor de werkgever en de sociale verzekering.
Ik was al jaren niet bij een dokter geweest, vertelde ik.
– Wat? zei de man, maar dat is niet normaal!
Een merkwaardige reactie.

Hij vroeg verder niks, hij wilde niet weten hoe het kwam dat ik zo moe was, of ik goed sliep, hij vroeg me niet naar mijn werkgever, niks naks noks.

Hij sprak slechts de klassieke woorden, Kleedt U Zich Maar Uit.
– Waarom, vroeg ik, waarom?
Hij antwoordde niet maar begon met kloppen, hameren, kijken, lichtje laten schijnen in mijn ogen, knijpen en bloeddruk meten. Werkelijk waar, ik dacht dat hij met mijn gezondheid bezig was en naar afwijkingen aan het zoeken was.
Het enige dat hij niet deed was naar me luisteren, een essentieel onderdeel lijkt me, in de relatie tussen patient en arts. Ja, luisteren naar mijn longen. Lul.
Hij wilde wel weten of ik elke dag kakte. (Faire caca, echt jongens!)

Yin & Yang bij de buren

Hij schreef alles op een piepklein ruitjespapiertje – nog nooit van een computer gehoord – en kwam met allerlei formulieren aanzetten en dat ik wijkverpleegster moest bellen.
En dat ik elke twee jaar een borstkankercontrole moest ondergaan. En wanneer ik het laatst een gynaecologisch onderzoek had gehad.
– Toen ik zwanger was, stamelde ik verbijsterd. Wat heeft dat in godsnaam met oververmoeidheid en migraine te maken?
Nou, dat moest onmiddellijk gebeuren, elke twee jaar, maar niet bij hem, want dat deed hij niet, of ik een afspraak met zijn vrouwelijke collega wilde maken.
– Waarom, vroeg ik, waarom?
Omdat het moest. Zei hij. En begon eindelijk op het toetsenbord te rammelen.
Helemaal in de war bekeek ik het papier voor de wijkverpleegster. Bloedafname met een lijst op welke afwijkingen gecontroleerd moest worden.
– Waarom onderzoekt u ook niet op Ziekte van Lyme, vroeg ik, nog steeds in veronderstelling dat hij met mijn klacht bezig was.

– Bent u dan door teek gebeten? vroeg hij aan het eind van zijn geduld. Neen, dat verzin ik hier ter plekke, slome.
Ik was nog niet klaar want ik wilde weten waarom ik een recept meekreeg voor een portie paracetamol (1000 mg), een middel dat de migraine – althans bij mij – extreem verergert.
– U kunt het ook weggooien, antwoordde hij boos, en dat is dan 23,- euro.
Wat zei ik? Meteen dokken.

Vervolgens gaf hij me de Verklaring, die alleen voor vandaag gold, zei hij, want als we iedereen die een beetje moe was zouden thuishouden, neen, daar kunnen we niet aan beginnen.
Ik geloofde mijn oren niet. Dat zei hij echt. Letterlijk. Nou ja, in het Frans. Wat.Een.Eikel.

Toen ik buitenstond, barstte ik in tranen uit. Ik voelde me doodziek, mishandeld door een achterlijke onbekwame huisarts en ik moest de volgende dag dankzij deze zak weer aan het werk, wat ik gedaan heb, liefdevol ontvangen door mijn klantjes, die me tisane gaven en lekkere hapjes toestopten.
Dat was gisteren. Toen ik thuiskwam, was ik op sterven na dood.

Ik overweeg serieus een klacht tegen die zak in te dienen.
Ik ga niet de wijkverpleging bellen en ik schrijf me bij een ander in.