Tag Archives: winter

Frankrijk

We bennen er weer

5 Comments

Bess eet grasBess eet gras en trekt een scheef smoeltje

Na een toptijd (8 uur) waren we er al en reden we bij de nieuwe schuur Jean-Pierre van de sokken. Een feestelijke begroeting. Niks rouge, Bison Fut?©! Doodstille wegen en mooi weer.

Internet werkt weer als vanouds en we gaan vroeg naar bed, zodat we al meteen het juiste boerenritme te pakken hebben. Zal ik morgen de melkboerderij eens bellen om een kipje? Wie weet.

Ik zie bij France 2 dat de 1500 meter om 01:15 uur gaat plaatsgrijpen. Shit. Toch maar de wekker zetten. Kan ik meteen een nieuw blokje op het vuur gooien.
Ik hoor een uil. We zijn weer thuis.

curieus, De Nieuwmarkt, dieren, familie, film

Pootjes

5 Comments


Pootjes in de sneeuw © mobiel

Dachten we vrijdag toch heel even dat de winter voorbij was. Net zoals we de elfstedentocht de week daarvoor al het uitzetten waren, dat was ook een vette vergissing.
We liepen een uurtje geleden langs de gracht in een superslakketempo, want het is weer zover: Kwint heeft weer last van z’n buikje en kan dan helemaal niet lopen van de krampen. Ik til hem op en zet hem bij de volgende boom neer. Z’n pilletje kotste hij gisteren weer uit. Wat is dat toch?
– Een soort ziekte van Crohn, beweerde de dierenarts. Alleen helpen de medicijnen niet, die hij daarvoor heeft voorgeschreven gekregen. Ziekte van Crohn is een chronische darmontsteking en daar lijkt het veel op.

Meestal is het na 2 dagen voorbij. Ik noteer het hier, opdat ik later terug kan kijken, hoe vaak hij er last van heeft.

De meisjes zijn nu naar Topgear Live in de RAI en wij, de ouders gaan naar A Serious Man. Dat wij met z’n twee?¬¥n gaan, daar zijn ze hevig verontwaardigd over. Ze beweren wel dat het om de gezelligheid gaat, maar ik verdenk ze ervan dat ze ervan balen, dat wij de film eerder zien dan zij.

Maar ik kan me vergissen.

vroeger

HEEEeeeEEE!

2 Comments

IJspret in 1963
IJspret op de sloot van de Erasmusweg in Den Haag in 1963 © M. de Korte sr.

Die bomen van mijn vorige stukje waren eigenlijk voor iets heel anders bedoeld. Vroeger, toen we nog op de Erasmusweg in Den Haag woonden, werd de kerstboom op oudejaarsmiddag afgetuigd (in mekaar geslagen lees ik) en naar een of ander veld in de buurt gesleept, waar de fik erin ging. Dat waren mooie evenementen voor ons kinderen, een brandstapel en in het donker naar huis. Er werd nooit, ik herhaal, nooit vuurwerk afgestoken voor 0:00 uur. Later zijn die vuren heel erg uit de hand gelopen, toen het tuig zich ermee ging bemoeien, maar tegen die tijd woonden we allang ergens anders.

Als we met alle kinderen van ons portiek terugliepen en we zagen bij iemand binnen nog een boom in vol ornaat – niemand doet in Nederland immers gordijnen dicht – dan zongen we zo hard mogelijk:
– HEEEeeeeEEE……te melluk en, koude Jan!
En:
– AAAaaaaAAACHT….en negen is, ZEVENTIEN!
op dezelfde wijs.

We lachten ons een deuk en ik voelde wel, dat we eigenlijk iets deden dat niet mocht. Kun je nagaan, hoe onwaarschijnlijk braaf we waren. Als ik zo’n rondslingerende boom zie, zitten die kreten de rest van de week weer in mijn kop.

de fik erin, © Jean-Pierre Jans
Een Amsterdamse brandstapel van oudjaar 2009 © Jean-Pierre Jans

De Nieuwmarkt

Hobbeleweg, hobbeleweg, gladde weg

Kwint bestudeert het ijs
Kwint is de ijsmeester van de Nieuwmarkt: it giet nog voor geen meter oan

Nu het gedooid heeft en meteen weer aan het vriezen is geslagen, zie je de mensen bij bosjes van de brug afglijden. Net bij het honden uitlaten, om 18:00, was de straat onverwacht spekglad. In mijn omgeving zijn al verschillende slachtoffers gevallen, ja, gevallen, dat is het juiste woord.

Yeva heeft gelukkig alleen maar een blauwe plek opgelopen, toen haar fiets onder haar weggleed. Buurvrouw M. van hiernaast zit met een zwaar gekneusde knie thuis, fietsen, lopen of autorijden is er de komende 4 weken niet bij.
Toen ik vanmiddag de oudere overbuurvrouw J. op straat tegenkwam, riep ik op z’n Jordanees:
– Ben je een beetje voorsichtig, buuf, want een falpartij ken je je niet permitteren (perremeteren)!
– Ik loop heel voorzichtig, zei ze, zie je dat niet, alsof ik in mijn broek heb gepiest!

Inderdaad, ze deed het lichtelijk overdreven voor, wijdbeens en een beetje krom.

De Nieuwmarkt, dieren

Gevederde vrienden

5 Comments

Er zwommen 14 zwanen in de gracht, bedelend om eten
14 zwanen

Gisteravond kwam een hele kudde van deze elegante dieren op me af zwemmen met hoopvolle gezichtjes: honger, honger! In hun kielzog dreef het kleinere grut in de vorm van eenden, meerkoeten en andere hongerlijders, in het Amsterdams drijfsijsjes. Ik had geen oud brood, maar slechts twee honden en een mobiele telefoon bij me, waarmee ik altijd een beetje gespannen een foto maak, omdat er geen touwtje aan vastzit. Altijd bang dat ik hem (in de gracht) laat vallen.

De gewone camera heeft een touwtje, dat standaard om mijn pols zit en bovendien allerlei uitsteeksel en hoeken waar een mens houvast aan heeft. Zo’n mobiel is glad, heeft geen vorm waar je iets aan hebt en als ik dan in het donker over de gracht heen hang, met twee druktemakers aan de riem, dan kun je alleen maar onscherpte verwachten.
En als ik afdruk, duurt het nog minstens 2 seconden voordat de foto gemaakt wordt. Hopeloos.

Weet je wat voor gruwelijke herrie die meerkoeten ‘s nachts maken? Gaan die nooit slapen? Hoe klinkt een meerkoet? Ik citeer uit het hoofd, de Jonsson ligt in Frankrijk: als een gloeilamp, die op een steen kapotvalt, of woorden van gelijke strekkking.

Het is feitelijk een dichtbundel, de Jonsson.