Dagelijks leven in Nederland en Frankrijk
En jawel, de Nieuwe Vrijgestelden zaten gisteren weer met z’n allen te pimpelen. De zon schijnt één seconde en ze komen onder hun stenen vandaan. De hele Nieuwmarkt zit vol en drinkt.
Waar betalen al die kinderen dat eigenlijk van? En hoe komen ze aan die bergen tijd? Mot er niet gewerkt worden?
‘Geachte mevrouw de Korte’, schrijft ene Gaston Starreveld, ‘hebt u er ooit van gedroomd in één klap rijk te zijn? Dan is dit uw kans!’
Dat is Gaston van de Postcodeloterij. (Ik doe alleen maar mee, omdat ik het niet zou kunnen verdragen als mijn buren, die ik verfoei, er met de poet vandoor zouden gaan.)
‘U krijgt van mij een persoonlijke sleutelcode, gaat hij verder. Misschien past hij op de super-de-luxe BMW, die wij hier voor u klaar hebben staan.’
Zo! Das mooi!
‘En als u hem wint (Als? Ik dacht dat hij voor me klaarstond!), betalen we ook nog een jaar lang uw verzekering, wegenbelasting en brandstof.’
Nog beter!
Ok, die persoonlijke sleutelcode typ ik in en…:
Stop! Hou ze tegen! Er rijdt een super-de-luxe BMW de Recht Boomssloot in! (Jean Pierre zou zeggen: Plouf!)
Er is echt helemaal niks te beleven in de Creuse en dat moet zo blijven. Saaie steden, geen strand, geen trekpleisters of -zalf, geen bergen, geen druiven, niks naks noks.
Alleen de .. neen, ik zeg helemaal niks. Neen, er is helemaal niks aan. Soms wandel ik een beetje bij ons in de buurt en dan is het weer grijs, geen zon te bekennen en overal hekken, van waarachter gevaarlijke koeien het land bewaken.
Neen, blijf maar op de paden en houd de honden aan de lijn. Iedereen kan maar beter naar de Provence of de Dordogne gaan.
Een eenvoudige maaltijd, met tomaat, aardappel en sla.
En een stukkie vlees van de boerenmarkt.
Franse zaken op Twitter
Laatste reacties