Er is echt helemaal niks te beleven in de Creuse en dat moet zo blijven. Saaie steden, geen strand, geen trekpleisters of -zalf, geen bergen, geen druiven, niks naks noks.

Alleen de .. neen, ik zeg helemaal niks. Neen, er is helemaal niks aan. Soms wandel ik een beetje bij ons in de buurt en dan is het weer grijs, geen zon te bekennen en overal hekken, van waarachter gevaarlijke koeien het land bewaken.

Neen, blijf maar op de paden en houd de honden aan de lijn. Iedereen kan maar beter naar de Provence of de Dordogne gaan.

We gingen naar Rotterdam waar Hans een grote tentoonstelling had.
“Hans van der Meer. Europese velden. Landschap van het amateurvoetbal.” Jaja.
Het was een drukte van belang. Meestal is er geen Amsterdammer te bekennen als een Amsterdamse fotograaf (of wat voor kunstdiscipline dan ook) buiten Amsterdam exposeert. Ze komen hun postcode niet uit, die jongens en meisjes. Maar deze keer dus wel.

Zalen vol intrigerende en merkwaardige foto’s van de zaterdagmiddagamateurs in Portugal, Belgi?¬¨¬•, Frankrijk, Roemeni?¬¨¬•, Itali?¬¨¬•. Niet alle velden zijn van gras, sommige zijn kurkdroog en alleen aarde, zoals in Spanje, anderen zijn van beton zoals die in Portugal. Je moet goed kijken en als je dat doet, dan hoor je het geroep van de vijf toeschouwers en ruik je de typische geur van sport op een grasveldje. Hoe voetbalbeton ruikt, weet ik niet.

We mochten blijven eten in het museum met een heleboel vrienden en familie van Hans. Hij hield een praatje op een trap, een keukentrap dan.

Toen we weggingen heb ik het paard van Marino Marini nog even op de hals geklopt. Dat staat er al jaren zo braaf.

Ja, in het museum Boijmans van Beuningen.