Gaston

‘Geachte mevrouw de Korte’, schrijft ene Gaston Starreveld, ‘hebt u er ooit van gedroomd in ?¬©?¬©n klap rijk te zijn? Dan is dit uw kans!’

Dat is Gaston van de Postcodeloterij. (Ik doe alleen maar mee, omdat ik het niet zou kunnen verdragen als mijn buren, die ik verfoei, er met de poet vandoor zouden gaan.)

‘U krijgt van mij een persoonlijke sleutelcode, gaat hij verder. Misschien past hij op de super-de-luxe BMW, die wij hier voor u klaar hebben staan.’
Zo! Das mooi!
‘En als u hem wint (Als? Ik dacht dat hij voor me klaarstond!), betalen we ook nog een jaar lang uw verzekering, wegenbelasting en brandstof.’

Nog beter!
Ok, die persoonlijke sleutelcode typ ik in en…:

Stop! Hou ze tegen! Er rijdt een super-de-luxe BMW de Recht Boomssloot in! (Jean Pierre zou zeggen: Plouf!)

Pas grand-chose

Er is echt helemaal niks te beleven in de Creuse en dat moet zo blijven. Saaie steden, geen strand, geen trekpleisters of -zalf, geen bergen, geen druiven, niks naks noks.

Alleen de .. neen, ik zeg helemaal niks. Neen, er is helemaal niks aan. Soms wandel ik een beetje bij ons in de buurt en dan is het weer grijs, geen zon te bekennen en overal hekken, van waarachter gevaarlijke koeien het land bewaken.


Neen, blijf maar op de paden en houd de honden aan de lijn. Iedereen kan maar beter naar de Provence of de Dordogne gaan.

Europese velden

We gingen naar Rotterdam waar Hans een grote tentoonstelling had.
Hans van der Meer. Europese velden. Landschap van het amateurvoetbal.” Jaja.
Het was een drukte van belang. Meestal is er geen Amsterdammer te bekennen als een Amsterdamse fotograaf (of wat voor kunstdiscipline dan ook) buiten Amsterdam exposeert. Ze komen hun postcode niet uit, die jongens en meisjes. Maar deze keer dus wel.


Zalen vol intrigerende en merkwaardige foto’s van de zaterdagmiddagamateurs in Portugal, Belgi?¬¨¬•, Frankrijk, Roemeni?¬¨¬•, Itali?¬¨¬•. Niet alle velden zijn van gras, sommige zijn kurkdroog en alleen aarde, zoals in Spanje, anderen zijn van beton zoals die in Portugal. Je moet goed kijken en als je dat doet, dan hoor je het geroep van de vijf toeschouwers en ruik je de typische geur van sport op een grasveldje. Hoe voetbalbeton ruikt, weet ik niet.


We mochten blijven eten in het museum met een heleboel vrienden en familie van Hans. Hij hield een praatje op een trap, een keukentrap dan.


Toen we weggingen heb ik het paard van Marino Marini nog even op de hals geklopt. Dat staat er al jaren zo braaf.

Ja, in het museum Boijmans van Beuningen.

Ziek

Vroeger (nr. zoveel) kregen we geraspte appel als we ziek waren, of een heerlijk bouillonnetje, zelfgemaakt, dat spreekt vanzelf.


We lagen op de bank in de kamer en ik herinner dat bij een van die gelegenheden de kerktoren van de kerk aan de overkant op de Erasmusweg, kant-en-klaar arriveerde en aan de kerk werd gemonteerd. Of heb ik dat verzonnen in een koortsdroom?
Vandaag was het weer zover. Alleen was mijn moeder er niet om een bouillonnetje te brengen. Dat zou trouwens nutteloos geweest zijn, want alles kwam er net zo gemakkelijk weer uit. Sara bracht me na vieren een kopje thee op bed, toen de interne rust een beetje was weergekeerd.


Een kerk in elkaar zien zetten zit er hier niet in, maar ik heb met mijn suffe kop en mijn iBook gelukkig nog contact met de buitenwereld.