Ik had dan wel een afspraak om mijn borsten te pletten, maar ik ben niet gegaan. Heeft het zin, zo’n bevolkingsonderzoek? Ik ben er niet van overtuigd. Zelfonderzoek en bij de minste afwijking naar de dokter. En vermijd het alternatieve circuit, als je niet meteen dood wil.
Dat moet je eigenlijk altijd doen, pis- en koffiedikkijkers vermijden. Gek genoeg dringt dat nog niet tot sommige groepen door. SYLVIA MILLECAM! Nou ja, dan niet.

Verder had ik vorige week een paar opzichtige en dus ordinaire oorbellen in, die tijdens de fietstocht naar kantoor dreigden uit te waaien. Ik stopte ze voor de zekerheid in mijn jaszak en toen ik ze thuis weer pakte, bleek het ene contradingetje weg. Heuh?
Ik kamde mijn jaszak helemaal uit, maar niks.
Zuig ik een dag later stof, zie ik dat dingetje plotseling op de grond in een houtkier liggen, op het moment dat het in de slang verdwijnt. Sajit!
Ik ruk de stofzak open en peur net zolang tot ik het dingetje vind. Hoera! Tevreden leg ik de oorbellen met beide dingetjes op het kleine plankje bij de wastafel en wat gebeurt er de volgende morgen? Bij het indoen van de lellebel, glijdt het dingetje eraf en verdwijnt met een elegante bocht in het gaatje van de afvoer. Wel nondemiljardendenondeju!
Ik moest de gootsteen volledig demonteren, want dat ding was op een onmogelijke plek blijven steken.
Ja, zo sla je de tijd wel stuk tussen de vakanties in Frankrijk.

En kan die verschrikkelijke James Bluntspot op TV niet verboden worden?

Een lekker wijf?

De vraag is, moet ik aandacht besteden aan een truttenboek? Want Een kwestie van Lef van Joyce Roodnat is schokkerend truttig. Alsof de laatste veertig jaar niet zijn gebeurd, dit gebazel over wenkbrauwepileren, op je adem letten (“Niet kreunen!”), kledingadviezen (“Kies voor een blouse met een boothals, een pantalon die je billen accentueert…”) en een op te bouwen brillencollectie, om maar eens een willekeurige greep te doen.
Wie zegt er vandaag nog blouse of pantalon? Wie ziet er in godsnaam lekker uit met een leesbril? Ik niet. Deze Stijlgids voor vrouwen tussen de 40 en de 60+ is een gemiste kans, wat zeg ik, ik heb zelden zo’n libidoverlagend boek ingekeken. Ingekeken inderdaad, want gewoon bij het begin beginnen en uitlezen, dat is door die gristelijke schooljuftoon onmogelijk.
“Nooit vergeten: mannen zijn leuk”
“Sieraden benadrukken je persoonlijkheid en stijl”
“Er zijn vrouwen die make-up radicaal afwijzen. [..] Make-up zou aanstellerij zijn, pronkzucht, ijdelheid, vertoon. De puristes hebben misschien een schoon geweten, maar ze hebben ook ongelijk. [..] Moet(en) zij weten. Wij doen het anders. [..] Wij poederen onze wangen en neus en voorhoofd en hals tot iets zachts. We zijn mooi, en dat willen we weten.”

Ik begrijp het wel, ze preekt voor eigen parochie en dat is de mijne niet. De goedverdienende galeriebezoekster, verantwoorde-boekenlezeres (Heleen van Royen), de brave sexy-ondergoeddraagster (Marlies Dekker) en dan een verantwoorde blouse of pantalon uit je basisgarderobe aangeschoten, parelketting om en vooral geen opzichtige oorbellen, want dat staat ordinair na je 40ste, Joop Terheul! Het hoeft niet mooi te zijn, als het maar uit de Bijenkorf komt, want dat is de doelgroep volgens mij. Kijk maar naar het plaatje.

Als ik denk aan onze Franse buurvrouwen, zonder enige make-up, vrolijke krulhaartjes op de kin en ongelooflijk twinkelende ogen en een sprankelende geest, dan begrijp ik al helemaal niet wat Roodnat wil. (TIP: “Overweeg een minnaar, gun jezelf regelmatig een orgasme?”)
Ik ben dol op onze buurvrouwen en dat heeft alles te maken met de manier waarop ze in het leven staan. En dat je heel erg met ze kunt lachen, dat vooral ook.