Monthly Archives: July 2010

deux chevaux, Frankrijk

Oranje

Landschap tijdens wandeling
Landschap tijdens wandeling

Dankzij de dreigende wolk boven ons gehucht was de temperatuur gisterenavond weer te verdragen. We, dat wil zeggen ik, besloten een rondje met de stinkies te gaan lopen. Toen we op dit punt (boven) waren aangekomen en ik net deze foto had gemaakt, werden we ingehaald door zo’n nep-landrover (Kia), die stopte en een praatje begon.
Ik kende hem wel van gezicht, een olijke vijftiger, die ook altijd te vinden is bij quinze ao?ªt en andere feestelijkheden in de buurt.
– Maar mevrouw, wat dwaalt u hier beneden uw stand bij nacht en ontij langs ‘s heren wegen in het gezelschap van twee honden? Ik ken u niet anders dan in uw 2cv, zei hij, maar dan in het Frans.
Hij had er lol in en ik ook. Hij hield die toon nog een tijdje vol en vond het graan zo prachtig, als het nog niet was gemaaid en het wuifde in de wind. Daar moest ik eens een foto van maken, vond hij.
– De natuur heeft iets mysterieus op zo’n moment.
Nou, nou, zo kon-ie wel weer.
– U heeft iets van een dichter, citeerde ik Reve voor de 100ste keer.
Hij had me zaterdag bij Valdi een nieuwe binnenband aangemeten zien worden en de deux chevaux was vooral door z’n achterbak zo makkelijk te herkennen, beweerde hij. Nu rijden er hier in totaal 2 deux chevaux rond, de mijne en die van de Briconautes, maar ok, vooruit.
– Dat heet een queue de Paris, zei ik.
Daar moest hij om lachen en hij vroeg zich hardop af of die term van Citro?´n kwam of niet. Volgens mij noemden alleen de Nederlanders dat hulpstuk zo. Nederlanders? Was ik Nederlands?
– Jullie worden wereldkampioen, riep hij, ik ben voor Oranje, kijk maar, en hij sloeg zich op z’n verbleekte rode T-shirt, bijna oranje!
Dat we eerst nog van Urugay moesten winnen, vond hij een onnozel detail: jullie worden wereldkampioen! Hij herhaalde het een paar keer.
– Tot de volgende keer!, riep hij tenslotte en reed door. Meer mensen kwamen we niet tegen.

Toen ik vanochtend tuininspectie deed, begon de eerste cosmea te bloeien:

Oranje Cosmea

Die kleur! Dat moet een teken zijn. Zo dadelijk ga ik maar wat bier kopen, want zonder alcohol kan ik de spanning vanavond niet aan.

Frankrijk

Groene vingers bestaan niet

5 Comments

Dahliaveldje
M’n dahlias met rechts de woekerende coeur de boeuf

Een van mijn dromen is werkelijkheid geworden: ik heb een tuin met dahlia’s. En dan niet zo’n verantwoorde My-Garden- of Onze-Eigen-Tuin-tuin, maar een gewone boerentuin met groente, goudsbloemen en dahlia’s. En zo moeilijk is dat niet te verwezenlijken. Kwestie van pr?¬©parer la terre en water geven als het nodig is. En dan mocht Simone, onze lieve, verleden jaar overleden buurvrouw vinden dat ik groene vingers had, ik vond het toen en vind het nu nog steeds een kwestie van gezond verstand. Groene vingers bestaan niet.

Gezonde biet
Gezonde biet

En naast mijn boerenmoestuin (met voor de regio incourante kruiden als koriander, basilicum en oregano) heb ik nu een Gazon. Want dankzij de tondeuze uit Ch?¢teauroux heb ik gisteren in 1 kwartier het terrein gemaaid, hoewel ik beter kan zeggen dat de tondeuze het vuile werk deed en ik er dom achteraan holde.

In 1 kwartier gefikst

En dit is hem dan, loopt op Euro 95:

Grasmaaier op benzine

Nu mag de familie wel weer komen, vind ik. Die integratie heeft nu wel lang genoeg geduurd.

Nagekomen plaatje.
Op 9 mei zag datzelfde stuk er zo uit:
Dahliaveld 9 mei 2010

deux chevaux, Frankrijk

Gras en groente

Bij de dokter

Vlak voordat ik naar Ch?¢teauroux ging, had ik de banden door Valdi laten bekijken en terecht, want de ene voorband liep steeds heel langzaam leeg. We maakten een afspraak voor de zaterdag, waarop ik bijna nog te laat kwam, omdat de klok aan hetzelfde euvel leed als de band: die was ongemerkt steeds langzamer gaan lopen: batterijtje bijna op.
Bij Valdipneus hangt altijd volk in de vorm van gemotoriseerde mannen. E?¬©n hele dikke met een lief toetje en een bouwvakkersd?¬©collet?¬©, dat ook zonder dat hij bukte ruim te bekijken was, was z’n achterlicht aan het repareren. Valdi haalde het wiel al telefonerend, handen schuddend, wasstation reparerend, van de eend af, terwijl hij ook nog doorkletste met de omstanders. Zijn wasstation is 50 meter verderop, daar reed hij tussendoor met de auto naartoe. Niemand loopt hier en fietsen is een hobby.
Het wiel werd in z’n geheel in de grote waterbak gegooid en de conclusie: profiel was nog ok, band was poreus. Dat werd dus een binnenband ?‚Ć 14 euro. Een hele opluchting, want als ik een nieuwe band moet, moet ik er twee. Bij het afrekenen verzuchtte hij: je deviens fou. Dat leek me ook.

Radijs
De radijs kan alweer geconsumeerd

Ik ging om twee redenen naar de Grote Stad, voor de aanschaf van de oude grasmaaier van de buren, die daar wonen, maar hier de helft van de tijd in het huis van zijn grootmoeder zitten, en ik moest een nieuwe tuinslang met hulpstuk, want de alleroudste was zo’n knakmodel. Weg ermee.
De route nationale leidde me regelrecht naar de bestemming. Je merkt onmiddellijk wanneer je de Indre binnenrijdt, de wegen zijn beter onderhouden en het land is veel platter. Mooi dat we daar niet zitten.
Het was reuzegezellig, ik at natuurlijk mee en dankzij die handige queue van de eend paste de maaier makkelijk in de auto. Ik dacht er ‘s ochtends bij het vertrek nog net op tijd aan de achterbank eruit te smijten.

Tuinmelde
Tuinmelde moet er binnenkort ook aan geloven

De zon moet wel even hebben geschenen, voordat ik de tondeuze ga proberen. We werden vanochtend wakker met een vette mist, waardoor het gras nog natter is dan gewoonlijk. Dan maar wat in de tuin rommelen. Een hapje sla, een radijs en een stukje peterselie, handig zo’n aarden bak vol eten. Als ik zo doorga, is de radijs op voordat de familie er is. We zaaien straks een nieuwe portie, makkelijk zat. Even kijken of het volle maan is. (NOT)

Runner beans
De runner beans gaan lekker

Gisteren ging ik Tour kijken bij Paul (86), die een enorme sportfanaat is. Hij kent alle renners, weet wie kans maakt, kent de klimmers en de niet-klimmers en hield abusievelijk de broertjes Schleck voor Nederlanders, begrijpelijk, want ze hebben dezelfde vlag in Luxemburg. Ik wees aan waar ik in Rotterdam had gewoond en gewerkt, want dat kon je mooi zien op de TV. Commentaar kwam van de krakende stem van Laurent Fignon, die verschrikkelijk genoeg aan een vergevorderde vorm van kanker lijdt. Als ik dan op de afdeling gelovige kruiden lees dat paardebloemen of gemalen paardenvijgen goed zijn tegen kanker, kan ik mijn woede bijna niet onderdrukken. Maar dit even terzijde, ik beheers me weer kranig.
Ha. Daar zal je de zon hebben.

deux chevaux, Frankrijk

Hangen in de hitte

3 Comments

Klimrek
Klimrek voor de start met lathyrus, ipomoea en oi-kers

Al dagen doet de internetverbinding het niet goed, wat zeg ik, dagen, wekenlang al. Ik ben gaan noteren wanneer precies de verbinding ermee ophoudt, zodat ik als ik de helpdesk bel, goed beslagen ten ijs kom.
Deze keer was er een wachttijd van nul en de giechelende jongeman aan de andere kant was bereidwillig genoeg, in tegenstelling tot dat vrouwtje van de vorige keer. Ze gaan het 2 etmalen in de gaten houden en dan nemen ze weer contact op. We wachten. Ondertussen is de verbinding al weer een aantal uur verbroken geweest. Het zal mij benieuwen of ze dat ook inderdaad geconstateerd hebben.

Over ijs gesproken, het is hier bijna niet te doen van de hitte. Huizen zitten potdicht, mensen zitten binnen, behalve de hooiers die in hun geklimatiseerde tractoren het gemaaide gras aan het draaien zijn.
Ik hoorde Germaine en ging even praten. Ze zocht haar outil, zei ze en ze kon hem nergens vinden. Zeker een outil voor het hooien? Ja, haar r?¢teau ?† foin, haar hooihark.

Hooihark
Dit model wordt gebruikt

Het was toch veel te warm om te hooien? En die machines klaarden dat klusje toch tegenwoordig in 3 dagen? Maaien, drogen, rollen, opruimen. Nog steeds verlangt ze naar die tijd van voor de trekkers, toen ze met z’n allen dagenlang bezig waren dat hooi droog binnen te krijgen.
Ze gaf het op en vroeg me binnen. De kat op de bank lag vanwege de hitte op z’n rug met z’n pootjes gestrekt. Zo ligt Bess ook altijd als ze het warm heeft.
We praatten wat. Haar schoonzoon kwam binnen. Maak je wat koffie, vroeg hij. Germaine stond op en liep met een steelpannetje naar de keuken. Ze probeerde vruchteloos het gas. Ze kwam terug met twee kopjes en de suikerklontjes en verklaarde dat het houtfornuis uit was. Gelukkig wel ja. Het lukte haar tenslotte en ik kreeg een authentiek kopje Franse koffie.
We praatten met z’n drie?¬¥n verder. Dat de toekomst er slecht uitzag voor de jeugd, hard studeren en dan geen werk. En hoe hun huis er vroeger uitzag, waar we zaten en de kamer ernaast was eerst een grote keuken. En hoe gezellig het hooien was, 50 jaar geleden. Maar dat het ook ellendige tijden waren, veel armoe en alsmaar fysieke arbeid tot je er bij neerviel.
Verveel je je niet? Dat vraagt ze altijd. Ik ben aan de eend aan het sleutelen, vertelde ik. Daar wist ze helemaal niks vanaf, auto’s. Dat is helemaal niet zo moeilijk, zo geleerd. Zullen we een garage beginnen?
Dat leek me ineens helemaal niet zo’n gek idee, toen ik het zei. Ze moest er hartelijk om lachen. Dat sleutelen bleek vandaag toch moeilijker dan ik dacht. Ik zette de auto weer in elkaar en ging de plantjes begieten. Iets anders dan je eigen gedeisd houden is niet mogelijk. Morgen wordt het nog warmer.

Tomaatje ossenhart
Mijn eerste ossenhartje