Klimrek voor de start met lathyrus, ipomoea en oi-kers

Al dagen doet de internetverbinding het niet goed, wat zeg ik, dagen, wekenlang al. Ik ben gaan noteren wanneer precies de verbinding ermee ophoudt, zodat ik als ik de helpdesk bel, goed beslagen ten ijs kom.
Deze keer was er een wachttijd van nul en de giechelende jongeman aan de andere kant was bereidwillig genoeg, in tegenstelling tot dat vrouwtje van de vorige keer. Ze gaan het 2 etmalen in de gaten houden en dan nemen ze weer contact op. We wachten. Ondertussen is de verbinding al weer een aantal uur verbroken geweest. Het zal mij benieuwen of ze dat ook inderdaad geconstateerd hebben.

Over ijs gesproken, het is hier bijna niet te doen van de hitte. Huizen zitten potdicht, mensen zitten binnen, behalve de hooiers die in hun geklimatiseerde tractoren het gemaaide gras aan het draaien zijn.
Ik hoorde Germaine en ging even praten. Ze zocht haar outil, zei ze en ze kon hem nergens vinden. Zeker een outil voor het hooien? Ja, haar r?¢teau ?† foin, haar hooihark.

Dit model wordt gebruikt

Het was toch veel te warm om te hooien? En die machines klaarden dat klusje toch tegenwoordig in 3 dagen? Maaien, drogen, rollen, opruimen. Nog steeds verlangt ze naar die tijd van voor de trekkers, toen ze met z’n allen dagenlang bezig waren dat hooi droog binnen te krijgen.
Ze gaf het op en vroeg me binnen. De kat op de bank lag vanwege de hitte op z’n rug met z’n pootjes gestrekt. Zo ligt Bess ook altijd als ze het warm heeft.
We praatten wat. Haar schoonzoon kwam binnen. Maak je wat koffie, vroeg hij. Germaine stond op en liep met een steelpannetje naar de keuken. Ze probeerde vruchteloos het gas. Ze kwam terug met twee kopjes en de suikerklontjes en verklaarde dat het houtfornuis uit was. Gelukkig wel ja. Het lukte haar tenslotte en ik kreeg een authentiek kopje Franse koffie.
We praatten met z’n drie?¬¥n verder. Dat de toekomst er slecht uitzag voor de jeugd, hard studeren en dan geen werk. En hoe hun huis er vroeger uitzag, waar we zaten en de kamer ernaast was eerst een grote keuken. En hoe gezellig het hooien was, 50 jaar geleden. Maar dat het ook ellendige tijden waren, veel armoe en alsmaar fysieke arbeid tot je er bij neerviel.
Verveel je je niet? Dat vraagt ze altijd. Ik ben aan de eend aan het sleutelen, vertelde ik. Daar wist ze helemaal niks vanaf, auto’s. Dat is helemaal niet zo moeilijk, zo geleerd. Zullen we een garage beginnen?
Dat leek me ineens helemaal niet zo’n gek idee, toen ik het zei. Ze moest er hartelijk om lachen. Dat sleutelen bleek vandaag toch moeilijker dan ik dacht. Ik zette de auto weer in elkaar en ging de plantjes begieten. Iets anders dan je eigen gedeisd houden is niet mogelijk. Morgen wordt het nog warmer.

Mijn eerste ossenhartje