Dagelijks leven in Nederland en Frankrijk
Elz 91
Plugin Twitter Tools weigerde dienst, omdat Twitter de veiligheid vorige week terecht had aangescherpt. Na contact met een wel heel erg snelle helpdesk van WordPress (kerende post) lijkt alles in orde.
Dit is een test, wel een gezellige met een plaatje van een nummerbord met mijn naam. Wij zijn allemaal dol op gekke lettercombinaties op kentekenplaten. Let ook op het standpunt: vanuit de eend gefotografeerd in de Grande Rue in Dun le P.
Zucht.
Op de marktplaats in Dun
Na een paar dagen van ruim boven de 30°C, zakte de temperatuur in de nacht van zaterdag op zondag en onweerde het een klein beetje, waardoor de internetverbinding er voor de rest van de dag uit lag. Dat kon ons (Siebe en mij) niet deren, want we gingen met de ouwekarrenclub toeren.
Wachten op de anderen van de club
De route ging over de N145, door Guéret en Ahun tot we via Lavaveix-les-Mines het doel Saint-Martial-le-Mont bereikten.
Parkeerplaats
We parkeerden onze auto’s naast de andere oldtimers en liepen wat rond. Er was natuurlijk een brocante met een batteuse.
Brocante met kerk
Hoeveel batteuses bestaan er nog in dit land, die bij elk zomerfeest weer aan het werk worden gezet? Veel, heel veel. Het blijft lollig.
Batteuse nr zoveel
Toen we tegen twaalven een beetje slap werden, bleek dat de gemeente Saint Martial ons – de autobezitters – een maaltijd aanbood in de eetzaal van de commune. Dat was nog eens aardig!
De dames van het feestcomité schenken nog eens in
Een apérootje vooraf, een voor- en hoofdgerecht, kaas en taart en veel flessen wijn. Ik was volgens mij de enige die geen drup dronk, maar goed, er wordt toch niet gecontroleerd.
Midi in St Martial
Tijdens de maaltijd deden we een woordspelletje: verborgen automerken raden, waardoor we als bezetenen integreerden door voor te zeggen en af te kijken. En maar hardop lezen en hopen dat je iets herkent in de klanken: Datsun (dattes sous n) Volvo (volve o) enzovoortsenzovoorts. Ik haalde er bv Licorne uit, heel knap voor een allochtoon, al zeg ik het zelf. 31 goed van de 113 merken of types. Maar daf (d’aff/reux) misten we weer. De winnaar (63 goed) kreeg een beker en veel gejuich.
Woordspel: de oplossingen
Na het eten kletsen we nog met de anderen, bewonderden elkaars auto’s, en wisselden tips over restaurants in onze buurt uit. De gesprekken draaien daar altijd uiteindelijk op uit. Toen de ware uitjesliefhebbers nog een tochtje door de omgeving gingen maken, reden wij weer naar huis. De volgende dag hing de voorzitter aan de lijn: we stonden in de krant. Nou ja, ik word hier nog eens beroemd.
Image du jour in La Montagne, ik ben de derde in de rij, de 2cv
Verder gaat de tijd iets te snel. We klussen aan het huis, ik speel maçon de la Creuse en Siebe heeft heel knap de rotte latei in de voorgevel vervangen. Mijn taak is de enduit, d.i. een mengsel van kalk, zand en water, tussen de stenen van de muur te smeren. En dat valt helemaal niet mee. Wel eten we alleen nog maar tomaten, venkel en aardappel uit de tuin. En de mirabelles die ik gisteren bij mijn vriendin Lucienne moest rapen.
Een fractie van de Mirabelles die nog moeten komen
- Je komt voor je weggaat nog een keer een lading halen, hè? vroeg ze.
Ja, ja, natuurlijk. De buren laten hun pruimen al in tonnen gisten, voor de eau de vie van 1 januari. Alleen Germaine (89) heeft nog het stookrecht.
- Daar ben jij veel te jong voor, zei ik tegen Lucienne (82). Dat vond ze lollig.
Ouwe wielen op een rij
Toen ik mijn eend op het vliegveld in het gelid had gezet, dwaalde ik een eindje rond met de clubpet op voor de herkenning, want er was bij de auto’s verder geen mens te bekennen, op een paar kakkineuze Britse neusophalers na, die bij een wel erg mooie Triumph Stag hoorden, in welk model volgens Jeremy Clarkson jammer genoeg een foute motor is gezet. Net goed. Ik knikte vriendelijk, maar ze keken me aan alsof ik in een hondedrol had getrapt.
Het lijkt de USA wel
Voor de dorsmachine, die aan het proefdraaien was, raakte ik in gesprek met een oudere heer, die een grote liefhebber bleek te zijn van alle oude wielen. Behalve een deux chevaux, had hij een vliegtuigje, zei hij. Hij kwam uit La Celle Dunoise en ging zo dadelijk met een vriend de lucht in om foto’s te maken.
Ik vroeg hem waar die liefde voor vliegen vandaan kwam. Ha, dat kwam zo: er had ooit in de oorlog – hij was 12 jaar – een Engels vliegtuig een noodlanding gemaakt op de weg naar Saint Sulpice, de piloot was ongedeerd en verdwenen, maar het vliegtuig stond er nog en het dorp was uitgelopen om het toestel van dichtbij te bekijken. Hij was onmiddellijk verkocht.
Bij een andere gelegenheid, in 1944 misschien, stortte een vliegtuigje neer, hierachter in het Bos van Chabannes, waarvan de kuil van de inslag tot op de dag van vandaag nog te zien is volgens buurman F., die me ditzelfde verhaal toevallig de avond daarvoor had verteld. De dennenbomen op de berg waren vlijmscherp en schuin afgesneden door het ongelukkige vliegtuig. Wat voor nationaliteit had het, wilde ik weten. Het was Duits en alle 7 inzittenden waren daarbij om het leven gekomen.
- We klapten van dolle vreugde in onze handen, niet netjes natuurlijk, maar toen, ach.
Ça se comprend. We gingen ieder weer verder.
2CV als bar
Terug bij de auto’s werd ik voorgesteld aan de andere leden van de club, met auto’s, neen, de een nog mooier dan de ander, een Simca, een aantal 2cv’s (een uit 1955), een paar Ami’tjes, een aantal Engelse cabrio’s, een DS, Peugeot’s en dan de mijne, waarvan de kofferbak mooi als bar kon dienen, zeiden ze. Even later reed een Traction het terrein op en een werkelijk zwaar vertederende VW-kampeerbus, met de originele inrichting tot in alle details perfect en een motor, alsof hij net uit de fabriek kwam.
Bewondering voor de Traction
Om 14:30 was het tijd voor een tochtje in défilé. Ik kreeg de routebeschrijving in mijn handen gedrukt met de mededeling dat we niet via … gingen, maar de weg naar … zouden nemen, plaatsnamen die me helemaal niets zeiden. Het vraagteken op mijn voorhoofd lichtte kennelijk zo fel op, dat mijn clublid zei: SUIVEZ! Ik was niets anders van plan.
- Tu penses, donc je suis, riep ik hem nog bijdehand na, toen Radio Bleu Creuse me een microfoon onder de neus duwde. Hoera, mijn Minute of Fame was daar, in het Frans nog wel.
Waar of dat ik vandaan kwam en wat ik van de Creuse vond. Ik vond de Creuse de allerbeste van de hele wereld, zei ik natuurlijk.
Goed geantwoord.
Parkeren in het centrum van Glénic
Het ritje ging naar Glénic, een dorp met een uitzicht en een mooi kerkje met plein, dat tijdens ons bezoek onbereikbaar was voor het andere verkeer. Onderweg werd er vrolijk gezwaaid en getoeterd en we reden terug via de carrière, een steenafgraving bij Saint Laurent, volgens Paul met blauw graniet voor de spoorbruggen.
Satelietbeeld van vliegveld (links) en steengroeve (witte gedeelte rechts)
Ik hield het om 16:30 voor gezien en reed zonder dat ik het wist, toevallig 5 minuten achter de andere hoeksteentjes aan, die in een ijskoude Creuse bij Anzème hadden gezwommen.
Volgende week feest in het dorp, brocante in de bourg en daarna weer een sortie met de club. Je hoeft je hier niet te vervelen, trouwens, ik moet de moestuin water geven, want het is ondanks 1 dagje regen nog steeds kurkdroog.
Het Macfanbed
We eten er niet minder om
Zo dadelijk rij ik naar het vliegveld van Saint-Laurent bij Guéret met 1 landings- en startbaan, die goed op Google Earth te herkennen is. We waren daar al eens in 2006. Nu ga ik met de Vriendenclub van Oldtimers uit de Creuse, zonder familie, want dat legt gemakkelijker contacten. Ik mag via de artiesteningang naar binnen, zei de secretaris van de club en om 14:30 wordt er nog een tochtje gehouden.
Kofferbak in de lak
Om de eerste indruk niet al te waardeloos te laten zijn, heb ik gisteren de kofferbak, althans de queue de Paris geverfd. Die kofferbak is het meest opvallende aan de Deuche, wordt mij altijd van alle kanten verzekerd.
Hopelijk kijken ze dan over al die roest heen. Want die jongens van de club, dat heb ik al gezien, hebben allemaal auto’s om door een ringetje te halen.
Laatste reacties