Category Archives: deux chevaux

Lekkende eend

17 December 2013 Elz

Bleu in de eend

Toen ik een paar dagen geleden op de parkeerplaats van de Inter met mijn boodschapjes de auto naderde, rook ik en zag ik het al: er had zich een plas benzine onder de eend gevormd.
Oh nee! De APK moest ook nog dit jaar (waarvan ze immers de leeftijd net met 5 jaar hadden verhoogd, nondeju, ik dacht dat ik er vanaf was), dus mankementen kon ik nu even niet gebruiken.

De benzinemeter was gelukkig niet gezakt, toen ik stopte bij de garage in Chabannes, die zich op de weg tussen ons dorp en supermarkt bevindt.
De meneer van de garage dacht na ?¬©?¬©n blik “dat het wel mee zou vallen”.
– Kom morgenochtend maar even, dan kijken we er even naar, pas de soucis!

Vanochtend ging ik eindelijk, na een week laf uitstel. Ik nam Bleu mee, voor het geval ik die arme eend moest achterlaten en ik hem (Bleu) teruglopend in een moeite kon uitlaten, maar dat bleek helemaal niet nodig.

Ik reed de auto over een gat in de grond, afgedekt met planken, de jongeman schoof de planken opzij terwijl hij afdaalde, verving vervolgens het collier waarmee de benzinepijp vastzit, nou ja, niet meer vastzat aan de benzinetank en presenteerde me de rekening na telefonisch overleg met de baas (“ik ben slechts ouvrier“): ‚Äö?á¬® 10,96 , inclusief materiaal.
Kostte bij elkaar 10 minuten.
Nou? Kom daar maar eens om in NL.

Die kippen zijn echt overal, als je goed kijkt zie je ze bij de bosrand, vanaf de weg

Buurman P heeft nog nooit van politieke correctheid gehoord en vroeg of de neger me had geholpen.
– Ja, inderdaad.
– Wat een sympathieke man, h?¬Æ, zo aardig!
– Inderdaad, heel hartelijk.
– En het zijn geen dieven!
Nee, duur kon ik het niet noemen. Een hele opluchting. Nu de CT nog, waar ik weer enorm tegenop zie.

Ik ben gewoon niet stressbestendig, dat is het.

deux chevaux, dieren, Frankrijk

Squirrel!

29 June 2013 Elz 1 Comment

Spiegel zelf ligt op de grond (foto op z’n kant, anders past hij niet)

Toen ik laatst bij de familie van Bleu de deur van de eend een beetje te sportief dichtsmeet, donderde door de klap de zijspiegel uit de houder en viel in duizend stukken op de grond. Zo’n spiegel zit vast met een plastic rand van de soort die niet bestand is tegen de elementen en dan vooral UV-straling. Die brokkelt gewoon af. Ik heb een tijdje zonder spiegel rondgereden, wat wel gaat en merk nu hoe vaak ik erin kijk en dat is vaak.

Ik zie nu ook dat er iets ontbreekt

Ik had wel een plannetje om aan een andere te komen. In het dorp 2 km verderop staat immers naast de stabulation een oude besteleend van boer Guy, bekend van de dode patrijs van vorig jaar. Die wilde mij vast wel een zijspiegel verkopen.
Donderdag reed ik er op weg naar de markt even langs, maar het terrein was met schrikdraad afgezet, waarschijnlijk omdat er koeien liepen die ik verder niet zag. Ik waag me voor geen goud tussen onbekend Limousin-vee, wat ook niet nodig was, want ik kon van die afstand al zien dat de zijspiegel ontbrak. Potverdrie!
Ik had er al vergeefs om gevraagd bij bandenkoning Valdi, die mij ooit velgen had verkocht. Nieuw bestellen zoals hij suggereerde kan natuurlijk altijd nog, dat is geen sport en trouwens veel te duur (55,91‚Äö?á¬® bij de M?¬©hariclub) voor iemand zoals ik die financieel aan de rand van de afgrond staat. Goede raad was duur.

‘s Middags moest ik voor postzegels naar het postkantoor – de facteur was weer eens te vroeg en te snel geweest – en had Bleu gezellig meegenomen. Die moet voor zijn opvoeding af en toe autorijden, althans in de auto achterin meerijden en in plaats van te wandelen besloot ik met hem de berg op te rijden. Se promener kan tenslotte ook met de auto. Door dat vruchteloos geloer in die ontbrekende spiegel werd ik herinnerd aan onze Franse neef Christian Schijf, die daar een roestende Dyane had staan. Nieuwe kansen!

Zoals de honden in de film Up reageren op “squirrel!“, zo reageert de deuchiste op het geluid van een 2cv en inderdaad, ik had de eend nog niet eens voor zijn deur geparkeerd of hij kwam al aanhollen. Na het bekende eromheengeklets over de auto, het weer en de honden, kwam ik ter zake.
Nou, hij wreef over zijn kin, eigenlijk wilde hij de auto in zijn geheel verkopen, waarbij hij herhaalde wat hij indertijd had gezegd, 150 euro. Orties inclus? Haha, ja inderdaad.
Ik begreep het, zei ik, maar dan ging het over, want zoveel geld had ik niet en bovendien ontbrak me de tijd om eens lekker te gaan sleutelen, hoe leuk ik dat ook vind.
Ik nam niet meteen afscheid, maar bleef voor de gezelligheid nog wat hangen, omdat hij ook een vrolijke kletsmajoor is. We lieten de honden met elkaar spelen, ik bewonderde de werkelijk fantastische haag van bronzen venkel in zijn voortuin. Venkel? Is dat venkel? Jazeker. Hij riep zijn vrouw: is dat venkel? Neen, volgens zijn vrouw was het een plant met bloemen, ze had die ergens gekocht, maar niet als venkel. Enzovoorts, een volkomen zinloze discussie, waarin ik niet per se mijn gelijk wilde halen, maar dat wel had.

Kom, zei neef, we gaan die spiegel eens van dichtbij bekijken en liep naar de overkant, waarbij hij bijna platgereden werd door een gestoorde onbekende gek op een tractor met aanhangende hooimachine, die in een noodtempo langsreed alsof hij de trein moest halen. Die is gek, zei ik, het barst hier van de kinderen, oude mensen en dieren, hij is gek!
Dat deed die man altijd, zei het echtpaar, hij is levensgevaarlijk. (Toen ik dit later aan buurman P. vertelde, wist hij precies wie dat was, namelijk de broer van onze buurvrouwen en dat hij even roekeloos in zijn auto reed, zo erg dat hij zijn eigen moeder al eens had aangereden.)

Happy hour met de kippen, deze keer zonder Bleu

Nadat de brandnetels opzij waren gebogen, probeerde neef de spiegel met zijn mini-tool met kleuterschroevendraaier eraf te halen, wat niet ging, dus ik haalde mijn WD-40 en de gereedschapskist erbij, ook al om hem te imponeren en hup, het ding was los.
– Een vrouw heeft een spiegel nodig om af en toe de lippen te stiften, zei ik om lollig te zijn. Haha, dat was leuk. Nationale sport licht flirten ken nooit geen kwaad. De vijf euri die hij ervoor wilde werden er vier, omdat ik niet meer bij me had. Nou! Was dat aardig of niet?
Of ik nog kippen wilde. H?¬Æ? Neen, ik had er genoeg en we spraken over het gebrek aan broedsheid bij kippen die je van handelaars koopt. Volgens hem ontbrak het ze aan moederinstinct, omdat ze uit de broedmachine kwamen en een lamp hun moeder was. Zou kunnen, zou kunnen, ze leren in ieder geval niet van een lamp hoe ze naar eten moeten zoeken of waar het gevaar dreigt. Ik wilde het niet nog een keer beter weten en de theorie van de broedloze legkippen te berde brengen, dus ik zei verder niks. Hij kruiste zijn dikke kippen met krielen, die feitelijk heel hinderlijk broeds zijn en daarom bijna niet leggen.
Ik kon bevestigen dat mijn nieuwe kipjes inderdaad geen idee hebben dat Bleu een grote gevaarlijke hond is. Ze lopen rustig op 2cm van hem naar eten te zoeken. Hij zit er dan trillend van de spanning naar te kijken.

Je moet hier overal rustig de tijd voor nemen, dan bereik je wat, is de moraal van het verhaal.

deux chevaux, familie, Frankrijk

Kerstmis, APK en andere zaken

30 December 2011 Elz 5 Comments

Nieuw tuinhek

We zijn hier al een week en de tijd is niet bij te houden, want er is zoveel te doen, dat we ‘s avonds tot niets anders in staat zijn dan ons in bed te laten vallen. Buurman F. die nu weer met zijn vrouw overwintert in Ch?¬¢teauroux, had me verrast met een tuinhekje, dat hij tegen de moestuinmuur had klaargezet. Toevallig had ik voor hem het fotoboekje over het appelpersen, dat ik weer aan hem kon overhandigen, toen hij gisteren even langskwam, op weg naar familiebezoek.

De fosse septique gaat nu serieus aangelegd worden. Dat is tegenwoordig geen kattepis of kattenpis, zoals sommige mensen zeggen, want alles moet conforme aux normes, dwz zoveel meter van het huis, keukengootsteenwater niet meer de publieke ruimte in, maar ook via de septische tank, die zijn water weer loost in een zandbed, dat op het terrein moeten worden ge??ònstalleerd. En dat zandbed, daar is zand voor nodig – het woord zegt het feitelijk al – , dat met een vrachtwagen aangevoerd gaat worden, als die vrachtwagen tenminste over het pad het terrein op kan.

Er is al het een en ander omgehakt

Dat pad is heel romantisch omringd door uitgegroeide hazelaars en andere bomen, waar je niks aan hebt en die die vrachtwagen de doorgang belemmeren, dus die moeten weg.
En daar is Siebe Swart (topfotograaf, bekend van Het Lage Land) nu mee bezig. Hij kettingzaagt en -knipt, slijpt de ketting en na afloop steek ik – branddeskundige – de hens in de stapel takken, die in de loop van het jaar zijn verzameld. Dat lijkt makkelijk en dat is het ook, als de boel tenminste meteen fikt. Nou ja, uiteindelijk lukte het, na veel gevloek, benzine en gemopper.

Het arme dier in de keuringsstraat

Ondertussen is kerst gevierd (boomfoto volgt) en de Verjaardag, die allerlei nuttigs opleverde, waarover ook later meer.
Vanochtend vond het tweejaarlijkse hoogte- of dieptepunt plaats, namelijk de APK van de Eend, die ondanks alle successen in de voorgaande jaren, altijd weer tot een gigantische stress leidt. De twee auto’s v????r me moesten terugkomen voor herkeuring, wat me nog zenuwachtiger maakte dan de vorige keer.
– La Deuche est bonne, zei de CT-iste met een glimlach. Net als twee en vier jaar geleden. Godkristusindehemel. Dat komt, ze hebben de APK-vrije leeftijd precies dit jaar verhoogd tot 30, dwz, mijn 2cv (25) zou er dit jaar vanaf zijn, maar moet nu nog 5 jaar door. Een soort pensioenshit, zeg maar. Nog 2x, als ze boel ondertussen niet weer verhogen.

Uitzicht vanuit de keuken

Het weer is gisteren veranderd in een saai en grijs motregengebeuren, maar koud is het niet. Toch krijgen we de cuisini?¬Ære niet meer zo heet als eerst, omdat de gietijzeren aansluiting naar de schoorsteen in het begin van dit jaar is afgebroken, wat valse trek veroorzaakt. De vraag is nu, kopen we een nieuwe (kan niet want geen geld meer) of zoeken we een 2e-hands? Geen idee. We modderen voorlopig op dezelfde voet voort en stoken de kachel in de salon flink op, die zich nooit meer misdraagt, maar daarentegen een heerlijke verzengende warmte verspreidt. Alle tussendeuren open.

Donderdag zag het er bij Giraud in Les Vergnes zo uit

En op kerstochtend kon ik bij melkboerderij Giraud gelukkig nog een flinke kip en een pot room voor het kerstdiner bemachtigen en kreeg er uit pure hartelijkheid anderhalve liter melk bij cadeau, die nota bene nog warm was. Ach, wat zijn de mensen hier toch ouderwets vriendelijk!
Iedereen in ons lieve dorp doet het godzijdank nog, we maken ons op voor de dorpsronde van 1 januari en bakken koekjes, muffins, koekhuisjes enzovoorts.
Ik zit nu alleen nog met 1100 tulpenbollen die ik hier her en der ga planten, als een soort kerstcadeau voor iedereen. Ze mogen allemaal op 1 januari zeggen waar ze die precies willen hebben. Ik mis de vrolijke Kwint hier wel.

deux chevaux, Frankrijk

Eindelijk rust

24 September 2011 Elz

Op het dashboard van de eend brandde maar steeds dat ergerlijke rode lampje, waarvan ik eerst dacht dat het de motorolie was, maar neen, het was het niveau van de remolie, bleek na systematisch stekkertjes lostrekken, waar trouwens niks aan mankeerde, de hoeveelheid remolie, bedoel ik. De remedie was: maak het schoon, want het was het verklikkertje dat niet naar behoren werkte, begreep ik na een beetje googlen.
Hoe dan, hoe dan, hoe maak je dat schoon was de vraag, want daar gaf google geen uitsluitsel over, dus ik stelde het maar uit en uit, tot twee dagen geleden, toen ik er eindelijk genoeg van had, want weet je hoe zenuwachtig je wordt van zo’n lampje? Om de twee dagen toch maar weer de remolie controleren, je weet maar nooit.

Ik bekeek de (of het) deksel en peuterde links en rechts met een lucifertje, wreef met een doek en probeerde achter de werking te komen. Nu weet ik eindelijk, dat het hem zat in het witte – vastgekoekte – palletje in het midden van de deksel, en ja hoor, op het moment dat ik hem (of het) er weer opschroefde, sprong het omhoog. Even het dashboard checken en hoera! rust en stilte. Dat rijdt een stuk aangenamer.

Ik schrijf het maar op voor andere eendrijdende tobbers met hetzelfde euvel.

deux chevaux, Frankrijk, toerisme

Circuit touristique

20 September 2011 Elz 2 Comments

Ru??òne van kasteel Monteil-au-Vicomte

Zondag meldde ik me om 08:30 op de marktplaats en tenue de ville om in colonne naar Bourganeuf te rijden, waar we een dagje erfgoed zouden gaan doen. Wist ik veel! In de aankondiging stond dat we 3 personen konden meenemen en dat werd me ook verzekerd, maar omdat ik niemand zo gek kon krijgen, reed ik lekker alleen. Tot er op de verzamelplaats in Bourganeuf 3 mij onbekende dames instapten, die wel weer eens mee wilden rijden in een echte eend. Oh, d?‚Ä†t was de bedoeling. Ik had het interieur wel eens kunnen uitmesten, zei ik, maar dat kon ze niks schelen, lekker nostalgisch in een 2cv, heerlijk. Ze woonden in Parijs e.o. en hadden hier in de Creuse familie en een tweede huis.

Mijn nieuwe vriendinnen in Saint Dizier

Het werd een geweldige meidentocht, met veel kletsen, gillen, JOEHOE! roepen naar alle mannen (veel jagers) langs de weg, zwaaien naar alles en iedereen, en lachen en maar lachen.
In de instructie- en informatiemap die we allemaal uitgereikt kregen, stond het parcours: 105 km in de rondte met veel erfgoed voor arbeiders verklaard, dwz we kregen bij de meeste monumenten een uitleg, die af en toe, dat moet gezegd, iets te lang duurde.
Via het Mus?¬©e d’??¢lectrification (Bourganeuf had als eerste in Frankrijk elektriciteit, hoewel wikipedia iets anders zegt) naar La Martin?¬Æche, het huis van Martin Nadaud, de bekendste ma??üon de la Creuse, die dankzij zijn strijd voor de arbeiders in die tijd carri?¬Ære maakte in de politiek, en toen door naar Saint Dizier-Leyrenne, waar we de kerk bekeken en het Verzetsmuseum.

Geparkeerd op het dorpsplein van Saint Dizier-Leyrenne

Dat Verzetsmuseum was, net als de meeste andere kleine erfgoedjes een particuliere aangelegenheid. Een schuur was volgestouwd met spullen uit de Tweede Wereldoorlog, mitrailleurs, munitie, kleren, handgranaten, papieren, kleding, oude radio’s, echt, je kon zo een nieuwe oorlog beginnen met die hoeveelheden.

Verzetsmuseum

Buurman P. zei dat daar in de omgeving verschrikkelijk was gevochten, waarbij er nogal wat doden zijn gevallen en hij herkende nota bene op een van de foto’s zijn buurman uit Bussi?¬Ære, die gefusilleerd was.

Na midi reden we naar het Borduurmuseum, ook alweer een priv?¬©-onderneming, waar geen foto’s mochten worden gemaakt en toen door naar de P?‚Ñ¢cherie van Favareillas, een soortement van drenkplaats voor vee, die ik lavoir zou noemen, of zoals die bij ons in het dorp heten: fontaine. Tijdens de ongetwijfeld interessante voordrachten over dit monument, begon bij mij het gapen, dus de hele geschiedenis is mij een beetje ontgaan. Ik begreep wel dat de hele boel weer gerestaureerd ging worden met behulp van vrijwilligers, die het geheel met de hand opnieuw in elkaar gingen steken, want het reservoir en de koeienweg er naartoe, bestonden uit muurtjes ?‚Ä† pierres seches, dwz stapelen maar, jongens en geen mortier gebruiken.

La P?‚Ñ¢cherie de Favareillas

Toen we uiteindelijk zwierend door het landschap – mooi bergachtig, maar mij iets teveel dennenbomen – het laatste object bereikten, namelijk de ru??ònes van een kasteel (zie eerste foto), waar een ijskoude wind woei, hadden we geen van allen nog praats, helemaal kapot van een hele dag rondtoeren en pret. Het tijdschema hadden we al bij lange na niet gehaald, arriv?¬©e ?‚Ä† Bourganeuf was helemaal niet om 18:00, maar twee uur later.
Ik nam hartelijk afscheid van mijn passagiers, liet de pot de r?¬©ception voor wat hij was en reed plankgas weer naar huis, waar de arme hondjes de hele dag hun plas hadden moeten ophouden.

Franse zaken