Yearly Archives: 2007

deux chevaux

Een eenvoudig stekkertje

Dat knipperlichtje had ik al meteen met een beetje schroevendraaien en wrikken voor elkaar: maakte natuurlijk geen massa, de woorden van mijn moeder en van garage Ruimzicht. Wat dat precies is mag Joost weten, maar als je een draadje tegen het blik of ijzer aanhoudt, doet het licht het plotseling wel. Dat is geen verklaring, maar een oplossing.
De veiligheidsriemen had ik op 15 oktober al voor elkaar (si obligatoire, zegt het rapport voorzichtig, maar helaas wel degelijk obligatoire, maar geen probleem verder en bovendien veiliger.)

Over de geboortedatum besloot ik deze week maar te liegen. Bij de Franse auto’s zijn waarschuwingslichten verplicht sinds 1986, en laat die eend nu precies uit ’86 zijn, nog preciezer 26 september 1986, gemakkelijk te berekenen dankzij de site van de veel te vroeg omgekomen Jeroen Cats. Die APK-stations in Frankrijk hebben geen idee en zelfs de Citroengarage weet van niks, een beetje dom, maar dat komt mij wel weer goed uit, we vervalsen de boel een beetje en voilà, goedgekeurd.

Ik ging vanochtend op de fiets door de kou voor iets anders (een bobine) naar Ruimzicht en legde hem nog even mijn probleem voor.
“Je hebt zo’n stekkertje nodig, wacht maar even. ”
En hij rukte de ene na de andere auto (=Eend/Ami) open om mij te laten zien hoe dat eruit zag.
“Onder het dashbord hangt de aansluiting, je zet hem erop, steekt de andere kant door het dashbord en klaar is Kees, ha! hier heb ik er een.”
En ik kreeg tevreden onderstaand stekkertje overhandigd. Hoef ik ook niet meer te liegen, gelukkig. 27 december hernieuwde kansen. Alle papieren zijn eindelijk in huis.

Ik hoop dat ik nog wel op tijd ben voor een nummerbord met het departementnummer, dat gaan ze namelijk afschaffen. Bah, wat ongezellig. En hoe moeten we ons onderweg vermaken, als we departementenraden niet meer kunnen spelen?

familie

Gelukkig Nieuwjaar

We hebben met behulp van Dineke even tussendoor een dansje ingestudeerd om alle lezertjes fijne feestdagen toe te wensen.
Zondag zitten we hopelijk weer rond de cuisini?¬¨?Üre te kleumen. Volgens mevrouw A. van de schuur, die ik net aan te telefoon had, vroor het minstens 8 graden. Dat komt nou net even niet goed uit, want ik moet nog een boompje planten!

familie, vroeger

De bode

Ik heb gegrut en gespit in laatjes en ja hoor, daar was-ie: de sympathieke bode van het stadhuis. Ach, 1991. Toen leefde zelfs mijn vadertje nog.

Wij gingen net als het bruidspaar van vrijdag ook te voet naar het stadhuis, van de Fokke Simonszstraat over de Reguliersgracht via het Amstelveld naar de Stopera.
Onderweg riepen de arbeiders tegen Siebe: Doe het niet, begin er niet aan!
Amsterdamse humor die legt op straat, ik lach me dood.

Had Siebe maar geluisterd, want vervolgens vond ik in datzelfde laatje:


Yeva 1 maand oud,


Saar 1 maand oud

(Ben ik zeker die Lotte weer op haar lazer aan het geven, zal ze wel weer iets hebben afgepakt, tjongejonge, ik betrap mezelf op een gigantische rancune, haha)

Yeva klaagde al: er zijn geen babyfoto’s van mij! Er zijn geen digitale babyfoto’s van jou, Yeva.

curieus, De Nieuwmarkt, divers, familie

Bruiloft

3 Comments


Ja! Ja!

Vrijdag trouwde het kleine zusje D. van Robertine, een feest waarbij ik ook aanwezig mocht zijn.


Jawoordvergelijking

We stonden met zijn allen op de brug naar de Stopera om als potloodventers onze teksten open te klappen, op het moment dat het bruidspaar langskwam. Het kleine zusje woont op 200 meter van het stadhuis en legde met haar bruid de weg te voet af met in haar kielzog een sliert familie.


Er werd gesouffleerd

De Burgemeester Van Hall-zaal kon bijna niet voller, we werden als Japanners in de metro naar binnen gedreven. Het kleine zusje liep te stralen van geluk, net als haar bruid en het enthousiasme van het publiek kende geen grenzen. Bij de minste aanleiding begon het te klappen, joelen en HOERA! te roepen.

De man die bij alle huwelijken in mijn omgeving op de foto staat, was er gelukkig ook.
Ik herken u wel, zei hij.
Zou het werkelijk?

De dames hadden een muzikaal gezelschap om zich heen verzameld. Dat ging zelfs zover dat bij het vrolijk toezingen van het bruidspaar door de gasten, de trouwambtenaar zelf een solo zong, waarna hij in polonaise met de dames de receptieruimte indanste.

Na de plechtigheid ging het hele gezelschap naar een zaaltje waar nog een heel podiumprogramma werd afgewerkt met als hoogtepunten het verhaal van zusje Regi, de band van Dootje met het Westtransylvaanse lied Joosh?¬¨?Ündo! en het muzikale sluitstuk van haar collega’s.
Het feest duurde nog uren met veel dans en muziek, maar de oude dames R. en E. verlieten het gedruis om fijn vroeg naar huis en met een boek naar bed te gaan. Niet met elkaar, heur.
Verslag van de warme kant vind je hier.

dieren, familie, Frankrijk

Bess 5


Jarig?

Bess is alweer vijf vandaag. Hoe kan die tijd nu zo razendsnel voorbijvliegen? Een reden temeer om alle overbodige bezigheden en druktemakerijen voor eens en altijd te bannen.
Neen, zo’n voornemen is meer iets voor Siebe, zo tegen de jaarwisseling. Hij wordt aan het eind van het jaar contemplatief en ik verzet me als vanouds, a priori en uit principe en balorigheid tegen elke sentimentele uiting: NEEN!
Waarom weet ik eigenlijk niet. Bang om uitgelachen te worden of de zwakheden van mijn pantser bloot te geven, zoiets zal het zijn. Zeg toch eens een keer wat aardigs! Dat zeg ik nu tegen mezelf.

Praat eens met mijn moeder, dat zeg ik weer altijd als mensen mij van dwarsheid en neenzeggerij betichten. Dat kan niet meer. Toen Bess zo oud was al op dit fotootje (zes weken) leefde mijn moedertje nog. Een jaar later niet meer.
Heee, daar ga ik weer.