Bij Duikelman had ik van de week een bakvorm apart laten zetten, omdat ik de boomstam van vorig jaar van de buren dit jaar vet wil overtreffen. Deze choco/hazelnoottulband is een tussendoortje, om te oefenen.
Wat een beeldschone vorm, niet? Het Kasteel en de Kathedraal waren al uitverkocht, maar deze Roos is ook niet verkeerd, toch? Bundt, van Nordic Ware.
Koffiehuis van den Volksbond
Terwijl mijn fiets werd gerepareerd (nieuwe velg, nieuwe spaken, nieuwe voorvork, nieuwe remkabel + arbeid= 170 euro, goeiemorgen, daar koop je een nieuwe fiets voor), sjokte ik lopend met allerlei boodschappen door de stad. Dat zou ik vaker moeten doen, want ik kon eindelijk eens om me heen kijken ipv met een noodvaart en stress aan het verkeer deel te nemen.
Brandweer Valkenburgerstraat
Ik wandelde eerst naar de lijstenmaker op het Kadijksplein, waar De Volksbond op het hoekje zit. Op de andere hoek zit caf?© Kadijk (v/h Confianza, 25 jaar geleden een hele rare penose-tent waar ik in die tijd wel eens met mijn broer T. kwam), dat gerund wordt door o.a. een vriendin van de vermoorde R. Ik liep verder en kwam bij de knal rode deuren van de brandweerkazerne, die naast het politiebureau staat, waar het rechercheteam dat met de moord op R. bezig was, kantoor hield. Bureau IJtunnel, topjongens en -meisjes, sympathiek, zorgvuldig en professioneel. Er gaat bijna geen dag voorbij of ik denk aan die zwarte dagen. Moet ik vooral daar langs lopen.
Achterkant Filmakademie
Na al die herinneringen stapte ik vrolijk voort naar de Appie op de hoek van de Jodenbreestraat. Omdat ik toch al in de stemming was, begon ik ook te piekeren over alle mensen die van hier waren weggevoerd om vermoord te worden in Polen. Ik kwam langs een Japans restaurant, wat me onmiddellijk deed denken aan Kobe op de Nieuwezijds Voorburgwal, waar zeven jaar geleden ook alweer een bekende vermoord was, met die afrekening met die Joegoslaven. Neen, dat ging goed, zo’n ontspannen wandeling.
Sint Antoniesluis
Het publiek bij Appie bestond voornamelijk uit bejaarden, die wanhopig op zoek waren naar incourante artikelen zoals diepvriesspruitjes. Diepvriesspruitjes! Die waren op, constateerde ik na de hele diepvries behulpzaam doorzocht te hebben.
Neem anders schoongemaakte bij de groente, stelde ik voor.
Neen, daar ga ik niet aan beginnen! riep de tachtigplusser beslist, die met een stralende glimlach onverwacht het zure in haar gezicht liet verdwijnen. We moesten allebei lachen, ik een beetje opgelucht omdat die doden een beetje vervaagden.
Op de brug van de Antoniesluis hadden de moordenaars het mes in het water gegooid, vertelde de recherche ook nog bij een van de bijeenkomsten. Daar lagen nu de fietsen van de studenten van de Theaterschool omgeblazen door de wind of gewoon slordig neergezet en omgestoten. Nee, dat ging niet meer goed komen vandaag.
Zuiderkerkhof
Kijk, een hondje. Ik heb expres de schedel die in de poort gemetseld zit buiten het kader gelaten. Je kunt ook overdrijven.
Mijn bestelling bij Vreeken kwam deze week aan. Ik heb drie soorten tomaten besteld waarvan er twee in ieder geval tegen aardappelziekte bestand zijn. Deze hierboven komt uit de streek niet zover van ons vandaan. Op het pakje wordt niets gezegd over Phytopthora. Vier zaden! Dat is iets minder dan de 120 zaden van de Cosmos sulphureus, een donkerrode variet?©, door Vreeken met die hedendaagse vervelende anglicistische invloed Knal Rood genoemd.
Op het pakje staat verder dat er bij “donkere regenachtige dagen enkele oranjerode bloemen ontstaan welke een prachtige afwisseling geven.” Nou ja, van zijn stijl moet hij het niet hebben. De aanbeveling van tomatenvarieteit Prisca is eveneens nogal wonderlijk: authentieke tomatensmaak! Dat is toch het minste wat je van tomaten mag verwachten, of zeur ik nu?
O ja, zei Saar er belde een mevrouw van de RABO, en die had het nummer nodig van die prepaid, want dan gingen ze het allemaal in orde maken.
He? Wanneer belde ze?
Net, om een uur of half zes. Ik zei dat je om half zeven thuis was.
Hoe heette ze, heb je haar naam?
Nee, maar ze belt je morgen op je mobiel.
Het zal mij benieuwen. Niet te vroeg juichen.
Gefotografeerd met mijn rug naar zorgcentrum Flessenman. (Vroeger heette dat gewoon bejaardentehuis of tehuis voor ouden van dagen. Zorgcentrum. Zorgverzekeraar. Ik word gek van die achterlijke taal.)
Nu pas zie ik dat er twee fietsen zijn omgevallen. Afgezien daarvan en die politieauto’s ziet het plein er erg Madurodam-achtig uit. Ook dat zie ik nu pas. Neen, toch meer de Efteling. Ik woon in een wereldstad, jongens!