Vroeger was de zondag de ergste dag van de week en misschien is hij dat nog steeds. Als ik nu naar buiten kijk, zou ik dat wel denken.
Gelukkig hoeven we niet naar de kerk. Nooit gehoeven ook. Of is het: nooit gemoeten ook? Stel je voor dat je in dit weer in je zondagse goed met je glanzend gepoetste schoenen door de natte sneeuw moet baggeren en dan in een akelig zaaltje naar onmuzikale muziek moet luisteren? Dat is ons allemaal bespaard gebleven.
We blijven binnen en draaien de knop van de verwarming maar eens wat hoger. De honden begrijpen niet dat het buiten stinkweer is. Als de riemen te voorschijn komen, verheugen ze zich op de wandeling, springen en jammeren van opwinding, totdat ik de buitendeur openruk en ze met de harde werkelijkheid confronteer. Ze deinzen terug en weigeren.
Doe ik de deur weer dicht, dan willen ze weer naar buiten. Doe ik de deur open, deinzen ze terug en weigeren alweer. Ze kunnen niet abstract denken, zou dat het zijn?
Welneen, ze zijn gewoon ontzettend stom.
Apart. Die hond van mij wil er te allen tijde uit. Regen, wind, sneeuw, maakt niet uit. Alleen de poes spartelt tegen. Gaat opeens ook op de bak, waar die normaal een bloedhekel aan heeft.
Ach, het zijn watjes. Eenmaal buiten doorstaan ze de elementen lijdzaam.
Moet je twee “hollanders” in huis halen. Die Drentsche Patrijshonden willen ALTIJD buiten, gaan dan ook nog op hun achterste in de vijver zitten.Wil de baas niet mee buiten, dan weet je pas wat je in huis hebt,Zelfs nu, met zes puppy’s van twee weken in de werpkist, wil die Belle het bos in.