Die spoorbaan begint een obsessie te worden. Ik wilde vandaag met alle geweld weten of er nog biels of andere resten te zien waren. Zelfs als je je niets van dit bord aantrekt, wat heel normaal zou zijn, is er geen doorkomen aan. Donderdag ga ik de burgemeester er eens op aanspreken, want wat een kansen laten we (onze commune) hier liggen. Wandelpaden dwars door het landschap met hier en daar een historisch tintje in de vorm van een oud station of een brug. Een kwestie van een kettingzaag, lijkt me.

Wegens omstandigheden (denderende koppijn) morgen verder met: een jonge merel in de schuur, eindelijk weer eenden in La Brug?®re en Lucienne verklaart serieus:
“J’aime tous les animaux….cuits”.