Waar loeren die nu naar?

Hoera, de kudde van JP staat weer in onze achtertuin. Dat is altijd weer een andere koe-ervaring, vooral ook omdat de wei iets hoger ligt dan onze tuin. De verhoudingen kloppen visualiter niet meer, dat vee lijkt zo ENORM. Kwint is het met me eens. Hij mag dan een stadswat zijn, een portie adrenaline is nooit weg, vindt hij.
Ondanks dammen van brandnetel en braam – ik heb op strategische plekken niet gemaaid – ziet hij kans de wei te betreden.
Betreden, betreden, dat klinkt bedachtzamer dan het eruit ziet. Het zit namelijk zo, listen very carefully i will say this only once: Kwint (altijd los bij het huis) zijn hangplek is voor, die van Bess achter. Bess mag tegenwoordig los omdat ze meteen braaf komt als ik haar roep. Kwint mag natuurlijk ook achter, onder de voorwaarde dat hij Bess niet op idee?´n brengt. Maar ja, koeien zo dichtbij, daar kan Kwint geen weerstand aan bieden.
Ik zie het aan z’n smoelwerk, er zit een mix van brutaliteit en stiekeme tevredenheid op z’n gezicht geplakt, als hij er vandoor gaat. Hij gaat er gewoon vandoor! Hij holt keihard weg. Hij luistert voor geen meter, alleen maar omdat dat vee daar hangt. Ik sta volkomen voor aap als ik hem roep, dus dat doe ik ook niet meer. Kijk hem eens handig het weiland inglippen.

Bess erachteraan. Ho even, niks Bess erachteraan. Ik had vandaag toevallig een elektrieke heggeschaar in mijn handen waarmee ik de spurt kon stoppen. Hup, naar binnen jij. Kwint, die moet het zelf weten.

Ik hoorde niks. Fluiten en met een bak brokjes rammelen. Geen geloei, geen geblaf, niks. Toen ik ging kijken, stond hij daar voor aap, de meeste koeien waren niet ge??ònteresseerd. Alleen de stier had samen met een paar dames een cordon sanitaire gevormd, zie foto. Met mijn komst dacht Kwint dat de cavalerie hem kwam ontzetten en viel keffend uit naar een losse koe. Ik maakte dat ik wegkwam. Hij kwam al na 5 minuten teleurgesteld aanzetten.

Zicht op de nieuw schuur en de hooibalen naast ons terrein

We gingen deze keer een hele andere kant op qua wandeling: langs het meer van de slager de berg op. Laten we nu weer per ongeluk in een stuk bos terechtkomen! Bah! We feliciteerden elkaar dat er hier tenminste sprake was van loofbos, want als we ergens een hekel aan hebben, dan zijn het wel naaldwouden. Die zijn pas vet saai!

Hoe kan dat nou?

Even iets heel anders: hoe kan het dat een elektriciteitsnoer ALTIJD in de knoop raakt? Hoe keurig en systematisch ik het ook opwind en neerleg bij gebruik, het zit na afoop tot gekwordens toe helemaal in de war.
Dat is mijn adrenalinemomentje.