Ik kan hier niks vinden
Ik ben een vrouw, dus ik kan niet kaartlezen. Zegt Siebe. Sinds hij een Tomtom heeft is dat probleem ook weer opgelost. Ik blijk ook inderdaad helemaal geen kaart te kunnen lezen, dat wil ik alleen niet toegeven. Zo stom, niet kunnen kaartlezen!
Nu weet ik toevallig wel hoe dat komt: het ligt aan de schaal van de kaarten. Een gewone topografische kaart, waar elk modderpad opstaat, opgeheven spoorlijntjes, beekjes, schuurtjes, kippenhokken, enzovoorts, die snap ik, dat is bijna Google Earth.
Grote kaarten zijn mij te abstract, ik vergis me in de afstand, dus ik wil al na 300 meter afslaan, terwijl we nog 30 km moeten. Ik kan ook nooit het wegnummer vinden, wat onontbeerlijk is als je iets van de mededelingen boven de wegen rond Parijs wil begrijpen. Waar begint die verdomde A86 dan? Waar vind ik de N186? Paniek paniek.
Het gekke is dat ik schematische metroplattegronden weer glashelder vind.
Voor aap bij de kapper en betrapt door de iPhone van Siebe
Ik had vandaag een gewone werkdag, die aan het eind onderbroken werd door verplichte bezoekjes aan tandarts en kapper en had verder niks met kaarten te maken tot ik gepoetst en gekapt bijna thuis was. Er stond een auto geparkeerd op de brug met twee mensen die bezig waren met plattegrondjes van het Amsterdamse VVV. Ik keek nog eens om en ja, departement 94, Val-de-Marne, die mensen weten alles van de N186 of de A86, maar omdat mijn haar weer goed zat en de ruiten al beslagen raakten, liep ik terug en vroeg of ik ze kon helpen, want die plattegrond, dat is nu precies zo’n kaart waar je niks aan hebt. De helft van de straten staat er niet op en de schaal is totaal onbegrijpelijk.
Het raam werd voor de verstaanbaarheid 2 cm opengedraaid: ze zochten de dichtsbijzijnde parkeergarage. Ik wees ze de weg, rechts, links de brug over doorrijden tot je borden met P ziet. Graag gedaan en een fijne tijd in Amsterdam, alles in soepel Frans.
Raampje ging meteen dicht en ze bleven me grote angstogen nastaren. Wie begrijpt er iets van?
Als rijbewijsloze ben ik veroordeeld tot kaartlezen (en het tot de orde roepen van de rumoerige achterbank), en helaas verlies ik mijzelf in Frankrijk altijd in de eindeloze details van het grote Michelinboek, waardoor ik het gezelschap wel weet te verrassen met de meest interessante details, maar in mijn enthousiasme de afslag dan weer over het hoofd zie. Ik wijt dat dan direct aan de onkunde van de Franse bordenplaatsers, maar vrees tegelijkertijd dat het toch aan mij moet liggen. Misschien moet ik dan toch eindelijk maar zelf achter het stuur? Ik spaar wel voor de rumoerige achterbank, zodat zij straks wel achter het stuur kunnen kruipen. Dat is toch ook een daad?
(En voordat je het ook aan mij gaat vragen, ik ben de Sandra van “vroeger”, uit je Rotterdamse werkkring, en jouw belevenissen zijn vaak het hoogtepunt van mijn inmiddels Amsterdamse en soms behoorlijk irritante werkplek).
Ja wat wil je met de reputatie die Amsterdam zich opgebouwd heeft in het buitenland. Overal Junkies, inbraken in auto’s, aanbieden van drugs op elke straathoek. Je weet zelf ook hoe de Franse media hiertegenover staan. En dan komt er eens een niet drugs kopend koppel op bezoek en dan worden ze al dadelijk ongevraagd aangesproken in hun eigen taal wat op zich al vreemd is in Nederland. Die zijn in de mening geweest “naar welk drugshol gaan ze ons hier sturen”.
De omgekeerde situatie, wij in Frankrijk die aangesproken worden in het Nederlands is al even vreemd…
Maar ik kwam net van de kapper! Ik zag eruit als een nette mevrouw! Wat ik niet ben, dat geef ik toe.
Ja Elz, maar niet elke junk of straatrover ziet er uit als langharig werkschuw tuig waar je beter voor oppast. En de ene toerist is ook al wat banger aangelegd dan een ander…
Misschien had de vrouw net het verwijt gekregen dat ze niet kon kaartlezen en bevestigde ik dat door me ermee te bemoeien, dat kan ook.