Daar rinkelt de telefoon weer

Ik werd deze week twee keer gebeld, 9 maanden na mijn contractopzegging bij mijn v/h werkgever, met dezelfde mededeling:
– Oh, verrek, ik dacht dat ik de spoedtelefoon van [..] belde, dat had ik doorgegeven gekregen, sorry, Elz.

Dat is toch kras en wel heel erg buiten werktijd. Maar waarom verbaast me dat toch niet? Ik las in augustus bij Marie-Jos?© Klaver:

“Via internet en mobiele telefoon staan we altijd in verbinding met ons werk. Werkgevers maken dankbaar gebruik van de nieuwe always on technieken, maar sommige werknemers pikken het niet langer. In New York hebben werknemers van T-Mobile een proces tegen hun werkgever aangespannen omdat ze ook buiten werktijd klanten te woord moeten staan zonder dat ze voor dat overwerk betaald krijgen. De werknemers ‚Äö?Ñ??were required to review and respond to numerous T-Mobile-related e-mails and text messages at all hours of the day and night, whether or not they were logged into T-Mobile‚Äö?Ñ?¥s computer-based timekeeping system‚Äö?Ñ??, aldus de advocaten van de eisers.”

Enzovoorts en zo verder maar weer. Het was wel even gezellig die jongens weer eens – onbetaald – te spreken.