Abstract-expressionisme op een oude uienplank

Mijn vader kon altijd smakelijk vertellen over z’n reisjes die hij als ambtenaar moest maken vanwege Europese Zaken. Hij ging naar Straatsburg, Brussel en Parijs. Vroeger ging hij ook nog wel beroepshalve naar Rome, geloof ik, maar daar weet ik het fijne niet van, behalve dat er een fotoalbum van is, met ochtendlicht op het Forum. Heel mooi vonden we dat.
Naar Brussel en Parijs nam hij de TEE, de Trans Europe Express, in mijn herinnering een glanzende aluminiumtrein, maar op de plaatjes die ik nu zie, blijken het rood-gele wagons. Merkwaardig zoals je geheugen het toch weer allemaal voor je invult.
Die trein was een luxe transportmiddel, je kon alleen maar eerste klas reizen en er zat natuurlijk een echt Frans restaurant in. Wat hij daar precies altijd at, wilde hij met alle geweld aan ons kwijt, want hij was een heuse gourmet, net als de Franse heer die een keer een tafeltje verderop zat.
Deze keurige heer nam een hapje van z’n bordje met een gouden randje, legde meteen zijn bestek weer neer en commandeerde:
– Gar??üon! Le poivre!
Dit speelde in de jaren ’60 van de vorige eeuw, want ik zou vandaag toch niet meer gar??üon tegen een ober durven zeggen. De ober kwam gedienstig met het peper- en zoutstelletje aanhollen en zette dat naast het bord. De heer kreeg er een rode kop van en eiste:
– Gar??üon! Le moulin!
Dat vond mijn vader zo fantastisch, dat hij dit verhaal in de loop van z’n leven minstens 25 keer heeft verteld.

Deze Fransman had volkomen gelijk, vers gemalen peper is van een andere orde dan de Silvopeper. Er kwam bij ons dan ook snel een pepermolen in huis, waarbij mijn vader al malend elke keer riep:
– Gar??üon! Le moulin!
Ja, leuk, pap.
Ik heb jammer genoeg dit eindeloos grapjes herhalen integraal ge?´rfd.

Deze molen kreeg ik heel lang geleden van hem. For sentimental reasons wilde ik hem meenemen naar ons Franse huis, maar hij maalde niet lekker meer. Ik liet hem maar staan, want weggooien, dat kon ik nog niet.
Tot ik vandaag de geest kreeg en hem probeerde voor de zoveelste keer open te schroeven, om te zien of misschien het maalmechanisme bijgesteld kon worden of zoiets.
Openschroeven ging niet, wel schudden en ondersteboven houden. Op het schilderij van Cy Twombly (foto boven) kun je zien wat eruit viel: een paar takjes van de peperplant. Dat bleek het al die tijd geweest te zijn. Hij maalt weer en hij mag mee.