©Yeva Swart, Rome 2009
Ik heb net het camerakaartje van de oudste met de foto’s van Rome leeggegoten op mijn HD en zie dat ze het visuele talent integraal van haar ouders heeft ge?¬¥rfd. Dat is mooi en ik hoop van harte dat dat volkomen nutteloze bipolaire gen niet in haar erfenis zit, want sinds onze terugkeer uit het beloofde land zit ik weer in de put.
Het is een chemische kwestie, daar ben ik nu na zoveel jaar wel achter en daarom weet ik ook dat de neurotransmitterbalans morgen of overmorgen weer in orde is. Een klein klusje kost in zo’n depressieve fase oneindig veel meer moeite dan wanneer ik over mijn gewone dagelijkse enthousiasme beschik.
©Yeva Swart, Rome 2009
Omdat ik toch bezig was, heb ik maar meteen mijn lidmaatschap van de vakbond opgezegd. Moppermopper. Die hadden me bij mijn laatste verzoek om bijstand gewoon laten barsten.
– We kunnen niets doen, als u nog niet ontslagen bent, was toen het antwoord.
Ja, zeg, zo kan ik het ook. Als je eenmaal ontslagen bent, is het te laat. Prutsers. Weg ermee, zonde van het geld. Heb ik altijd voor niets op die steun gerekend.
©Yeva Swart, Rome 2009
Ik zie dat er gelukkig tijdens de Romereis aan me is gedacht. Kijk maar:
 |
 |
©Yeva Swart, Rome 2009
Ik ben alweer aan het aftellen. Hoe lang nog tot kerstmis?
Wat een leuke koplampen, met die afdakjes (tegen de regen?), heeft die deuche.
en een pet met een klep:
Alsof ie kan knipogen idd 😉
Die Yeva, krijg weer helemaal zin om er nog eens heen te gaan.