Slaboeketje

Gek dat de slakken zich niet massaal vergrijpen aan deze lekkere bittere batavia. Of zou dat het zijn, dat die sla te bitter is? Dat zou mooi zijn. Die sla staat in een vaasje omdat ik halverwege van gedachte veranderde qua groente. Dat was geen goed idee, de sla wordt er niet smakelijker van. Slappe hap.
Het blijft nogal fris sinds de onweersbui en daarom heb ik het houtfornuis weer opgepookt. Dat kookt en ruikt een stuk aangenamer dan zo’n ongezellig butagasje.

Graseters

De hondjes zijn niet weg te slaan van een bepaald soort gras, dat vooral langs de randen van het landje groeit. Omdat ik laatst geen zin had in de stromende regen te wachten tot ze uitgegraasd waren, had ik een polletje voor ze meegenomen.
Dit beeld is genomen vlak voordat ze gestommel op zolder hoorden. Moest ik weer wachten tot ze uitgeraasd waren. Ze zijn er nog, de loirs. Elke avond komen ze om een uur of 7 te voorschijn en ratatatata, daar stampen de terriertjes de trap op en blijven hoopvol naar het zolderluik staren. Ik weet eigenlijk helemaal niet of ze zich laten zien, niks te bespeuren als ik mezelf sloffend omhoog sleep om een blik te werpen. Doe zo voort, hondjes, misschien verhuizen ze .

Nog meer sla

Toen ik vlak voor midi Paulette tegenkwam (shit, weer vergeten naar de eigenaar van dat weiland te vragen) vroeg ze of ik sla wilde. Graag, lekker, wat aardig! Ik leef van sla en brood met kaas.
Eindelijk kreeg ik de nieuwe moestuin te zien, achter de schuren. Een prachtig zicht op het ?©tang waar ik het vorige week over had, het is net of er een riviertje stroomt, heel aantrekkelijk. Ik had mijn camera natuurlijk niet bij me, want ik ging alleen even JP gedag zeggen, die ik de hele week nog niet had gezien en die toevallig tussen de middag bij zijn ouders ging eten.
Rijen sla, aardbeien, uien, wortel en enorme tomatenplanten, die als vanouds in de ge??òmproviseerde kas van boomstammen en plastic stonden. Navelhoog, in tegenstelling tot de mijne die respectievelijk kuithoog en enkelhoog zijn. Dan heb ik het niet over de kersenromaatjes, die pinkkootjehoog zijn (13 stuks!).
Paulette vertelde dat ze de dieven gewoon in de grond stak en dat die weer wortelden. Het onkruid kwam haar zo langzamerhand de keel uit.
– J’en ai marre!
Ze heeft dan ook teveel aan haar hoofd. Eeuwig en altijd maar werken, werken en werken en zorgen voor de hele kluit. Zo’n hartelijke en sterke vrouw.
Morgen ga ik een kiekje van de moestuin maken.