Grand Hotel tegenover het station

De ALDI hier had een voetpomp te koop, en dat kwam toevallig goed uit, want de oude had een lek slangetje, waardoor de banden leegliepen als ik ze oppompte. Ik heb het niet over de banden van de fiets, ja, die ook, maar die van de eend. 4,95 euro + kosten van het rijden naar de grote stad, geen geld.
Ik combineerde dat meteen met het terugbrengen van de treinkaartjes, die ik half mei 10 minuten na de reservering alweer had geannuleerd en die desalnietemin braaf op me lagen te wachten toen ik vorige week de brievenbus opende.
Dat bleek op het station van La Souterraine geen enkel probleem: de kaartjes werden door een helse machine naar binnengezogen en ik kreeg een re??üuutje dat het geld werd teruggestort, alles begeleid door een vrolijk en voorkomend loketmeisje. Dat bestaat hier gewoon op het platteland, want ik noem dit uitgedijde gehucht wel de grote stad, de mentaliteit is hier gelukkig nog steeds die van een dorp.
(Ik klink als een oud wijf en daar ben ik trots op.)

Kunstwerken in de vorm van stoelen

Dat was wel even anders toen ik de NS belde, want daar kwam dat allemaal door. Ik heb wel vaker online een kaartje Parijs РLa Sout besteld en dat ging zonder problemen. Half mei of daaromtrent is de site van internationale kaartjesverkoop van de NS vernieuwd, met als gevolg dat La Souterraine als bestemming onbekend is geworden. H?®?
Ik week uit naar de SNCF om het laatste stukje reis daar te reserveren, wat verder goed uitkwam, omdat we dan plaatsen naast elkaar konden nemen.
Ik vergeet te vertellen wat de bedoeling was: Yeva wil onmiddellijk na de rapportuitreiking hier naartoe, de andere twee niet, die komen later. Zij gaat naar Parijs, ik zet de auto bij het station hier en reis haar tegemoet. In Parijs kan ik dit combineren met een zakenlunch en laat in de middag gaan we samen terug of door in Yeva’s geval.

Ik had alles online onder controle, dacht ik, tot de betaling haperde: onmogelijk met de creditcard af te rekenen. Ok, dan met Ideal. Ging ook niet, want de stoelen waren in enen op. H?¬Æ? Zucht, zucht en nog eens zucht, moppermoppermopper etc. Ik moest uiteindelijk naar een andere dag uitwijken, want vervolgens de laatste trein vanuit Parijs halen bleek niet meer mogelijk. Ik werd er knettergek van, stelletje flapdrollen! Siebe had vorig jaar soortgelijke kaartjes bij het “loket” gekocht, waarbij de wachttijd 2 (twee!) uur was. Ik weet het niet, hoor.

Zo kwam het in ieder geval dat ik overtollige Franse kaartjes had, die zonder morren ingeleverd konden worden. Het was nog iets gecompliceerder, want uiteindelijk had ik toch twee kaartjes Parijs afgerekend, op twee verschillende dagen. Toen ik er ?©?©n wilde annuleren (anderhalve maand van te voren), bleek dat ik maar de helft terugkreeg.
_ U bent akkoord gegaan met de voorwaarden, mevrouw, zei de NS-bitch in een telefoongesprek van 35 eurocent per minuut, want raad eens: annuleren kan alleen maar telefonisch. Een zogenaamde win-win-win-situatie voor onze nationale trots, de Spoorwegen.
Doen ze dat expres? Mijn opa en die van Siebe draaien zich om in hun graf.