De daken van Perpignan centre

Als ik naar beneden kijk, zie ik de rode daken van Perpignan waarvan er geen hetzelfde is. In de verte komen eindelijk in een zwak zonnetje de bergen te voorschijn, want gisteren misten we in het vliegtuig het adembenemende zicht op de Middellandse Zee en diezelfde bergen vanwege de bewolking.

Ik vloog toevallig met de AD-afvaardiging, die me heel erg aardig een lift gaven in de gehuurde auto, samen met chef foto NRC.

Ik ben dol op het ritje tussen Gerona en Perpignan. Costa Brava, dat is het en als je de toeristische flauwekul even negeert, zie je hoe beeldschoon die is.
De tocht eindigde voor Hotel Pams, het chaotische administratieve hart van VISA en op nog geen minuut lopen van mijn logeeradres. Ik bof enorm, dat kan ik niet vaak genoeg zeggen, met mijn gastheer en mijn ondernemersactiviteiten. Ik ben hier gewoon op kosten van de zaak en dat kunnen niet veel mensen zeggen.

Na het onverwachts Nederlandse weer van gisteren – druilerige stinkregen – knapt het een beetje op. Ik ben nog niet helemaal overtuigd, maar dat doet er helemaal niet toe. Het blijft hier zonder meer geweldig.
Nu ga ik naar buiten om eens een paar mensen te zien, en misschien ?¬©?¬©n of twee foto’s.

De bergen