Uit onze romantische tijd

We kwamen gisteren van de vernissage van Klaas-Jan van der Weij in de Engelbewaarder en hij toonde tegen verwachting geen sportfoto’s, maar een soort peepkiekjes van lichte dames achter de ramen, vanuit het standpunt van de klant. Toch wel een soort sportfoto’s als je erover nadenkt. Ik moet nog een keer gaan, want ik was zo opgewonden en gezellig aan het kletsen dat ik helemaal niet goed heb gekeken en dat breekt me nu lelijk op. Ze pasten qua sfeer goed in de duisternis van de ruimte achterin het caf?¬©.

Eenmaal en eindelijk thuis wilde Siebe perse de foto’s (platinadruk, met minder doen we niet) vinden die hij toen in dat krankzinnige hotel aan de Loire van me had gemaakt. Of was het weer ergens anders? Het was in ieder geval tijdens onze huwelijksreis. Waar is mijn hoofd gebleven, vraag ik me nu af. Als schaduw tegen de muur. Dat waren nog eens tijden, een echte platencamera, pas bij terugkeer de film ontwikkelen en dan het papier niet een of twee seconden belichten, maar eindeloos in een apparaat, door mij de helse machine genoemd, dat er met veel gestamp en gestoom voor zorgde dat er iets gebeurde met de gevoelige laag. Geen zilver, maar platina dus. Dat geeft zo’n mooie, fluwelen foto, met veel meer zwarten en grijzen dan een willekeurig barietdrukje of plasticje. Geduld, geduld.

De kinderen van nu weten helemaal niet dat zoiets bestaat, wonderlijk als je bedenkt dat we rond die tijd, misschien een paar jaar later de eerste digitale camera kregen, cadeau bij een printer, geloof ik. En na een beetje googlen weet ik weer hoe hij heette: de Quick-Take 100. Hij hield er op een gegeven moment zomaar mee op. En zo lang geleden is dat nu ook weer niet, begin jaren negentig. Een mobiele telefoon had bijna niemand. Dat kun je je toch bijna niet voorstellen!

Couscous met tomaat, munt en een heleboel vinigrette, volgens de Marokkaanse slager zijn de kinderen er dol op en dat klopt

Ik maakte gisteren nog snel een verrukkelijk linzenhapje, al zeg ik het zelf, met een sjalotje, kleine tomaten en koriander, dat ik ondanks het fotogenieke uiterlijk niet heb gefotografeerd, omdat het al op was voordat ik het in de gaten had. Dat gaat me met de taboul?© niet gebeuren, ha.