Streaming LeWeb en cavia’s

Terwijl ik aan het beschrijven, uploaden en categoriseren ben, luister ik naar de realtime streaming van LeWeb:

Lo??òc Le Meur
Lo??òc Le Meur

De sprekers zijn wisselend van inhoud en presentatie. Sommige mensen hebben zulke saaie stemmen en zulke zware accenten, dat de aandacht al snel ergens anders is. Je hoort het publiek roezemoezen. Je moet eens een blik in de zaal werpen: allemaal Macbookjes en iPhones. Hip, hoor.
Maar in het algemeen worden er interessante dingen gezegd. Ik kan me voorstellen dat je daar flink ge??ònspireerd vandaan komt.

Meanwhile, back in the Empire State Building:

Soes der achterste
Elegant figuurtje

Soes mag een tijdje geen vers voer eten om haar mest weer iets droger te krijgen. Ik formuleer het neutraal. Ze slobbert de antibiotica gretig genoeg op, dus er zal wel een wortel- of andijviesmaak aan zitten. Terwijl ze een half uurtje in een reismand zit, vreten de andere twee hun buikjes vol met appel, tomaat en komkommer. Bijkomend voordeel is dat ik de keutels van Soes zo eindelijk kan onderscheiden van die van de andere en die waren gisteren vrijwel weer normaal.
Morgen mag het verband eraf.

Verbonden pootje

3 thoughts on “Streaming LeWeb en cavia’s”

  1. Vanavond of morgen komt er nog meer over LeWeb, er moet ook nog gewerkt, en voor het gezin gezorgd worden.

  2. “Iemand die een te vroeg geboren, stervende babycavia aan het infuus wil leggen, is een geldwolf, iets anders kan ik er niet over zeggen. Een bijna dode embryo aan het infuus! Ga nou toch weg! Die diertjes worden met honderden tegelijk gedumpt, waar bennen we in godsnaam mee bezig?”

    Maar wat is iemand die met zo’n cavia naar de dierenarts gaat dan? Daarmee geef je toch aan dat je nog wilt dat er iets gedaan wordt?

  3. We gingen met de moeder en namen de kleintjes mee. Eigenlijk moesten die worden afgemaakt. Kregen we een iets ander advies.

    Ik had het eens met de v/h baas van Artis over de krankzinnige ($$) medische zorg rond het gebroken pootje van onze hond, en die vertelde dat de wilde honden ook wel eens een poot breken, maar dat ze daar niets aan deden, omdat
    dat 1. vanzelf genas, ze lopen er gewoon een tijdje niet op,
    2. dat veel te begrotelijk zou worden.

Comments are closed.