In de zon en uit de wind, als de zon tenminste schijnt
Vervolg van werken werken werken

Ik stond dus voor de deur van de fietsenmaker annex 2-taktreparateur te praten met een ouder Engels echtpaar, 70+ schatte ik, waarvan de man bij nadere bestudering ook nog een pufding in zijn mollige knuist geklemd hield. Hij zwaaide heen en weer en zo te horen kon er niet veel zuurstof inkomen. Ik zette me al schrap voor de 112, terwijl het gesprek ondertussen doorsudderde.
– Ik heb met Kerst mijn rug gebroken, verklaarde hij plotseling uit het niets. Ha, ik ben ontzettend goed in menselijk leed, al zeg ik het zelf, laat mij maar even de juiste knoppen indrukken.
– Hoe is mogelijk dat u hier dan zo maar staat?
En al wachtende in de rij tussen alle kapotte kettingzagen en bosmaaiers kreeg ik de hele geschiedenis in detail te horen, hoe hij gestruikeld was of eigenlijk uitgegleden over een richeltje van 2 cm (“nog geen inch”), en achterover was geklapt en even helemaal bewusteloos was geweest. Zijn vrouw had hem rollend de schuur in gekregen, want het was zo koud geweest.
-Dan hebt u wel geluk gehad dat alles het nog doet. Inderdaad, hij had natuurlijk helemaal niet verplaatst mogen worden, dat zijn ruggemerg intact was gebleven, dat was louter geluk. Ik zag dat kleine vrouwtje voor me in paniek die enorme zeeolifant van een man van haar over het bevroren grasveld duwen. Hij was net een paar weken uit de rolstoel. Dat hij zo vet was, had hem gered, zei hij. Ik dacht dat de klap misschien iets kleiner was geweest, als hij niet zo dik was geweest, maar zei dat niet.

Een beetje enge tor, die het huis in wilde, maar niet mocht

En daar waren ze aan de beurt en ik ging het trapje op naar mevrouw fietsenmaker, die meteen weer vrolijke toetjes trok en beloofde niks te zeggen tegen haar man over mijn suffe aankoop. Met mijn rechteroor in de richting van de werkplaats hoorde ik ondertussen hoe het ene misverstand zich op het volgende stapelde. De fietsenmaker verklaarde dat hij de kettingzaag niet kon repareren en de Engelsman vroeg wanneer hij hem weer kon ophalen. Ze bleven dan ook ieder hun eigen taal spreken en dachten de taalbarriere wel met het eeuwenoude misverstand van stemverheffing en herhaling te kunnen opheffen. Ik kon het niet langer verdragen en ging me ermee bemoeien. Zo tolkte ik tot ieders tevredenheid de spraakverwarring uit de weg. De zaag was in Engeland gekocht en alleen daar kon je dat speciale sleuteltje krijgen om dat ding te stellen. Enzovoorts enzovoorts.

Er moet nog eea worden gezaagd

Ik ging terug en kakelde verder met mijn vriendin die niet wist welke draad geschikt was voor mijn db, dus daar begon ze alweer te roepen. Alle klanten waren intussen geholpen en naar huis, want toen we met z’n twee?¬¥n de werkplaats betraden was die verlaten.
– Waar is hij nou, vroeg ze verbaasd.
РHet caf?© in, dacht ik en we giechelden eensgezind.
– Dat heb ik gehoord! riep hij en sprong achter een brommer vandaan. Daar schrok ik me warempel een tweede puistje.
Wat een stelletje, met hun lieve ogen en hun opgewekte karakter. Woensdag mag ik weer naar ze toe, dan heeft hij de ketting voor me geslepen. Ik kan hem nog ?©?©n periode gebruiken en dan moet er een nieuwe op. Afgesproken! Entendu!

Nu weer even iets anders schrijven.