Monthly Archives: January 2010

vroeger

HEEEeeeEEE!

2 Comments

IJspret in 1963
IJspret op de sloot van de Erasmusweg in Den Haag in 1963 © M. de Korte sr.

Die bomen van mijn vorige stukje waren eigenlijk voor iets heel anders bedoeld. Vroeger, toen we nog op de Erasmusweg in Den Haag woonden, werd de kerstboom op oudejaarsmiddag afgetuigd (in mekaar geslagen lees ik) en naar een of ander veld in de buurt gesleept, waar de fik erin ging. Dat waren mooie evenementen voor ons kinderen, een brandstapel en in het donker naar huis. Er werd nooit, ik herhaal, nooit vuurwerk afgestoken voor 0:00 uur. Later zijn die vuren heel erg uit de hand gelopen, toen het tuig zich ermee ging bemoeien, maar tegen die tijd woonden we allang ergens anders.

Als we met alle kinderen van ons portiek terugliepen en we zagen bij iemand binnen nog een boom in vol ornaat – niemand doet in Nederland immers gordijnen dicht – dan zongen we zo hard mogelijk:
– HEEEeeeeEEE……te melluk en, koude Jan!
En:
– AAAaaaaAAACHT….en negen is, ZEVENTIEN!
op dezelfde wijs.

We lachten ons een deuk en ik voelde wel, dat we eigenlijk iets deden dat niet mocht. Kun je nagaan, hoe onwaarschijnlijk braaf we waren. Als ik zo’n rondslingerende boom zie, zitten die kreten de rest van de week weer in mijn kop.

de fik erin, © Jean-Pierre Jans
Een Amsterdamse brandstapel van oudjaar 2009 © Jean-Pierre Jans

De Nieuwmarkt, mopper, werk

Onverschilligheid

kerstboom met matrassen

Gisteren mocht E. de Roy van Z. iets zeggen bij Pauw en Witteman, die ik kijk via de live stream op mijn laptop. Als je na het dramatische onderwerp Ha??òti mag klagen over het feit dat je geen baantje kan krijgen, maak je jezelf op z’n minst een beetje belachelijk. Het gesprek verzandde in teveel namen, gesprekken, uitspraken en details, zodat het voor mij alweer duidelijk werd, dat die jongen zichzelf heeft klemgezet en de strijd tegen de RVD en de koningin tot z’n dagtaak heeft gemaakt. Hij heeft helemaal geen tijd voor een baantje.
Ik herken wel de woede, frustratie en de paranoia, want I’ve been there, maar tegelijkertijd weet ik dat je er niet te lang in moet blijven hangen, omdat je leven dan plotseling voorbij blijkt te zijn. Die figuur R. van Z. is verder niet zo interessant.

Met de beelden en verhalen van Ha??òti in mijn hoofd kijk ik weer anders tegen de troep hier op straat aan. Waarom gooien mensen 3 matrassen weg en blijven die in dit gereguleerde land minstens 1 week liggen? En pleurt er dan maar weer een kerstboom bovenop. Ik begrijp het allemaal niet. Het gaat nergens over en het interesseert niemand ene bal.

Stort je geld op Giro 555. En dan maar hopen dat het aankomt en dat het helpt. Niks doen of zeuren over je baantje helpt zeker niet.

Kijk ook BBC, CNN en France 2.
(De Fransen hebben Ha??òti in de 19e eeuw een enorme hoeveelheid geld afgetroggeld in ruil voor hun onafhankelijkheid. Dat was een land van doodarme, voormalige slaven. Later deden de VS, de Britten en de Duitsers mee, met geld van Ha??òti jatten. Lees ik bij Wikipedia. Veel lijkt er verdomme niet te zijn veranderd.)

Hier ligt er nog een:
kerstboom

De Nieuwmarkt

Hobbeleweg, hobbeleweg, gladde weg

Kwint bestudeert het ijs
Kwint is de ijsmeester van de Nieuwmarkt: it giet nog voor geen meter oan

Nu het gedooid heeft en meteen weer aan het vriezen is geslagen, zie je de mensen bij bosjes van de brug afglijden. Net bij het honden uitlaten, om 18:00, was de straat onverwacht spekglad. In mijn omgeving zijn al verschillende slachtoffers gevallen, ja, gevallen, dat is het juiste woord.

Yeva heeft gelukkig alleen maar een blauwe plek opgelopen, toen haar fiets onder haar weggleed. Buurvrouw M. van hiernaast zit met een zwaar gekneusde knie thuis, fietsen, lopen of autorijden is er de komende 4 weken niet bij.
Toen ik vanmiddag de oudere overbuurvrouw J. op straat tegenkwam, riep ik op z’n Jordanees:
– Ben je een beetje voorsichtig, buuf, want een falpartij ken je je niet permitteren (perremeteren)!
– Ik loop heel voorzichtig, zei ze, zie je dat niet, alsof ik in mijn broek heb gepiest!

Inderdaad, ze deed het lichtelijk overdreven voor, wijdbeens en een beetje krom.

De Nieuwmarkt, dieren

Gevederde vrienden

5 Comments

Er zwommen 14 zwanen in de gracht, bedelend om eten
14 zwanen

Gisteravond kwam een hele kudde van deze elegante dieren op me af zwemmen met hoopvolle gezichtjes: honger, honger! In hun kielzog dreef het kleinere grut in de vorm van eenden, meerkoeten en andere hongerlijders, in het Amsterdams drijfsijsjes. Ik had geen oud brood, maar slechts twee honden en een mobiele telefoon bij me, waarmee ik altijd een beetje gespannen een foto maak, omdat er geen touwtje aan vastzit. Altijd bang dat ik hem (in de gracht) laat vallen.

De gewone camera heeft een touwtje, dat standaard om mijn pols zit en bovendien allerlei uitsteeksel en hoeken waar een mens houvast aan heeft. Zo’n mobiel is glad, heeft geen vorm waar je iets aan hebt en als ik dan in het donker over de gracht heen hang, met twee druktemakers aan de riem, dan kun je alleen maar onscherpte verwachten.
En als ik afdruk, duurt het nog minstens 2 seconden voordat de foto gemaakt wordt. Hopeloos.

Weet je wat voor gruwelijke herrie die meerkoeten ‘s nachts maken? Gaan die nooit slapen? Hoe klinkt een meerkoet? Ik citeer uit het hoofd, de Jonsson ligt in Frankrijk: als een gloeilamp, die op een steen kapotvalt, of woorden van gelijke strekkking.

Het is feitelijk een dichtbundel, de Jonsson.

De Nieuwmarkt

Rijbewijs vernieuwen

loket burgerzaken
Mijn favoriete ambtenaar had dienst

Ik moest al een tijdje mijn rijbewijs verlengen vernieuwen en stelde dat maar uit en uit. Eerst zocht ik op de site van de gemeente hoe laat of die loketten nu weer opengingen en -bleven, kijk naar mijn gemopper van bijna drie jaar geleden. De start was weer teruggebracht naar 08:30, hoewel die andere andere ambtenaar ontkende dat er ooit andere openingstijden waren geweest.
Vrijdag was ik om 15:36 te laat om nog geholpen te worden, in de veronderstelling verkerend dat ze tot 16:00 open waren, maar neen, ik had weer eens met mijn neus gekeken, zodat ik uit mijn humeur en met hangende pootjes de aftocht moest blazen.
Vandaag deed ik een nieuwe poging (hernaalde orpoep vermeldde een Spaans telegram ooit) en de man die op elke trouwfoto uit mijn omgeving voorkomt, mijn favoriet, gaf me de wijze raad een afspraak te maken, want dan zou ik binnen 5 minuten weer op straat staan, in plaats van de rest van de middag tussen alle wachtenden voor u te moeten blijven zitten.
Een uitmuntend idee, en toen dat was geregeld vroeg ik of ik hem op de foto mocht zetten om de serie met portret 2009 kompleet te maken. Dat mocht. Zo’n lieve en sympathieke man! Ik was in 1 klap goedgehumeurd en heb net uit pure levensvreugde een veel te duur stuk zeewolf bij de firma Tel gekocht.
– Zeg het maar, jongedame, zei M.
Hier! Het kan niet op. Mijn dag kan niet meer stuk.