Arty oor van Kwint

Ik stond bij tuin van de buurman uit Ch?¬¢teauroux te praten, toen Kwint aan kwam lopen, wat altijd verrassend is. Die hond werkt dagelijks zijn eigen programma af en ik heb geen idee wat hij allemaal uitspookt. Niks schadelijks, anders zou ik wel klachten krijgen. Toen ik hem voor z’n veiligheid greep – JP reed af en aan op z’n trekker – liet ik hem meteen weer vallen. Krijg nou niks, dat beest was krankzinnig zwaar!
Ik dacht al dat hij het eten van de buurkatten jatte, want hij likt elke keer als hij thuiskomt, met een tevreden smoeltje z’n lipjes af. En hij riekt ernaar. Hij stinkt.

Kwint houdt z’n vinger aan de dorpspols

Maar ik besloot hem te volgen. Hij hing buiten voor de deur en ineens nam hij een besluit, wurmde zich door dat hekje van Paul daar rechts en verdween. Ik holde het weiland op, dat erboven ligt, maar geen Kwint, tot ik hem beneden op het binnenplaatsje van Paul zag, met zijn hele snuit in een pan met eten. Wel nomdunchien!

(c) De schoonzoon van Paulette

Toen ik een paar uur later bij Paul langsging met een paar afdrukjes van het plaatje boven, ook als cadeau voor z’n zoon die bij het grasmaaien onze voortuin ook altijd doet, zei ik aan het eind van het gesprek langs mijn neus weg: dat hondje van me (mon toutou)…, en hij barstte enthousiast los: geweldig, hij ruimt al mijn restjes op, hij komt wel 4 of 5 keer per dag langs! Ach, wat is hij schattig (mignon)!

Wat kan ik daar nu tegenin brengen? Mag niet, hij wordt te dik? En wat krijgt hij te eten? Een maaltijd uit het duurste restaurant uit de buurt, dat elke dag om 10:00 tafeltjedekje langsbrengt.