Lege draden
Vorig jaar en alle jaren daarvoor kwetterden ze met z’n (minstens) dertigen dat het lieve lust was. Nu zie ik er hooguit 3 of 4. Hoe kan dit nu? Volgens vriendin Lucienne, die ik gisteren alweer in het ziekenhuis bezocht, zaten ze nog in de warme landen, maar haar ornithologische en ethologische kennis acht ik niet erg groot.
Ze was verkast en zat nu op de bovenste verdieping met weer een ander uitzicht:
Niet verkeerd, dit uitzicht
Dat gebouw daar in de verte was het maison de repos, vertelde ze, waar haar man 20 jaar geleden had gelegen met z’n been. Ze wilden haar er ook hebben.
Wie waren “ze”? Het verplegend personeel.
-Maar ik doe het niet, ik wil naar huis! riep ze strijdlustig als altijd. Een vrouw naar mijn hart. Ik heb haar dan ook flink zitten opstoken om het vol te houden, omdat dat natuurlijk ook het beste voor haar is, naar huis gaan. Wat moet je nou in een verpleeghuis? Ja, ongelukkig doodgaan. Maar dat gaat niet gebeuren, als het aan haar en mij ligt.
In IJburg
Dat is toch gek en vooral jammer, want ik mis ze enorm. De koolmezen bij beleefdelente.nl zijn ook al mislukt. Ik kan het niet meer aanzien: aasvliegen scharrelen rond. Mooi hoor, die natuur.
Mama!
De mijne kwetteren en vliegen gelukkig volop. Toch zijn er dit voorjaar in Frankrijk veel gesneuveld vanwege de sneeuw en het koude weer, waardoor er te weinig insecten waren.
50 km naar het zuiden waren ze wel met z’n allen gearriveerd, kreeg ik door. Ik vind het heel erg ongezellig. Wel veel meer mussen dan in Amsterdam.