Die bloeit onverwacht eng

Je denkt er volgt een exotisch recept, maar neen, het is weer de bekende kalenderfotografie, althans wat deze walnoot hierboven betreft. Het wordt weer mooier weer en in ieder geval warmer. Gelukkig maar, want als ik niet uitkijk, jaag ik er zomaar de hele houtvoorraad doorheen.
Nu dacht ik toch een tijd geleden dat ik helemaal door de goudsbloemen heen was, vond ik toch nog oude restanten zaad in een zuinig hergebruikte groentezak, en ja hoor, ik zie de eerste spruitjes verschijnen. Een boerentuin zonder goudsbloemen bestaat niet. Het wachten is op de Oostindische kers, die zichzelf tot nu toe elk jaar heeft uitgezaaid, net als de tomaten van Paulette, vertelde ze me. Die verschijnen elk jaar weer vanzelf.

Gekke kleuren: in de schemering gefotografeerd

Tussen het nieuwe tuintje en de oude, die iets hoger ligt, staat deze gele woekeraar, waarvan ik de naam niet wist. Maar geen man overboord, de BBC leidt je zonder aarzeling naar de juiste naam. Kerria Japonica, op z’n Engels uitgesproken. Knip hem af en hij komt driedubbel terug. Ik schep een beetje orde in de chaos. Hoewel de buren zeer te spreken waren over de vorderingen in de nieuwe tuin, zit ik met een steeds groter wordende brandstapel. Siebe roept al een tijdje om een versnipperaar, maar weet je hoeveel zoiets kost, Siebe? Verbranden kost alleen maar tijd.

Deze tuin is gedeeltelijk ommuurd en half omgeven door uitgeschoten hazelaars, en ligt bovendien iets dieper ten opzichte van de rest, waardoor ik de indruk krijg dat het er ook warmer is dan het terrein verderop. De dahlia’s zien er niet uit alsof ze door de nachtvorst van 2 dagen geleden zijn getroffen. Want het vroor aan de grond, zei Paul, de IJsheiligen waren al vertrokken, maar sloegen alsnog rustig toe. Mooi is dat. Mijn testtomaat lijkt er ook geen last van gehad te hebben. Wel zag ik een escargot het laatste stukje komkommerplant doorslikken. Allebei de planten opgevroten! &^&^$#!! C’est comme ??üa.

De oren van Miss Vanille

Bij de wandeling laatst kwamen we weer langs het weitje met de shetlandertjes en het ezelsveulen van Cheval Rouge tegen. De weg loop in een u-bocht om de wei heen en de diertjes holden snel naar de andere kant, toen we daar langsliepen. Honger kon het niet zijn, meer nieuwsgierigheid, want volgens mij zijn het allemaal jonge dieren. Dat ezeltje!

En daar staan ze weer

Ondertussen zit ik te wachten op het verslag van de oudste, die vannacht tijdens de museumnacht in het Louvre rondliep. Kijk, dat zijn de betere schoolreisjes, zeker voor zo’n culturele alfa.