Morsig graan met brandnetel naast de composthoop
Vroeger, beste jongens en meisjes, leerden we op school hoe de verschillende korenaren te onderscheiden waren, haver, tarwe, rogge, gerst. De meester hing gekleurde schoolplaten aan het bord met afbeeldingen van de Eg, de Dorsvlegel, de Dorsvloer, het Ploegen, Hooien, het Uitspannen der Werkpaarden, Op het Erf, Bij de Hoefsmid, enzovoorts.
En dat was niet op het platteland, maar midden in Den Haag. Heel goed voor de Algemene Ontwikkeling die 25 jaar achterliep, want van een tractor of combine had klaarblijkelijk nog nooit iemand gehoord, die waren althans in de lesboekjes niet te vinden. Maar dat van die aren weet ik tot op de dag van vandaag, is dat niet handig? En heb ik daar iets aan? Ik zou niet weten wat.
Van rechts naar links: sla, aardbei, prei, aardappel. Testtomaat naast stok (m)
Ondertussen doet die extra moestuin het heel behoorlijk. De kleine plantjes Bataviasla van 19 april zijn tot enorme kroppen uitgegroeid, waar af en toe door de slakken een hap van wordt genomen, maar niet hinderlijk. De bieten staan er gezond bij, net als de prei, de peen en de knoflook. Zelfs de venkel doet het:
Daar wordt af en toe van geknabbeld, vooruit dan maar, je houdt het niet tegen. Aardbeiendieven zijn ook net iets sneller dan ik. Ik zou er netten overheen kunnen doen, als de vogels daar niet in verstrikt zouden raken. Ik zie hier vanuit het keukenraam een dikke bruine merel bedelen bij z’n vader, die daar braaf op ingaat. Wormpje hier, torretje daar, hup, een stuk aardbei in de snavel gepropt. Ja, ho even! Ik zei het al, je houdt het niet tegen.
Toen ik laatst bij alweer andere buren at, werd er over de molshopen geklaagd. Ik denk daar natuurlijk weer veel te gemakkelijk over, een grote schop (met het been) tegen de hoop en je ziet er na drie dagen Рbij groeizaam weer Рniets meer van. Bovendien heb ik geen glad gazon, en dat ligt niet aan de mollen, maar aan mijn onverschilligheid op dat gebied. De buurman zou vallen gaan kopen, een woord dat ik opschreef, omdat ik daar het geslacht maar niet van kan onthouden, le le le le! Le pi?®ge!
– Arme diertjes, zei ik schijnheilig. En werd uitgelachen. Die beesten kunnen er toch niets aan doen dat ze heel erg nodig een molshoop moeten opwerpen, net midden in het grasveld, bij voorkeur met z’n tienen tegelijk? En zo’n ultrasonoor geluidsding? Dat is zoiets als homeopathie, als je erin gelooft, werkt het. Alleen niet bij mollen.
Die kon ik in mijn zak steken met mijn slappe, gratuite, stadse prietpraat.
gekopieerd van Ne?™rlands tuin:
Een mol vriendelijk verjagen:
– Graaf een fles in de mollengang. De open fles brengt een fluittoon voort.
– Laat de gangen vollopen met water; zet de tuinslang de hele dag erop.
– Strooi visafval in de mollengang.
– Strooi uiensnippers.
– Leg mottenballen in de gangen.
– Mollen houden niet van hoge tonen. Koop een mollenverdrijver.
– Plant keizerskronen (Fritillaria imperialis).
– Graaf ‘dubbeltjesgaas’ in rondom je tuin.
– Trap elke dag de gang(en) dicht.
– Steek zoveel mogelijk stokken in de gangen.
– Drum de hele dag op een ijzeren staaf, die in de mollengang is geslagen.
Dus.
Mijn aardbeien doen niet veul. Ik haal ze weg en zet er nieuwe voor terug. Da’s minder frustrerend.
Ach ja, die mollen. Zo’n schop tegen een hoop doet wonderen. Neigt naar bakerpraat, die tips. Laat die beesten toch een beetje scharrelen en haal je schouders op.
Aardbeien doen het wel, maar worden gedeeltelijk opgegeten door ongewenste elementen. Toch heb ik er al een aantal van afgehaald. Het zijn hele jonge planten. Die van de buren zijn enorm.
Aalbessen zijn vrijwel rijp! Jammer dat ik daar niet dol op ben. Jamais contente. Mooi weer eindelijk, dat wel. Bedtijd.
Schouders ophalen tegen mollen is leuk wanneer je veul ruimte hebt. Wordt dat minder, dan stuur je ze toch graag naar de buren. Ofzo.
Inderdaad. Ik heb dan ook makkelijk praten, zei ik. Ik vind ze wel irritant als ik ‘s ochtends slappe plantjes vind, die die vrolijkerds hebben ondergraven. Dat is het risico van een tuin. Maar zo’n gazon is toch een verloren strijd. En de hele dag op een ijzeren staaf herrie staan maken, vind jij dat nu vriendelijk? Het lijkt veel meer op een Chinese marteling.
😉
Wij vonden ook dat die mollen toch ergens terecht moesten kunnen. Maar ondanks de plek die we hebben,beginnen we ze toch naar de maan te wensen.Heb je al eens een mollenveld proberen te maaien? Er zit niks anders op dan alle hopen plat te maken, elke dag opnieuw. En het zijn er veel!
Ik hark die verdomde hopen elke dag weer plat, echt, voor de maaimachine. Ik denk dat er verder niets aan te doen is of je moet ze om zeep helpen. Komen er dan geen anderen?
Bess lust ze rauw en zit dan ook non-stop te staren naar zo’n hoop. De effici?´ntie is niet erg groot: 1 mol/jaar.
Ik weet het verder ook niet, hoor.