De smurfen in 3D
Zaterdag gingen we vroeg de deur uit, omdat we ons voor 09:00 “ergens” in Gu?¬©ret moesten melden, maar waar precies was niet duidelijk. Ik ging er vanuit dat dat dezelfde plek zou zijn als vorig jaar, tot we op de parkeerplaats van de Intermarch?¬© – waar we langsscheurden – een eend en mensen met clubpetjes zagen en ik nog net op tijd een U-turn kon maken om me daar te melden. Kuskus en gezellig, jongens!
We reden in optocht naar de plaats van bestemming, terwijl we halverwege het parcours van de Tour gingen volgen, toegejuicht door de talloze tourtoeristen, die hun campers in het gelid langs de kant van de weg hadden gezet. We wuifden koninklijk en met knikkende hoofden naar het volk, niet te uitbundig, want dan hou je dat niet lang vol, zoals we dat hadden opgestoken van Julie Andrews in de Hollywoodproductie The Princess Diaries.
De oldtimers mogen ook naar de Tour kijken
Iets voorbij de finish van de tussensprint stond de partytent van de ACVE, voorzien van tafels, drank, eten en een TV, die zijn stroom betrok van de demente bejaarden met hun begeleiders, die het terrein naast ons in beslag hadden genomen. Stoelen hadden we zelf bij ons, die tot grote hilariteit van iedereen, veel te laag voor de tafels waren. Het echtpaar met de Traction zorgde voor de maaltijd. Na de aperitiefjes (gapefruit- of cassiskir) werd er witte en rode wijn geschonken, waar we voor bedankten, ik omdat ik niks drink, als ik moet rijden en Y. omdat ze niks drinkt.
Meloen vooraf
Tussen de tomatensla en het vlees kwamen de bizarre reclameauto’s al langs, zodat we met z’n allen van tafel holden om langs de kant van de weg schaamteloos gillend te gaan bedelen. De bejaarde buren kregen de mooiste troep, petjes met parapluutjes, opvouwbare frisbies, plastic slurfen en idem handjes om mee te klappen. Wij scoorden zakjes snoep, worstjes, een opvouwbare asbak, 2 petjes, magnetische shit om aan de koelkast te plakken en een jeton voor winkelwagentjes aan een sleutelhanger, handig, die schijn ik te sparen. (Meer gekke voertuigen >>)
Het peloton
V????r en na de renners scheurden de begeleiders en de media met idiote snelheden en in zulke grote hoeveelheden, dat er geen einde aan leek te komen. Geen wonder dat er ongelukken gebeuren, echt volkomen krankjorem.
Na enige tijd verschenen de jongens en we vergaten bijna te juichen, zo druk waren we bezig met onze elektronica, en hup, ze waren alweer voorbij. Nou, dat was mooi, en daar moest op worden gedronken: champagne! We bleven nog lang hangen en keken tv, kletsten wat, informeerden waar onze clubgenoten woonden en maakten afspraken voor a.s weekend in Ahun. Toen de bejaarden vertrokken, viel meteen onze tv uit, maar geen nood, onmiddellijk werd het aggregaat aangeslingerd en konden we verder kijken.
Wat ons werkelijk verbaasde, was dat we niemand gedurende de hele dag naar de plee (die er niet was) hebben zien gaan. Wij moesten wel en ik heb uit solidariteit met Johnny Hoogerland tussen de struikjes mijn billen aan brandnetels gebrand. Of zouden ze hier veel grotere blazen hebben?