Kat jammert de hele wereld bij elkaar, de arme ziel

Klein verslagje om de tijd tot 09:00 stuk te slaan.
Gisteren lokte ik de twee katten vrij simpel naar binnen, ik had de salon katvriendelijk en -veilig gemaakt, een blokje hout op de deur geschroefd om de boel te blokkeren. Het ventje vindt alles even interessant, maar moedertje houdt niet van binnen. Maar ja, niks aan te doen, de operatie moet met een nuchtere maag plaatsvinden.

Ik sliep onrustig, stond gewoon om 06:00 op, dronk een kopje thee en ja, hoor, daar was vriendin P, die riep: moet ik de kat nu voor je vasthouden, want ze zit bij mij binnen om te eten! Kom snel met je mandje!
Holymoly! Hoe kan dat nou?
In de salon zat kleine vent die meteen begon te spinnen toen hij me zag. Moeder was inderdaad nergens te bekennen en de ruit van het raampje achter was gesloopt. Daar zitten geen luiken.
We moesten er hartelijk om lachen, ik in mijn pyjama, de buren in hun werkpakken.

Dikmans wil spelen

Nu zit ze hier naast me in het mandje en ik vertrouw zelfs dat niet, ze is namelijk nu bezig ook dat te slopen. Ze heeft gepist, ruik ik. Honden uitlaten doen we wel na de dierenarts.
Ik denk dat de kleine gewoon te dik was om zijn moeder door het gat te volgen. Die vreet dan ook van 4 walletjes: bij mij, buurman P, buurvrouw P en zijn moeder wierp hem gisteren nog een muis toe.