De dader ligt op het kerkhof
Ja, beste mensen, ik zat voor dag en dauw klaar om een stukje te typen, toen Google me mailde dat boeven hadden geprobeerd de mail te kraken, met details waar, hoe laat en welk IP-adres, alleen niet wie, en of ik mijn wachtwoord maar wilde veranderen.
Begin daar niet aan als je je gmail in Mail van de Mac hebt ge??ònstalleerd! We zijn nu bijna 5 uur verder en alles doet het weer, maar was dat weer ouderwets gezellig frustrerend. Ik heb mijn geduld bewaard en niet meteen alles in de prullenbak gesmeten of uit het raam, zoals ik vroeger nog wel eens in mijn machteloze woede deed. Godsgruwelijk, wat verspilling van tijd.
(Mensen met hetzelfde probleem kunnen zich melden)
Zelfs hier moet je je hersens bij houden
Zo was het eigenlijk de hele week al, niet nadenken, zomaar wat doen en na afloop de rommel opruimen en de wonden likken. Zo kreeg ik bijvoorbeeld van vriendin P een bak met aardbeien, omdat ze weet dat ik daar dol op ben en toen ik de helft had opgevroten, besloot ik van de andere helft jam te maken.
Even wegen, 800 gram, hoeveel suiker heb ik nog, 900 gram, kwam dat even mooi uit en ik sodemieterde alle suiker op de aardbeien, joeg de vlam in het gas en begon vrolijk te roeren in de rode massa, waarvanuit een allerheerlijkste aardbeiengeur opsteeg.
Ik proefde en dacht: getver, wat zoet! Lekker slim, maar nog steeds drong niks tot me door, pas nadat alle deksels vacuum waren geknald, bedacht ik dat het net andersom had moeten zijn: 900 gram aardbeien en 800 gram suiker, of mutatis mutandis 800 en 700 (of minder) gram. Wat een prutser! Niet te vreten die jam.
Ik mocht er gelukkig nog een pondje bijplukken van P, moest alle potten weer openpeuren en de inhoud met de nieuwe aardbeien vermengen, opnieuw laten pruttelen enzovoorts. Zo kom je de tijd wel door. Als ik tenminste mijn kop niet voor de 1296ste keer stoot aan het golfplaten dak van het kippenhok, wat me vanochtend weer gebeurde. Tjonge.
De oorspronkelijk eigenaren hadden daar kennelijk ook last van
Aanstaande dinsdag moet ik op sollicitatiegesprek in Gu?©ret. Eerst wilden ze dat ik persoonlijk de papieren kwam afgeven, wat ik deed, met schone kleren, geschrobde nagels en gekamd haar, wat maar goed was ook, want ik moest mee naar binnen en eea toelichten, wat ik niet helemaal begreep, omdat ik de week daarvoor al een cv en een brief (plus een VOG van het Franse ministerie van Justitie dat ik geen strafblad had) aan ze gestuurd had, maar neen, .we.zijn.hier.dol.op.papier. dus we willen nog meer papier Рnu met tabellen Рingevuld hebben met dezelfde informatie.
Het heeft geen zin je daartegen te verzetten, alleen kan ik na jaren toetsenbord niet meer behoorlijk met een balpen schrijven, dus ik leverde een knoeiboel in, wat misschien weer iets afdeed aan de eerste indruk. Nou ja, ze willen me toch spreken, ook al omdat niemand in de vakantie de aides domiciles wil vervangen, behalve ik en nog een paar anderen.
Wij blijven ook liever thuis aan moeders rokken hangen dan iets bbhh
Volgens de vrouw van v/h De Voorzitter willen ze (de werkweigeraars) 1. in juli en augustus gewoon vakantie, 2. geen cm buiten hun dorp of ?¬?berhaupt een poot uitsteken. Laat staan om 07:00 een lieve bejaarde toet wassen, aankleden, de was en de boodschappen doen en door naar de volgende, wat ik wil gaan doen.
Er wordt ook beweerd dat als je als uitkeringstrekker weer aan het werk gaat, je minder verdient dan wanneer je op je gat blijft zitten. Ik weet niet of dat waar is, maar als ze hier ook aan die krankzinnige participatiestrafkorting doen, zoals in ons lieve vaderland, dan loont het niet om te gaan werken. Als er al werk is, natuurlijk. Maar ik wil graag, ook al omdat ik al die oudere types hier reuzegezellig vind. En je ziet weer eens een huis van binnen, ook nooit weg.
Ter voorkoming van problemen
De vrouw vorige week vroeg of ik bezwaar had mensen te wassen en in bed te stoppen. Neen, hoor, als ze me maar instructies geven wat precies de bedoeling is. Ook mannen?
Ook mannen, hoewel ik daar in het verleden wel last mee heb gehad: toen ik in de zomervakantie als 16-jarige in het bejaardentehuis in Voorhout met de stofzuiger tussen bank en salontafel bezig was, moest ik uitkijken niet bij mijn benen te worden gegrepen door de hulpbehoevende (m) op de bank. De nonnen van dat instituut hadden liever dat ik een rok droeg, ja doei, ik was niet helemaal van lotje getikt.
Met het oog op dit soort ongewenste situaties heb ik me voor het schoonmaakwerk een paar libidoverlagende schoenen aangeschaft, hoewel ze nu ik er beter naar kijk, eerder pornografisch aandoen. Had ik toch beter de witte moeten nemen.
(Ik geloof dat de meeste tikfouten en vergissingen er nu wel uit zijn.)
zuurstokroze crocs, je schaamt (inderdaad) ook ergens voor!
Ja, h?®? Ze lopen anders wat lekker!
Ik moet wel binnenshuisschoonmaakschoenen hebben om te voorkomen dat ik allerlei kippenstront vreemde huizen binnenbreng. Voor 4,- euro, geen geld.
Woon je daar nu permanent?
Robert
Daar komt het wel op neer, Robert.
Hoe gaat het met jou? En de hond Blue, niet te verwarren met Bleu?
En je werk? Etc.
Jeuj, Elz, crocs! Dan ben je wel diep gezonken, hoor! 😛
Wel herkenbaar, ook in NL is het verschil tussen uitkering en loon naar werk te klein. Het wordt echt tijd dat ze dat aanpakken.
Ik moet vaak denken aan je opmerking “en ze kon zo goed leren”.
Tja.
Je kunt denk ik ook veel meer. Maar daarvoor zit je dan in de Creuse weer in een uithoek. Geen jonge mensen in het dorp die je kunt bijspijkeren?
Er is hier vrijwel niks en jonge mensen zijn meteen weg zodra ze kunnen. Ik wil bovendien een baantje waar ik niet ‘s nachts over lig te woelen, dus een paar uur bij iemand iets doen en dan klaar.
Ik krijg als ik op zo’n kantoor kom, meteen al het gevoel dat er te weinig zuurstof in de lucht zit, echt, duizelig en verlangen naar buiten. Er zit waarschijnlijk ook te weinig zuurstof.
Ik heb nog een ander hengeltje uit, namelijk dat wat ik laatst met de burgemeester heb besproken. Maar dat is een langetermijnding.
Verder gebruik ik mijn hersens heus wel, hoor.
Nee, weet je wat het is? Ander, meer intelligent werk belet mij te tekenen. Mijn hersens weigeren dan dienst.
Ik wil namelijk alleen nog maar tekenen en kliederen. En spelen met hond en kip.
Herkenbaar. Wil ik ook vaak. Maar dan krijg ik m’n hypotheek niet betaald.
Het is inderdaad altijd een kwestie van prioriteiten. De meeste mensen willen niet zoals ik leven en gelijk hebben ze.
Ik wil niet op mijn sterfbed zeggen, had ik nou maar dit of dat gedaan, oh wat heb ik spijt! , dat heb ik trouwens regelmatig tegen mezelf gezegd.
Nu zit ik eindelijk op de juiste plek. En daar hangt een prijskaartje aan, zoals sommige politici dat uitdrukken.
Groot gelijk. Wij krijgen dat op dit moment helaas financieel niet rond. (2 hypotheken) Daar komt nog bij dat de overheid de pensioen leeftijd steeds aan het verhogen is. Niet echt prettig als je 63 bent en alleen een tijdelijk arbeidscontract hebt. Verder alles gezond, en Blue ook trouwens.
De moed zakte me in diezelfde shoes of shame toen ik hoorde dat de senaat had ingestemd met de pensioenvoorstellen: nog een jaar langer in die bittere klotearmoe de eindjes aan mekaar zien te knopen.
Pat is 2 jaar jonger die moet nog langer zodat het verschil bij ons alleen maar groter word. Met dank aan Rutte. Wij hebben uitgerekend hoeveel wij per maand nodig hebben om van te kunnen leven. Dat is niet zo vreselijk veel. Als er wat buffer op de bankrekening staat zeggen wij het kantoor leven vaarwel denk ik. Na mijn burnout ben ik over veel dingen toch anders gaan denken.
En zo denk ik er ook over, zeker sinds de dood van mijn lieve vriendin Ing. Het kan maar zo voorbij zijn.
Ik gun je het van harte, want elke dag is hier een feestdag. Het regende vandaag een beetje, nou, de vlag ging uit! De tuin roept al een aantal weken: dorst! Dorst!
Het hooi ligt gelukkig al veilig in bollen af te koelen. Ik werp ‘s ochtends de luiken open en snuif die heerlijk geur op. Buurman nachtegaal is nu al wekenlang aan het jodelen. Waar zou dat nest zijn?
Het is hier kortom een paradijsje van zelfredzaamheid.
Heerlijk, krijg er heimwee van.
Wij willen ook anders, maar momenteel echt teveel haken en ogen. Maar dat het gaat gebeuren, binnen afzienbare tijd, staat hoe dan ook vast. Alleen gaan wij de andere kant op 😉
Groningen?
Dat wilde ik net ook vragen.
Trouwens, ik ben aangenomen! Moet ik weer een pakket papier invullen, het is niet normaal, de postbode kloeg al over het gewicht van het pakket. Zelfgemaakte formulieren, waar midden in zinnen het font veranderd, minor detail.
Gelukkig is het schort dat je krijgt uitgereikt ook roze. En de rubberen handschoenen. Wist ik echt niet.
Maar wat een prestatie, h?®? Grootste werkloosheid ooit hier in FR, dit jaar word ik 62 en vooral in de Creuse is er gewoon geen werk, behalve dan in de dienstverlening. Bejaarden genoeg hier, je wordt hier stokoud door die schone lucht en dat zelfverbouwde eten.
Bejaardentehuizen zijn onbetaalbaar of de kinderen moeten willen betalen, als er al kinderen zijn. Iedereen woont thuis, wil ik maar zeggen.
Genoeg materiaal voor een nieuwe serie op mijn blog, hoewel ik erg discreet moet blijven, anders lig ik er meteen uit.
Bij ons ook, de kippenslachterij vraagt altijd mensen. Geen leuk werk maar ze nemen je al 60 plusser gewoon aan.
De kippenslachterij heb ik hier gewoon aan huis, haha. Neen, niks hahaha, die arme DSK moet dit jaar worden vervangen en ik kan hem echt niet aanhouden, hij bevrucht er te weinig. Coq au vin roepen de buren.
Maar ik weet niet of ik het kan. Misschien wil buurvrouw hem hebben. Geslacht en geplukt bedoel ik.
Franse bejaarden helpen vind ik lolliger dan in de kippenslachterij. Alleen is niet iedereen zo gezellig als de types hier in het dorp, maar dat zie ik wel weer. De meesten zijn zeer geschikt.