We probeerden het weer eens met het Belgische monster. Op een doordeweekse dag zijn er niet zoveel mensen (met honden) op het strand, die bovendien over het algemeen iets ontspannenner met de dieren omgaan dan de zondagswandelaar. Het was al snel te warm voor onze jassen en warempel, de duinheren waren ook al onder hun stenen vandaan gekropen.

Het drong namelijk pas na een kwartier tot me door dat die op het strand loslopende mannetjes zonder hond, op zoek waren naar gerief. Oh ja, dat was ook zo. In het hoogseizoen staat er op elke duin zo’n mannetje, gekleed of niet en lokt zo de loslopers voor een spelletje.
Ik had er verder geen oog voor, want ik moest Bess tot de orde roepen.

Terwijl ze deze keer zonder hijgen en trillen (we blijven in de sfeer) de tocht in de auto had doorstaan, een mirakel, wilde ze bij elke ontmoeting met een andere hond in de aanval, wat onmogelijk was, want ze zat aan de riem.
De eerste keer was mooi te zien hoe ze de niet-aangelijnde Kwint opdracht gaf tot die aanval, die dat ook meteen gehoorzaam deed, de sukkel. Zonder Bess piekert hij er niet over.
Het was verder een kwestie van op tijd verbieden, waardoor de wandeling verder normaal verliep. Ze kwam met de hakken over de sloot door deze test, maar ik ben nog niet overtuigd. Het loopt een stuk rustiger met een losse Kwint, die helemaal nooit wil vechten, dan hoef je ook niet op te letten. Ach, het diertje kan er niks aan doen.

Ondertussen gaat het zaaigoed als een gek. De pompoenen moeten nu al buiten wennen, de tomatenzaadjes zijn plotseling in plantjes veranderd. Ik heb nu 4 vari?´teiten: een kers-, een pruimvormige kers-, en gewone tros- van de Dirk en een coeur de boeuf.

De prei begint ook, iets langzamer, want die moet het meteen buiten kunnen. Eens kijken wat de m?©t?©o zegt deze week.