De zusjes speechen

Het was vrijdagavond weer tijd om naar een voorstelling van de meeuwtjes (L’atelier de la compagnie Mouettes), de toneelgroep van de Franse expats in Amsterdam, waar we vorig jaar ook al waren.
Deze keer waren teksten genomen van Alfred de Musset, de romantische Franse dichter en toneelschrijver (1810 Р1857), die zo jammerlijk in Veneti?´ door George Sand in de steek was gelaten, toen ze er vandoor ging met de dokter, die Musset behandelde omdat hij zo ziek was. Dat heb ik tenminste in een van die vele boeken gelezen waarin Sand voorkomt. Zou het waar zijn?
Ik kijk of de broers de Goncourt Musset noemen, ja, ?©?©n keer in 1862, toen hij al dood was:
“Giraud vertelde ons dat Musset eens bij de Prinses kwam dineren en zo dronken was, dat hij wankelend binnentrad en aan tafel naast zijn stoel ging zitten.” Ach, die arme man.

De personages van dit stuk zijn Perdican en zijn vrouwelijke satelieten, (ex)-minnaressen, zijn pr?¬©ceptrice, z’n gouvernante, anders kan ik dat niet vertalen.
Hij zit tot over z’n oren in de schulden en eist daarom z’n erfenis op. Die kan hij krijgen onder ?¬©?¬©n voorwaarde: dat hij trouwt en zich settelt en dat het maar eens afgelopen is met dat losbandige leven van hem. En zo maken we voor de pauze kennis met de verschillende vrouwen, de aan elkaar geketende zusjes, de strenge, de religieuze, de jaloerse, die ieder hun eigen relatie met Perdican hebben. Er viel daarnaast ook nog te lachen: het was een klucht zonder kluchtig te zijn.

Perdican zinkt steeds lager

Er werd door deze amateurs weer verbazend goed geacteerd, waarbij de verloofde Aur?©lie en Perdican tot de toppers behoorden, zonder verder aan de anderen af te doen. De liedjes die de actrices tussen de teksten door zongen, klonken juist door de ongeschooldheid van de stemmen mooi authentiek.

In de pauze werd ons gevraagd wat wij nou van dat huwelijk vonden, want ze acteerden gewoon door in de foyer. In de zaal werd ondertussen een hilarische homevideo gedraaid met krankzinnige sc?®netjes, waarbij de bruid dronken in de camera lalde en de anderen commentaar leverden. Met de film (bedacht ik me later) zou nog veel meer gedaan kunnen worden, omdat die 1. een veel grotere wereld suggereert dan het toneel en 2. nog veel beter dan de pauze zelf een bindmiddel kan vormen tussen het gedeelte v????r en n?†.

Homevideo

Want na de pauze was de hele sfeer anders. Iedereen was drukker, er werd getrouwd, gegrapt, gespeecht en gegrold en het liep tenslotte helemaal niet goed af met de personages. Het verschil tussen voor en na de pauze was zo groot dat het leek alsof deel 2 een ander stuk was, wat overigens verder niet erg was.

Hoewel ik diep onder de indruk was van het stuk en de acteerprestaties van het gezelschap en me geweldig heb vermaakt, leidde de inrichting van de zaal een beetje af. Hoe zou het stuk het doen in een iets grotere zaal?
En wat heel jammer is dat het maar ?¬©?¬©n keer wordt gespeeld, als eindproduct van de acteerlessen van de spelers, zodat we niet kunnen zien hoe het zich zou kunnen ontwikkelen. C’est comme ??üa. Het is net de Olympische Spelen, je krijgt maar 1 kans.

Na afloop kletsten we nog drietalig na met een glaasje verrukkelijke champagne en speculeerden wat het de volgende keer zou worden: Proust? Houellebecq? Ik zou zeggen: probeer Stendhal eens, bijvoorbeeld Lucien Leuwen, ik noemde het boek al eerder, grappig, uitmuntend geschreven, veel geschikte personages met foute liefdes en ook nog actueel met criminele bankiers.

L‚Äö?Ñ?¥atelier se la joue romantique !
Teksten uit: On ne badine pas avec l‚Äö?Ñ?¥amour, Il ne faut jurer de rien, Il faut qu‚Äö?Ñ?¥une porte soit ouverte ou ferm?¬©e, A quoi r?‚Ñ¢ve les jeunes filles, Fantasio en de regie was net als de vorige keer van Angel Liegent.