Vlak voor het vertrek naar het zuiden jaag ik de boekhouding er doorheen. Ik blip ondertussen sentimentele wijsjes.
Het valt niet mee vanaf de Android. Volgende week weer Franse Zaken vanuit de basis. En met de Macbook en de Leica. Het blijft een mooi dingetje, die app.
Ik krijg er alleen vingerkramp van en waar is mijn bril?
Ik las vanochtend op het WordPressblog dat we nu vanaf de mobiel kunnen posten. Dat gebeurt hier nu live.
Ik wilde melden dat arme Kwint weer met een koortskopje en buikpijn loopt. Een fotootje erbij en hopla!
Maar waar komt de foto terecht? Test 1 2…
Een saaie zondag met een grauwe lucht en verplicht in je hok werken, wat doe je dan om er onderuit te komen? Bij Vreeken in de zaadcatalogus neuzen. Vorige week zaterdag noemde Maarten ‘t Hart in het weekblad van de NRC de winkel al:
Voor ouderwetse rassen vervoeg je je te Dordrecht bij Vreeken. Elk jaar kijk ik er naar uit om daar te winkelen. Even een bezoek aan ?©?©n
van de mooiste steden van Nederland en ?©?©n van de leukste winkels, ook al is de winkel zo volgestouwd (Vreeken heeft meer dan duizend
soorten groentenzaden!) dat er maar ?©?©n persoon tegelijk in kan.
Ik heb besteld: wilde asperge. De tamme is vorig seizoen met succes gezaaid, het is afwachten of de plantjes de winter hebben overleefd. Verder princessebonen, vari?¬¥teit ‘Slenderette’, Bataviasla, Romaanse sla, zoals ik me had voorgenomen, koriander, omdat dat daar immers niet te krijgen is, en dan wat siergedoe om niet op te vallen tussen de buren: Agapanthus en twee dahlia-vari?¬¥teiten. Die dahlia’s staan bij ons in de buurt in elke tuin te schitteren en Yeva en ik nemen ons elk jaar weer voor er ook aan te beginnen, maar tegen de tijd dat we ze weer zien, is het te laat en moeten we een jaar wachten. Eindelijk op tijd.
Ik herinner dat Geoff Hamilton in een uitzending van Gardeners’ World – misschien was het wel de serie Cottage Garden – de jonge spruiten van de dahlia’s afsneed om ze te stekken. Goed idee, Geoff, hoewel ik denk dat de dahliakwekers dat weer minder vinden. Ik had eigenlijk voor Begoniaknollen moeten kiezen, maar dat gaat me te ver.
Verrek, ik ben twee zaken vergeten, tuinmelde die ‘t Hart in datzelfde stuk noemt en goudsbloemen, die na twee jaar uitbundige bloei zijn verdwenen. Ik heb misschien nog ergens een restantje.
Nu weer aan het werk, anders mag ik geen Olympische Spelen kijken.
Een eierprikker (Wikipedia)
Dat de tijd elk jaar sneller gaat, is bekend. Deze week heb ik ook gemerkt dat de tijd in mijn werkplaats sneller gaat, dan gewoon thuis aan tafel. Hoe kan dat nou weer? Misschien omdat er bijna geen enkele afleiding is. Ik kan niet naar buiten kijken, geen boterham smeren, een appel pakken, een eitje koken, de was ophangen, een hondje borstelen, me 5x verkleden en noem maar op, en dat is maar goed ook.
Ik breng deze zaterdag thuis door met hangen met de hoeksteentjes, Olympische Spelen kijken, radio luisteren, de krant en oude hitjes draaien via blip.com. De dag duurt lang. Het enige wat aan dit huiselijke geluk ontbreekt, is de eierprikker, voor als ik een eitje kook. En wat doet dat belachelijke voorwerp: ik zit zo weer in het ouderlijk huis in 1968. Dat is nu ook weer niet de bedoeling.
De tijd mag best als een gek voorbijrazen, maar niet in z’n achteruit, zeg.
