Resto chez Kees

Gisteren was het alweer tijd om terug te gaan. Ik had voor W. en mij twee plaatsen online gereserveerd bij Perpicat.com, een bedrijfje dat het vervoer tussen Gerona en Perpignan verzorgt, en omdat ik geen mail kreeg ter bevestiging, werd ik een beetje onrustig. Volgens K. was dat de normale gang van zaken, maar ik belde toch maar voor de zekerheid.
РDe Korte? Jaja, twee plaatsen, morgenochtend 8:30, jaja, heb ik hier, zei de man, en niet naar de trein gaan, maar naar het busstation (gare routi?®re). Hij herhaalde het wel drie keer: Gare routi?®re!

Om 8:20 kwam ik met mijn tas aan en zag het busje al. De oudere man achter het stuur werd afgelost door een jongere man, die besloot dat hij nog wel even een sigaretje kon voor vertrek. Hij begon een gesprek.
Waar we vandaan kwamen. Amsterdam. Echt, hij had overal gewerkt in Nederland, Amsterdam, Rotterdam, Utrecht, Nijmegen, Leeuwarden, Maastricht, Hippolytushoef. Wat? Hippolytushoef.

Een willekeurige auto geparkeerd voor de Sint Jan

We vertrokken met nog 2 Nederlandse passagiers en ik kletste wat met hem, want ik zat achter hem en ik kan immers mijn kop niet houden. Het ging over van alles, over moslims Рhij was Muselman, maar dan libre, aan ramadan deed hij niet, want hij moest werken en bovendien was hij libre, hij herhaalde dat een aantal keer Рover de druivenoogst, over van alles. In Le Boulou kregen we er een passagier bij, een Italiaanse musica, een beeldschone sympathieke vrouw, die met een harp en een koffertje naar Rome zou. De chauffeur en zij raakten heftig in gesprek dat tot het vliegveld zou duren, over Berlusconi, over rechts en links in Itali?´ en Frankrijk, over zijn toekomstplannen (een soort ambulancetaxi voor meer patienten tegelijk), over het steeds ongunstiger kunstklimaat in Itali?´ tegenover dat van Frankrijk, enzovoorts enzovoorts.
– Als mensen geen muziek meer luisteren, schilderijen kijken of naar het theater gaan, dan verdorren ze en denken alleen nog maar een materiele zaken, hun esprit verdwijnt, vond de musicienne.
– C’est comme l’histoire du soldat de Strawinsky, deed ik een culturele duit in het zakje om te laten zien dat ik niet van de straat was.
Ik zat ondertussen uit te rekenen hoeveel onze sympathieke chauffeur met dit ritje zou verdienen. Vijf personen maal 25 euro, 125 euro voor een uur en een kwartier rijden, min de benzine, slijtage bus, p?©age in Frankrijk ?®n Spanje en dan nog belasting, neen, daar zou hij niet veel aan overhouden, het was te hopen dat hij op de terugreis een paar klanten had.
Toen ik hem bij het afscheid een paar euro’s in z’n hand wilde duwen, weigerde hij eerst, neen, dat kon hij echt niet aannemen. Tenslotte deed hij het (“koop er een ijsje voor de kinderen voor, of een pakje sigaretten”) en kreeg ik een paar gros bisous van hem, de schat.

Leuke bergen onderweg

Nu zit ik dit hier anderhalve dag later te tikken en kan mijn tas weer pakken, want gisteren kwam laat in de middag het bericht dat mijn allerliefste buurvrouw was overleden en woensdag wordt begraven. We rijden er vannacht heen.