Die belachelijke activiteit van Bess begint obsessieve vormen aan te nemen. Op 28 juni had ik er al een filmpje van gemaakt. We horen vanuit een gat in de muur een boos gebrom komen. Maar wat is het? Het komt niet te voorschijn.
Weer geen tijd voor een stukje. Morgen moet ik een heel diep gat graven om te zien waardoor de afvoer is verstopt. Moppermopper.
Na 41 jaar nog niet uitgekletst
Waar blijft de tijd om een stukje te schrijven? Die verdwijnt in het zwarte gat van het sociale verkeer. Morgen komt er weer een, na de bakker en de melkboer.
Beloofd? Beloofd.
Onder de grond bij Gare du Nord
Is dat niet gezellig, meteen bij aankomst te worden geconfronteerd met de beroemdste Nederlander in Frankrijk sinds Dave en Sylvia Kristel? Gelukkig kwam ik daar helemaal niet aan, maar in Gare d’Austerlitz.
Man man man, wat een cultuurshock. Na een maand op het platteland met kabbelende gesprekjes, grazende koeien, startende eenden, rimpelloze markten, en als enige opwinding een ringslang in de tuin, denderde de grote stad over me heen.
Boven de grond bij Austerlitz
Na allerlei zakelijke activiteiten gingen we (zakenpartner die weer terugging naar Amsterdam en ik, waarover later meer) naar Gare du Nord om Yeva op te halen, waarvan ik wist dat ze 30 minuten vertraging had. Het is toch weer niet te geloven (1)! Het is dat ik een ruime aansluitingsmarge had genomen voor de terugweg, anders was het mooi misgelopen. Oorzaak: staking. Niet te geloven (2).
In afwachting van de trein namen we een drankje op een terras tegenover het station. Het aantal opdringerige mensen was verschrikkelijk.
– Do you speak English?
– Ga weg!
Een hele kluit zigeunermeisjes was actief, of is dat weer niet de politiek correcte benaming? Vanaf het terras kon je dat mooi allemaal bestuderen, net als de belachelijke fantasieprijzen die ze voor de consumpties vroegen, tjongejonge, niet te geloven (3)!
Dames, dames!
Om de feestvreugde nog eens te verhogen kregen we gratis een tweederangs straattoneelsstuk voor onze neus opgevoerd. Daar werd me een partij slecht geacteerd. Rechts de ober met een geroutineerde glimlach die het allemaal al 1000 x eerder heeft gezien. Donker vrouwtje is de boef, zwarte meneer hoort bij het caf?© en moet de gemoederen sussen, vrouwtje links wordt beschuldigd van het zakkenrollen van donkere vrouwtje, des te valser omdat donker vrouwtje ziek en gewond is (toneelverband om de rechterarm).
Donker vrouwtje was zo verschrikkelijk nep, niet te geloven (4) en de enige die dat niet doorhad was linker vrouwtje. Donker takkewijf was dan ook erg intimiderend met haar loze beschuldigingen.
Gelukkig was het tijd om naar het perron te sukkelen, want de spanning daar op straat was niet echt aangenaam. De oesterkraam was vervangen door een snoepkraam, ik bedoel maar.
Willekeurige reizigers met hier en daar een automatisch wapen
Yeva kwam aan met een tas, koffer en drie cavia’s en na een ontspannen terugreis kon ik gisteren om 21:45 uur de deuche weer z’n hokje in rijden. En ondanks de onweers- en regenvoorspellingen is het kurkdroog en staat de zon aan de hemel te blikkeren. Het is toch niet te geloven (5)!
Verdwaalde aardbei.
Ik had vanochtend een vraag aan de buurvrouwen (moeder, 87 en dochter, 67) die lekker in de keuken met alweer een kleine kat aan het spelen waren, terwijl ze een emmer sperciebonen aan het afhalen waren. Ik vergat het diertje te fotograferen, what’s new, en kletste er lustig op los met de dames, laat dat maar aan ons over.
Het was al niet te verdragen zo heet en ik wilde weten voor wie dat lieve diertje bestemd was. Dat zouden zij houden, want hun eigen kat, de overgroot- of overovergrootmoeder van deze baby was flink aan het aftakelen. Was het meisje of een jongen? Dat konden ze nog niet zo goed zien. Zaten er niet meer in het nest. Jawel, maar die waren weggehaald (supprimer).
Dat ze beesten toch niet laten steriliseren, snap je dat nou? Zou het een kwestie van geld zijn? Dat en een vastgeroeste gewoonte. Maar misschien zijn wij slappe stadswatjes en vinden we alles zielig. Dat weet ik wel zeker, h?® Kwint?
Maar waar ik eigenlijk voor langskwam, was dit diertje:
Ik trok een half uur eerder een stuk plastic weg van een plaats waar we een tijdje oude takken hadden liggen. Als je die zomaar op de grond kwakt, kun je ze na de winter niet meer vinden. Je vindt ze heel verrassend terug, als je er met je motorzeis tegenaan beukt. Dit vrolijke reptiel onder een stuk plastic aantreffen was ook een verrassing.
Al vanaf de eerste dag hier zijn we gewaarschuwd voor slangen, zeker toen het land een wildernis was, voor vipers, adders. Ik dacht zelf dat adders leuke ruitpatroontjes en valsere koppies hadden en veel kleiner waren, maar ik holde naar huis voor mijn camera en de hooivork, want je weet maar nooit.
Dit is allemaal achteraf gezwets, want ik was me eerlijk gezegd te pletter geschrokken en twitterde die slang de wereld in. Al googlend zag ik al snel dat het geen adder was: die hebben katteogen, verticale pupillen en niet brave ronde. De schubbetjes vertoonden een kieltje, conclusie: het was een ringslang, une couleuvre, die hem al snel smeerde. Ik maaide daarna toch een stuk minder ontspannen.
De dames waarschuwden me en zeiden dat ik hem om zeep kon helpen, zodra hij weer in de zon lag.
De kat was na de middag weer naar z’n moedertje bij Jean-Pierre en daar maakte ik een foto. Als het een meisje is, heet het Capucine, een jongen wordt F?¬©lix, werd me verteld. Ach, wat een brutaal schatje, het zou zo familie van Bob kunnen zijn. Laten we hem maar F?¬©lix noemen.
Ik liet mijn slang zien aan de buurman met de kippen, van wie ik meteen weer eieren meekreeg. Kom, die gekke beesten ook maar op de foto gezet. Ik zie nu pas dat die ene een slakkenhuis in z’n haar snavel heeft. Toen ze dachten dat mijn blote tenen kippenvoer waren, ging ik er snel vandoor. Ze lijken wel inderdaad een beetje op sneue slakkenhuisjes, nu ik er kritisch naar kijk.