Schreeuwende kleuren blijken te zwijgen
Ik heb net op tijd het hooi en de was binnen en de aanschaf van gisteren verdeeld over de potten en daar begint het. O ja, en de gieter onder de goot: gratis water.
Nu trek ik de stekker uit het stopcontact, uit angst voor inslag. Het schijnt tot morgen door te donderen. SMS, dat is nog de enige manier, of telepathie.
C’est comme ??üa.
Ha, daar zal je Bess hebben, die is bang. Ik dacht al, waar blijft ze?
Kom dan! Kom dan!
Dat stukje land van gisteren, waarvan ik niet weet hoe groot het is, want ik vermoed dat een groot gedeelte achter de bomen links (foto hieronder) zit, herbergt regelmatig een aantal Fjorden. Die paarden zijn altijd te zien als ik mijn camera niet bij me heb, en zijn verdwenen indien wel. Vanochtend had ik ze eindelijk te pakken, hoewel ik altijd dacht dat het er 4 waren. Die andere twee zitten misschien in dat niet-zichtbare stuk land. Ze kijken mijn richting uit, maar komen nog steeds niet als ik lok, wat doe ik verkeerd?
Brokkies!
Van wie dit land is, is niet duidelijk. Er hangt een bord van een makelaar naast, maar ik pieker er niet over om daar contact mee op te nemen, de groeten. De enige van wie ik zeker weet dat ze het weet, is Paulette. Ik heb altijd zoveel met haar te bespreken (=roddelen) dat ik elke keer thuis denk: holy, weer vergeten te vragen. Dat is gunstig, want ondertussen zakt de prijs.
Waar hebben we dat land voor nodig? We hebben helemaal geen land nodig, alleen als we later nog een paard of 2 willen (of 1 paard en een ezel, of een geit), dan is het wel handig om een stukje te hebben. Tot die tijd kunnen we hooien of laten hooien door JP. Veel geld kan het niet kosten, tenzij het per ongeluk bouwgrond is.
Cerises aigres of griottes
Ondertussen ben ik in de schuurtuin gaan uitkijken naar die zure kers en inderdaad, zo moeilijk was die niet te vinden. Ik heb hem niet eerder gezien omdat ik er nooit – sinds de aanschaf van dit stukje tuin – in juni ben geweest. Die boom hangt helemaal vol en met een laddertje kan ik er denk ik wel bij. Hoera. En nu maar clafoutis maken tot we niet meer kunnen. Die cerises aigres of griottes worden hier gorge de pigeon genoemd, omdat ze eerst een wit borstje tonen, hoorde ik van mijn lieve buurvrouw. Die van ons zijn al oranje aan het kleuren, nog een week of twee tot ze rijp zijn, afhankelijk van de warmte. Het zijn er zoveel, dat ik nu eindelijk de kans heb uit te delen.
Bessen in de schaduw
En op een idiote plek in de schaduw liep ik tegen een aantal aalbesstruiken aan. Die had ik al eerder gespot en ook toen verbaasde ik me over de malle plek, tot ik me vandaag bedacht dat die idiote achterlijke laurier en nog drie andere bomen in de tijd dat de schuurtuin moestuin was, nog niet bestonden of beschaafde afmetingen hadden. Een reden temeer om dat hele zwikkie in de winter een kop kleiner te maken.
Morgen over mijn bezoek aan de markt en alweer de fietsenmaker met z’n vrouw, die volgende week de tent even sluiten.
– Gaan jullie naar Nord op vakantie, vroegen de klanten.
– We zijn niet gek, daar vriest het, zei onze Ch’ti gevat.
Daar komt die jaarlijkse aardappel weer
Mijn ideale aardappeltaartaardappel Anais is lekker aan het groeien en zelfs daar hebben de naaktslakken aan gevroten. Is die niet giftig dan? Naast de pieper die elk jaar tussen de rozemarijn en de Zeeuwse knoop opkomt, heb ik er nu een nieuwe bij: in de bloempot van ?©?©n van de oleanders. Hoe komt hij daar in godsnaam terecht? Misschien dat er ooit een schilletje in is gevallen.
Toen ik vanochtend om 11:40 bij de melkboerderij kwam, waren de dames aan het koken, de jongste roerde in een enorme pan, haar moeder rangschikte de plakjes ossetong in een even grote ovenschaal en haar moeder ontkroonde de aardbeien. Aardbeien, inderdaad, en een hoeveelheid om jaloers op te zijn. Een hele emmer tot de nok toe gevuld.
– On mange bien, zei onze oudste bewoner al eens, maar dat kun je ook rustig aan de familie Giraud overlaten. Die fantastische hammen die daar in hun antivliegjasje hangen te drogen, hoe zouden die smaken? Ik kon er al een glimp van opvangen in de koelkast, toen mevrouw mijn room eruit haalde.
Je moet nooit, ik herhaal nooit tegen etenstijd melk en room gaan halen, het is dat ik over een bovenmenselijke zelfbeheersing beschik, want ik stond bijna niet voor mezelf in. Die geuren!
Land te koop
Die room is voor de aardappeltaart, of de pat?© aux pommes de terre, een van onze lievelingsgerechten uit de streek. Je maakt hem heel makkelijk:
Ik maak de p?¢te bris?©e meestal zelf, 180 gr bloem met beetje zout door 90 gr boter in stukjes door de magimix stampen en dan al draaiend 50 cc water toevoegen. Als die een bal vormt is het klaar. Even een tijdje in een plastic zakje in de koelkast laten rusten, in twee delen verdelen en rollen maar.
In de beboterde of beklede guichevorm de eerste deegplak doen en dan een laag aardappels, overgieten met room, zout en peper, dan de volgende laag, etc. Niet zuinig zijn met room!
Je bedekt de taart met de tweede deegplak, kwast de ei erover en ik maak altijd een leuk patroontje langs de rand met een vork.
45 minuten in de oven op, help, op welke temperatuur? 175 gr? Ik doe geloof ik altijd maar wat, als het te langzaam gaat, zet ik hem hoger.
Je kunt er spek bij doen, of gehakte sjalotjes, zeggen de dames hier. Het is allemaal erg smakelijk en goedvullend en dat moet ook, want het is voor hardwerkende boeren of boerenknechten midden in het hooiseizoen.
Je kunt die room natuurlijk ook met de aardbeien eten.
Volgende keer over dat stukje land te koop.
Nu zit ik met een knorrende maag.
Zien jullie het hert?
We wandelden in het avondlicht met de hondjes richting ?©tang van Baraille (de slager). Dat heeft hij alweer verkocht aan ene meneer Bruneau, niet onze betonheld, maar een ander, die er een gigantisch hek omheen heeft gezet. De functie van het hek ontgaat ons volkomen. Met hele boomstammen en halve betonnen telefoonpalen wordt er een 2 meter hoog stuk gaas omhoog gehouden, inclusief een dubbel openslaand hek (dubbele openslaande porte-bris?©edeurtjes), noem het een poort, groot genoeg om een vrachtwagen door te laten, die daar verder niks kan, want daar begint het ?©tang.
Voor de veiligheid lijkt het me ook onzinnig, want op de plaats waar je er vooral niet moet invallen, zit een stukje gaas van 75 cm hoogte, dat bevestigd is met spuug aan een twijgje. Bij wijze van spreken dan, ik overdrijf een beetje, maar hier komt het wel op neer.
Dorpje bij avondlicht
We verbaasden ons en liepen de berg op langs de weilanden waar in augustus altijd de vetste bramen hangen. Nu bloeide daar de kamperfoelie: h?©, die kan ik van de week wel eens gaan stekken, met die heerlijke geur die je pas ruikt, als het donker is.
Toen we ons omdraaiden zagen we ons dorp alweer van een andere kant.
Arty NCRV-kalenderonderwerp
Als je doorloopt, kom je een gedeelte van de houtvoorraad van Jean-Pierre tegen en daarna verandert de weg in een smalle beek. Het is een mooie wandeling, die we vaak zouden doen, als we er geen kletsnatte voeten van zouden krijgen. Gisteren keerden we om: we waren er niet op gekleed.
Ik heb net een paar zakken aarde gekocht en kijk donderdag wat er allemaal op de markt aan bloemetjes te halen is. Ik heb namelijk mijn hele voorraad bloempotten vanuit Nederland hierheen gesleept en wil meedoen aan de wedstrijd: Mooiste Tuin Bij De Boerderij Niet Vanaf De Weg Te Zien. Ik moet me wel met bloempotten behelpen, want toen ik al eens eerder een gat probeerde te graven, kwam ik immers niet dieper dan 25 cm, door dat rotsblok waar ons huis ?®n de voortuin ?®n de schuur op staan.
De runner beans, die door de kou van de meivakantie zo traag verschenen, maar die ik in hun prille stadium toch op de valreep in de grond had gezet, zijn voor een gedeelte door de naaktslakken opgegeten, net als de courgettes en de pompoenen. Er is 1 courgette-achtige over, waarvan ik niet weet of die het gaat redden.
Ik erger me dood aan de korte-termijnmentaliteit van de beesten. Als ze alleen een blaadje zouden opeten en niet het steeltje op het essentiele punt zouden doorbijten, hadden ze nog dagen te eten, net als ik trouwens. Neen hoor, direct onder de eerste blaadjes de fatale knak!
Wat doe je tegen naaktslakken? Ik zou het niet weten, ja, kippen nemen, als die tenminste niet ook de sla opeten. Of dat eeuwige Escar-Go, dat anders dan de naam doet vermoeden speciaal tegen naaktslakken ingezet moet worden. Bier heeft bij mij nooit geholpen, noch schelpen, of as. Alles is al geprobeerd.
Sla in een vesting van boragie
Ze hebben gek genoeg de sla nog niet ontdekt. Zou dat komen omdat die ingeklemd staat tussen het komkommerkruid, met die voor slakken onaantrekkelijke ruwe bladeren? Dat ga ik deze zomer testen. Sla met en sla zonder.
Niet alleen die beans, ook de tomaten kwamen niet op door de kou. Ik had ze in hun ophaalchineesbak+deksel in de tuin laten staan en ben in Amsterdam opnieuw begonnen. De Amsterdamse deden het volgens afspraak en deze Franse uiteindelijk ook, want ze stonden nat en bleek, maar buiten bereik van het slakkenvolk in hun kweekbak. Als alles het gaat doen, heb ik een stuk of dertig tomatenplanten. Wat zeg ik, neen, een ander experimentje lijkt ook te gaan slagen: de paar pitjes uit de romadwergtomaatjes van de markt zijn ook uitgekomen. Geeft niks, we hebben ruimte zat.
Ik had al eerder een vergeten (leeg) bierflesje met de motorzeis vakkundig weten te onthoofden, nu bleek ik ?¬©?¬©n van die ophaalchinese kweekbakken in het gras te hebben laten staan. Niet met kweekgoed, maar met een doos capucijners. Rats! Doormidden. En kijk, natgeregend door lek in de deksel zijn ze met z’n allen tegelijk op een kluitje uitgelopen.
H?©?©, maar dat is het! Ik moet al die jonge planten bedekken met doorgezaagde plastic flessen, natuurlijk! Dat ik daar niet eerder aan heb gedacht. Want al mijn mooie zonnebloemen zijn ook opgevroten.
Ik moest zelf even drie keer kijken voordat ik dit onderdeel had thuisgebracht, maar nu weet ik het. Het is van de buren.
Nu weer maaien, het is namelijk ideaal hooiweer en de cavia’s vinden niets lekkerder dan zelfgemaakt hooi.