Een gemanipuleerde foto van de slachtpartij op 25 mei 1871 op de Dominicanen in Arcueil

Terwijl ik 4 juni op de radio via internet de uitslagen van de Europese verkiezingen volgde, las ik tegelijkertijd het boek: Frankrijk, fin-de-si?®cle van Eugen Weber, een goed en boeiend geschreven boek over de politieke, sociale en culturele Franse geschiedenis rond 1900. Na het lezen van al die 19e-eeuwse schrijvers en de dagboeken van de broertjes de Goncourt zijn de namen, jaartallen, republieken, konink- en keizerrijken geen brei meer, maar oude bekenden geworden.
Want, tjongejonge, de ene revolutie was nog niet voorbij of de volgende bloedige strijd stond alweer voor de deur, met natuurlijk het beleg van Parijs door de Pruisen in de Frans-Duitse oorlog en de daarop volgende moordpartij op de Commune als verschrikkelijk dieptepunt (1870-1871). En dan moest de Eerste Wereldoorlog nog komen.
Alles werd met geweld opgelost, elke staking kon uitgroeien via een rel of oproer tot een bloedige revolutie en omdat er nauwelijks politie was, werd het leger steeds ingezet, dat niet aarzelde op de massa te schieten.

Terwijl ik dus naar de radio luisterde en hoorde hoe – niet geheel overwacht – de PVV een enorme overwinning haalde, las ik:

“Elke samenleving koestert een wantrouwen tegen buitenstaanders dat, als de zaken slechter gaan, meestal doorslaat naar wrok en haat. De Fransen vormden en vormen een gastvrij volk. Maar in tijden van armoe of oorlog zijn ze er net als ieder ander snel bij om zich tegen de vreemdeling te keren die net als zij azen op schaarse goederen of baantjes, of die een bedreiging voor de nationale eenheid lijken te vormen.”

Helemaal, maar dan ook helemaal niks nieuws onder de zon.

Het antisemitisme (net zo Frans als de croissant) was en is misschien nog steeds een onderdeel van de algemene Franse xenophobie. Niet alleen de joden, maar Belgen, Engelsen, Italianen, Elzassers (een soort Duitsers sinds 1870) waren in de jaren 80 en 90 het slachtoffer van racistisch geweld, en dat terwijl de recessie minder erg was dan 30 jaar daarvoor.

“De Italianen waren meer, dan de Vlamingen of de joden, de ‘illegalen’ van het fin-de-siecle die werden ingehuurd om de lonen omlaag te drijven, om de arbeiders de moed tot het stellen van eisen te ontnemen en zelfs om stakingen te breken, wat voor hun Franse collega’s aanleiding was ze als een regelrechte bedreiging te beschouwen.”

Wat misschien de Polen nu zijn, lijkt me. Maar ook bij de Fransen onderling waren er wrijvingen, de boerenkinkels van de campagne op zoek naar werk in de stad, werden geminacht en vernederd door de stadsbewoners en zij verachtten – eenmaal gewend – de volgend verse kluit plattelanders op precies dezelfde manier.

Ulane, de onderste in de hierarchie van de dorpsmeute

Ik kon niet anders dan aan Wilders en de mensen denken, die op hem of z’n partij hebben gestemd. Ze lijden kennelijk aan een angsthazig minderwaardigheidscomplex, het zg. Annetje-syndroom.
Voor degenen die niet weten wat dat is: Annetje was een van mijn vorige honden, een zachtaardig, non-aggressief diertje, dat helemaal onderaan in de pikorde bungelde. Maar als Bolle, de dominante hond, op haar donder kreeg van de alfa (moi), greep Annetje haar kans en ging ook in de aanval.
Dat wil natuurlijk niet zeggen dat al die PVV-stemmers zachtaardig zijn.