Op het WG-terrein in Amsterdam zagen we in Verloskundig Echocentrum Ite Boerema de dansvoorstelling Niks, van Bas Dorlandt. Hoewel ik dat nergens op internet kan vinden, is het gebouw in de Ite Boeremastraat een soortement van Salle Polyvalente, want er zat een heel aardig theatertje bij. De voorstelling kwam voort uit het Verkenningstraject van DWA, dat is de Danswerkplaats Amsterdam. In 4 weken krijgt de choreograaf, in dit geval Bas Dortlandt, de tijd “een artistiek thema te ontwikkelen, een bewegingsonderzoek te formuleren en de uitkomsten hiervan te presenteren”, ik citeer het programma.
In vier weken een gecompliceerde dans van een uur in elkaar zetten, dat lijkt me niet eenvoudig, want tijdens het maken en ontwikkelen van de voorstelling, moet je ook de dansers laten repeteren en het toneelbeeld bedenken. Ik neem aan dat je bij de DWA een voorstel doet, voordat je uit het niets iets gaat verzinnen, maar toch, vier weken is niet veel.
Het was een verrassende voorstelling, waarin de dansers ook nog eens tekst hadden. Waar ging het over? Twee mannen en een vrouw besluiten hun drukke leven te verlaten en niks meer te doen.
De scene-wisselingen gingen gepaard met het verplaatsen van witte kubussen, die nu eens een erepodium, dan weer een bankje of stoeptegels vormden en met minieme verkledingen, of hoe noem je dat. Mooie bewegingen, afwisselend en dynamisch in tempo en geluid met als prachtige vondst gloeipeertjes in een blokvorm, die vanaf het plafond aan lange draden n?®t boven de kubussen hingen en waarvan er af en toe enkele door de dansers in beweging werden gezet, als een slinger of omhoog.
Ik kon wel zien dat het een hele jonge dans was, waar nog veel aan kan worden gedaan, in timing en overgangen van scenes, maar de voorstelling heeft heel veel potentie. Ik zou hem wel weer een keer na een maand spelen willen zien, om de ontwikkelingen te volgen.
Terwijl de voorstelling liep, kwam er uit de gang het geluid van Arabische muziek en vrolijk gillende kinderen met boze moederstemmen: andere buurtgenoten hadden kennelijk een gezellig familiefeestje. Ik was zo geconcentreerd aan het kijken dat dat nauwelijks stoorde. Een beetje merkwaardig verhuurbeleid hebben ze daar wel, in die Salle Polyvalente Ite Boerema, want eigenlijk had dat natuurlijk niet mogen gebeuren.
)
