Frankrijk

Werkplek


Schemerlamp+iMac

Siebe vertrok vanochtend om acht uur en onmiddellijk ben ik met meubels gaan sjouwen om de ideale werkplek in te richten. Deze voelt wel aangenaam, maar gek is het wel, zo in de stilte van het huis, met alleen de vogels en af en toe het geluid van de trekker of een koe.


Kwint ligt goed

Ik ga zo maar eens buiten een plekje vrijmaken voor de bieten en wortels, door sommigen kroten en peen genoemd. Vreeken zet onder het plaatje altijd wonderlijke zinnetjes.
“Veel mogelijkheden!”, dat zijn de kroten. Achterop het zakje staat welke, dat je de blaadjes door de sla kunt doen en de knollen enorm groot kunnen worden zonder aan smaak in te boeten. Dat zullen we eens gaan testen, Ton Vreeken.


Ik had nog een heleboel zonnebloempitten

Dat gepruts in de tuin is natuurlijk uitstel om niet aan het serieuze werk te hoeven beginnen. Het is tweede paasdag, dus ik heb mezelf toestemming gegeven tot vanmiddag een beetje aan te rommelen. Ik moet gewoon even een aanloopje nemen.
Eerst nog bij de buren langs. Wat? Neen, 12:00, casse-cro?ªte!

Frankrijk

Paasmidi

1 Comment

We gingen even naar het restaurant in de Bourg, waar we 27 juli vorig jaar ook al hadden gegeten. Van een tweede of feilijk derde keer was het tot vandaag nooit gekomen.
Echt, een hele goede keuken, zoals het hoort. Veel, of eigenlijk alleen maar lokale gerechten, met natuurlijk aardappeltaart, heerlijke bataviasla, lekker vlees en toetjes die niet van de Mona komen.
In augustus 2006 hadden we er voor het eerst – onder het bewind van de vorige eigenaar – gegeten en dat was zo verschrikkelijk, dat we feitelijk al gegeten en gedronken hadden, de steak was gebakken in dezelfde pan als de zalm, alles was taai en ranzig en de mensen hadden er duidelijk geen zin meer in.


On trinke!

Deze nieuwe mensen blijken hun niveau van 2008 uitmuntend te handhaven en gelukkig maar: het is volgens mij bijna onmogelijk om hier een bestaan in de horeca op te bouwen als je niet iets bijzonders hebt te bieden. Je kunt in deze auberge ook logeren en al googlend zie ik dat ze ondergebracht zijn bij een site over de regio. Het ligt op een erg mooie plek.

Op die verkleumde markt van gisteren heb ik eindelijk ook een fijn truttig mandje weten te kopen, waar iedereen hier mee loopt. Ik heb een tijdje geleden een boek gekocht met instructies voor het vlechten van deze dingen, naar aanleiding van de buurman van 70, die vertelde dat hij de fraaie exemplaren bij hem thuis zelf had gemaakt. Op mijn smekende verzoek mij dat te leren, lachtte hij alleen maar. Zou hij dat niet willen of nam hij me niet serieus?
Ik ga het eens zelf proberen. Maar wanneer, dat weet ik nog niet. Mijn programma loopt een beetje over.

Frankrijk

Uitslapen


Bigarreau in bloei

Na twaalf uur bewusteloosheid werden we om 10:00 uur wakker. Is dat normaal of niet? De weersvoorspelling voor de rest van de week is niet al te best, als het maar niet constant regent, ben ik al dik tevreden. Ik zag net een bleek zonnetje verschijnen, esp?©rons, esp?©rons, zeg ik met Lucienne.


Wat schrijven ze erop?

Op de markt stond gisteren tussen alle kraampjes, waar bijvoorbeeld drie eieren en ?©?©n geslachte kip werden aangeboden, daar stond een mevrouwtje met het typische melkboerinnengezicht: bleek met onnatuurlijk rode wangetjes. Ze verkocht precies de waar die ik altijd bij onze mevrouw Giraud haal, melk, room en eieren, dus ik greep mijn kans en kocht een voorraadje.
Volgende week ga ik wel weer naar Giraud, waar de 19-eeuwse sfeer me steeds mateloos boeit en dit bedrijf kan net als de boerderij van Jean Petit naadloos aanschuiven bij de film La vie moderne van Raymond Depardon. Wat zou er veranderen als de dochter het bedrijf overneemt? Ik denk eigenlijk niet veel, tenzij Brussel roet in het eten gooit, dat verkoop aan huis niet mag, alleen als je aan zulke allerlei achterlijke voorwaarden voldoet, dat de zuivel nergens meer naar smaakt. Esp?©rons maar weer, dat dat niet gebeurt.

Verder stond er een idiote tulp te bloeien, die ik nooit eerder heb gezien, omdat de bloei kennelijk elke keer tussen onze bezoekjes door plaatsvond. Waar slaat dat ding op? Of zou die Nederlander voor ons hem hebben geplant om het Oranjegevoel uit te dragen? Dan ruk ik hem er meteen uit.
Kom, het is Pasen, geen tijd voor aggressivity, zoals de kinderen zeggen. We vertrekken zo naar restaurant de wolvenfontein om daar eens lekker te eten.
Voor de liefhebbers (Doris) een bosje helleborussen, die regelrecht van Oudolf afkomstig zijn. Ze breiden zich mooi uit:

boeken, Frankrijk

Paasweekend

5 Comments

Volgens mij heb ik vorig jaar zo ongeveer dezelfde foto gemaakt, maar dat geeft niks. Toen we hier in februari waren, was er geen teken van leven te zien en nu staan ze me daar toch een partijtje te bloeien. (Ik heb het even opgezocht, de betreffende foto is op 23 februari 2008 gemaakt, toen het kennelijk al eerder in het jaar veel warmer was)

Vandaag regende het. Dat mocht de pret niet drukken, ik zei het al en we gingen vanochtend naar de markt van La Souterraine, waar alle bekende kraampjes stonden te kleumen ?®n ons herkenden. Ik heb een piramide gekocht bij de geitenmevrouw, die alweer, of nog steeds dacht dat er in Nederland geen geit te bekennen was, vanwege de sappige weiden. Geiten horen immers op arme grond. Mais si, si, tuurlijk hebben we geiten, en ook heerlijke geitenkaas, hoewel niet zo lekker als die van u, mevrouw.
Dat was aardig van me, vond ze.
Toen we de deur bij de bakker uitgingen, stapte onze eigen burgemeester binnen.
– Bonjour, monsieur Delafont, zei ik en ja, hoor:
РDag mevrouw, wat een weertje, h?®, het lijkt wel bij u in Brittanni?´.
Zucht. Waar is mevrouw Giraud van de melkboerderij om hem van repliek te dienen? Het wil er maar niet bij hem in dat er nog andere buitenlanders zijn dan Engelsen.
Na hier en daar wat overbodig lekkers te hebben gekocht, gingen we lunchen in een tentje om de hoek en reden we via de Leclerc weer naar huis. Ik had nog de tegenwoordigheid van geest om het telefoonnummer te ontfutselen aan de moeder van de slisser, om filet mignon te reserveren. Die is altijd uitverkocht als je een beetje later naar de markt gaat. Ze kreeg een treurig gezicht toen ik naar haar kleindochter vroeg. Ach, die arme vrouw.


Het marktplein na het sluiten van de markt


Saars anemoontjes

Wat voor de helleborus geldt, geldt ook voor de bosanemonen. Ik was in februari bang dat alles spontaan verdwenen was, zoals ook is gebeurd met de echinacea, maar neen, ze hebben zich zelf sterk uitgebreid.
De kersenbomen bloeien, het ruikt hier heerlijk dankzij de regen, en terwijl Kwint af en toe komt langsscheuren met een dolgeworden enthousiasme, vraag ik me echt af waar ik dit allemaal aan heb verdiend.

Ik lees nu van Stendhal: Lucien Leuwen, een erg vermakelijk boek en stel het echte werk uit tot maandag, als Siebe weer terugrijdt naar Nederland. Laat ik maar eens een prioriteitenlijstje maken, want ik verbeeld me alle tijd van de wereld te hebben.

Frankrijk, werk

Confort

6 Comments

Sinds mijn ontslag heb ik het nog nooit zo druk gehad, hoe dat nu kan?
– Wat ben je toch veelzijdig!, zei nota bene mijn eigen man S. toen ik weer voor de zoveelste keer een digitaal akkefietje voor elkaar gekregen had.
Dat is ook zo, dat vind ik zelf ook, ik ben veelzijdig: ik kan op het gebied van fotoredactie en -bewerking heel veel en schrijven gaat met de snelheid van mijn gedachten. Daarnaast heb ik een enorm netwerk, dwz ik ken bijna iedereen in fotografieland en ik maak z?? contact. En ik heb sinds de jaarwisseling geen zin meer om vals bescheiden te zijn, nondeju. Ik ben nog nooit zo vrolijk geweest.

Nu ben ik niet zo humeurig van nature, maar ik vind mijn leven een stuk aangenamer sinds ik verlost ben van het juk van de vaste dienst, die dus niet zo vast bleek te zijn.
Waar ik me wel over verbaas is: wat heeft dat bedrijf in godsnaam bezield zo’n multifunctionele kracht met netwerk ?¬Æn kennis van social networking te ontslaan?
Dat weet ik denk ik wel: het is gewoon de kift geweest. En een bak seksisme, want vrouwen, neen, die moeten hun mond houden. Jammer dat ze zoveel kletsen.
Kleine tip: dan luister je daar toch gewoon niet naar?
Genoeg over dit oninteressante onderwerp. Hoofdschuddend zie ik ze daar een beetje voortmodderen.


Uitzicht vanuit Ruimzicht

Toen ik de 2cv in februari 2007 samen met mijn oudste kind naar Frankrijk reed, zat Kwint op de achterbank, wat niet erg door hem werd gewaardeerd. De rubbers van de bank waren zo materiaalmoe, dat hij uiteindelijk in de achterbak terecht kwam. Sinds die tijd weigert hij, autoliefhebber, de eend in te springen. Alle andere auto’s zijn ok.

Morgen vertrek ik met Kwint voor een tijdje naar onze dependance. Ik heb vanochtend confort-rubbers gehaald bij Ruimzicht, om het ventje als een echte Franse boerenhond bij het boodschappen doen comfortabel mee te laten reizen. Bij de intratuin heb ik een donkerblauwe vlinderstruik gekocht en allerlei zaadjes, pluksla, basilicum en donkerrode zonnebloemen.
Ik kijk net even goed, staat erop: Laura Ashley. Heuh?
Ontwerpzonnebloemen of heet deze variant zo? Over die Laura Ashley heb ik nog een verhaal. Dat komt volgende week.

Dagelijks leven in Frankrijk