boeken, filmpjes, Frankrijk

TVlivre

3 Comments

De schrijver van het aanstekelijke boek Parijs Retour, Bart van Loo, had een beetje genoeg van de weifelachtigheid van van de Vlaamse (en misschien ook de Waalse) publieke-tvmakers. Die kunnen ondanks gewichtige werkgroepen en besliscommissies maar niet besluiten hoe een programma over boeken te maken, want oejoejoej en amai amai, wat is besluiten moeilijk!
Het gaat dan ook om LITERATUUR.
En zo komt het dat er op de publieke Belgische TV geen literatuurprogramma te zien is of na korte tijd weer is verdwenen. Is dat nu zo moeilijk en kost dat dan zoveel, vroeg hij zich af en ging onmiddellijk zelf met zijn laptop aan het werk.
Lees hier zijn blog over dit nagelnieuw online boekenprogramma.

Nu heeft onze oudste dochter (16) een paar ontzettend aardige vrienden en vriendinnen, die helemaal niet voldoen aan het beeld van de gemiddelde Amsterdamse 15- en 16-jarigen. Ze roken noch drinken, ze doen hun best op school, ze lezen boeken, ze zijn absoluut niet saai, ze hebben plezier en ze hebben af en toe uitzonderlijke belangstelling voor onverwachte zaken. E?©n meisje dat ik vrijdag voor het eerst zag, had een hobby: het vertalen van de gedichten van Victor Hugo.
Ik zat even zonder woorden.
– Mijn moeder is er dol op, verklaarde ze, en zo is dat gekomen.
Je hoeft niet te vrezen voor de toekomst, Bart!

eten, mopper

Joenileffer

2 Comments

Unilever komt logeren bij klanten, vertelt het AGD. Honderd marketingmedewerkers van Unilever gaan het land in blijven een etmaal bij de gezinnen. De Unilever-mensen gaan mee boodschappen doen en blijven eten en slapen.
En waarom?
Om te zien wat er leeft onder de consumenten.

Zo’n bericht is toch de vleesgeworden of moet ik zeggen de tot worstgedraaide nachtmerrie? De komende maanden doe ik de deur niet meer open, als er wordt gebeld. Vorige week waren er voor het eerst sinds tijden weer Jehova’s, lekker vroeg op zondagochtend. Dan doe ik sowieso de deur niet open, zeg, zijn ze helemaal gek geworden?
Maar die Unilevertypes werken tijdens kantooruren, en dan willen ze nog blijven logeren ook! Gadverdamme! En dan die laffe joenilefferproducten! Die moet je dan zeker verplicht kopen, bij het boodschappen doen. Wie verzint in godsnaam zoiets weerzinwekkends?

Ik denk dat ik een tijdje in Frankrijk onderduik.

boeken, divers, Frankrijk, kunst

Meeuwtjes


Het toneel

Gisteren werd in een oude school in de 1e Nassaustraat een theatervoorstelling gegeven door Franse expats. De zaal was een ingericht als een cabaret, met tafeltjes waar we een glaasje konden drinken. We kregen gezelschap van een paar klasgenoten van S. van Maison Descartes. De voertaal was Frans en af en toe Nederlands, omdat het ook een beetje gek voelde om Frans te spreken met volslagen onbekende Nederlanders, waarvan er trouwens ?©?©n Amerikaans was.
Alle andere aanwezigen spraken overigens als het moest ook Nederlands. (In ons Franse dorp wordt geen woord over de grens gesproken, alleen zegt JP wel eens yes. Daar moet hij dan weer verschrikkelijk om lachen.)


Lerares Catherine leest Financieel Dagblad

Zes vrouwenlevens werden door zes vrouwen gespeeld op teksten van Bernard-Marie Koltes, Xavier Durringer en Yasmina Reza. Ik moet bekennen dat ik alleen Reza ken. Op de foto boven is de lerares Frans van Siebes klas bij Descartes te zien. De vertaling was voor de liefhebbers op de muur te lezen. Hoewel er geen echte dramatische ontwikkeling plaatsvond tussen de verschillende verhaallijnen, bleef het stuk boeien, omdat het toneelbeeld door het gebruik van de ruimte enorm dynamisch was, zonder een geforceerde indruk te maken ?®n omdat er opvallend goed werd gespeeld, zo goed dat ik me afvroeg wie de regisseur was.
Catherine wees me hem aan: de jonge Angel Liegent, die kennelijk overloopt van het talent. Lees maar eens in dit lieve, nogal wonderlijke Nederlands wat hij nog meer heeft gedaan.


Angel met een van zijn actrices

Na afloop werd er nog flink gepraat en bewonderd en wat me hier vooral opviel dat ik echt helemaal niemand van de mensen kende. Meestal zie je wel ?©?©n bekende, zelfs op de meest onwaarschijnlijke plekken (in de Leclerc in Gu?©ret kwam ik bijvoorbeeld eens een moeder van de basisschool tegen, die allang uit Amsterdam weg was), maar hier echt helemaal niemand. Dat was bij ons vertrek natuurlijk wel anders.

Ik was bijna vergeten hoe heerlijk het theater is, vroeger woonde ik zo’n beetje in de schouwburg. Ik ben heel erg benieuwd wat we nog meer van onze regisseur te zien krijgen. Dit smaakt naar meer.

Site van dit stuk
Site Het gezelschap Mouettes

eten, familie

Pasta

7 Comments


Vrolijke bedrijvigheid

Gisteren kwamen de vriend(inn)en van de zestienjarige om gezellig te koken en een paar DVD-tjes te kijken. Als appetizer werden er smoothies met aarbeien en vanilleijs geserveerd, door mij toch gewoon milkshake genoemd, maar goed. De Magimix stampt binnen de kortste keren alles volmaakt door elkaar.
Terwijl de ene helft de verrukkelijk brownies (Nigella Lawson) bereidde, waren de anderen bezig met uien snijden, tomaten hakken en pastadeeg draaien, van echte farina de semola di grano duro.

Bij dezelfde Marokkaanse slager van vorige week, die van de Haarlemmerdijk, kocht ik deze semoule, waar ik erg blij mee was, want waar koop je dat anders? In allerlei fancy winkeltjes voor veel teveel geld in een juppenwijk, denk ik. Ik geef toe, de Haarlemmerdijk hangt er tegenaan.


Wasrek vol tagliatelle

Bij diezelfde slager vond ik toen ook de allerheerlijkste yoghurt, Turkse natuurlijk, een reden om toch eens vaker mijn postcode te verlaten en westwaarts te fietsen. Ik heb al eerder bericht over de teloorgang van de ouderwetse yoghurt, laten we hopen dat deze z’n niveau handhaaft. Want zodra ik weer iets ontdek, lijkt dat steeds een aanleiding voor de producent te zijn de kwaliteit door de plee te spoelen. Deze is echt heel goed.


Topproduct

Verder heb ik deze week ongeveer al mijn verdiensten integraal naar verschillende reparateurs gebracht, de fietsenmaker en de MacRepair op de Lindengracht. Wat een aangename zaak, die laatste, hartelijke behulpzame jongens waar je gewoon voor je plezier komt.
Zo hou ik als zzp’er v/h kleine zelfstandige ondanks de crisis toch maar mooi de economie draaiende.

Frankrijk

De bierkoning en -in

2 Comments


(c) Google Streetview

Kijk, toen ons kind nog niet 16 was, zeiden we altijd, handig, als jij zestien bent kun je mooi bier voor ons halen,
Volkomen ontaarde ouders natuurlijk, daar zouden die gristelijke ministers eens iets aan moeten doen, gaat dat zomaar?
Nu is ons kind sinds gisteren zestien, hoe vind je die en we leggen de lat meteen hoger, dus we zeggen, handig als jij 18 bent, ga je je rijbewijs halen en dan kun je ons met onze dronken koppen gewoon ophalen of wegbrengen, van of naar het caf?©, al naar gelang.
Dus wat doet ze op haar verjaardag? Ze zegt, kijk, lieve ouders, ga eens zitten, ik heb een verrassing, ik ben naar jullie favoriete winkel geweest en ik heb jullie lievelingsbier voor jullie gekocht, ik had mijn ID bij me.
Verbijsterde en sprakeloze stilte, van schaamte en plezier. Van haar eigen zakgeld! Op haar eigen verjaardag! Voor haar eigen ouders!


1 april 1993

Dagelijks leven in Frankrijk