Bleu doet net of hij oplet

De Brahma- en legkuikens zijn nu twee maanden oud en totaal niet onder de indruk van wat dan ook, behalve dan van de oude regenjas van mijn moeder, een girolleskleurige lange jas met capuchon, wat bleek toen ik ze laatst – met die jas aan – ‘s ochtends terwijl het plensde, wilde loslaten: het hele toompje deinsde achteruit in paniek, inclusief de oudjes in het kippenhok ernaast.

Op naar een wisse dood richting Bess

Goed dat ik dat wist, want ze gedroegen zich een week later als een stelletje su??òcidale lemmingen. Ze hopten vrolijk door de mazen van het gaas de tuin in waarin de honden zijn opgesloten, juist om te voorkomen dat die zich aan de kippen zouden vergrijpen. Ze graasden een beetje rond, keken eens naar Bess, die met een slaperig hoofd terugkeek en niet doorhad dat ze zich aan h?‚Ćar kant van het hek bevonden.

Daar was ik maar net op tijd bij! Ik trok de jas van mijn moeder aan, slaakte een afgrijselijk kreet en ja hoor, ze wisten niet hoe snel ze weer naar hun veilige hok moesten.
Niet dat ze daar nu iets van hebben geleerd, hoor. Ze flikken dat kunstje elke keer. Het tussenhek gaat nu dicht tot ze allemaal te dik zijn om door het gaas te kunnen.

De oudjes zijn niet zo dom als de kleintjes

Ondertussen had een van twee de oorspronkelijke ziekenboegkuikens – nu ook al weer 3,5 maand oud, dus een dikke vleeschkip – het in haar hoofd gekregen dat ik een engerd met of zonder een regenjas was, dus die wilde niet meer komen als ik riep, zelfs niet met lekkers.
De rest staat onmiddellijk voor mijn neus als ik alleen al het gebaar maak iets uit mijn broekzak te halen, maar neen, zij ging er vandoor en verdween in het feitelijk veel gevaarlijker buurbos van de “Schotten”.

Je kon twee maanden geleden al zien, dat ze (linksachter) banger is dan de rest

Toen ik haar ‘s avonds niet op een slaapstok trof, maar in een boom, ja, eigenlijk wel degelijk een slaapstok natuurlijk, maar dan anders, probeerde ik haar nog vruchteloos het hok in te krijgen. Ze liep het hoger gelegen weiland op, ik ook, joeg haar de tuin in, ik er achteraan, zij het weiland weer in etc etc. 20 keer heen en weer en niets anders dan een steeds hysterischer schreeuwende kip, terwijl de haan DSK die zichzelf als Superman beschouwt, de reeds slapende dames in het hok wakker maakte met zijn even hysterische antwoorden (“Ik kom je redden, schatje!”).

Laat maar, dacht ik, dan niet. Dat ging een paar dagen goed, tot een van Sussex Sisters door hetzelfde angsthazenvirus werd bevangen, wegholde als ze me zag en ‘s avonds verdomme naast die schijtlaars in de boom zat. Toen had ik er genoeg van. Voor je het weet is het een rage.

Bleu was here

Ik joeg ze uit de boom – de rest van de kippen was al naar bed – en haalde Bleu, die onmiddellijk begreep wat hem te doen stond, hoewel hij heel goed weet dat kippen jagen verboden is. Hij pakte als eerste de Sussex en liet haar weer los toen ik haar vast had. Het beest mankeerde niets behalve dan een hartverzakking en een paar losse veren.

Ik zette haar in het kippenhok en wilde me net op operatie vleeschkip storten, toen buurman F. plots in de tuin verscheen, terug van zijn verblijf in Ch?¢teauroux.
-Lekker weertje, h?®? zei hij en kijkend naar de pruimenboom: goh, alle mirabelles zijn geoogst, wat heb je ermee gedaan, een taart van gebakken?
Ondertussen had Bleu de luid kakelende kip gevonden en moest ik me haasten om te voorkomen dat hij haar in zijn enthousiasme per ongeluk zou vermoorden.
– Neen, riep ik, ik heb ze geweckt, en ik struikelde en viel bovenop Bleu, met mijn armen en gezicht vol in de brandnetels en ontzette de kip, die zich verlamd van angst eindelijk koest hield.
РOK, zei buurman, fijne avond, h?® en tot morgen! En sjokte weer van het terrein af.

Ja, dag buurman, tot morgen. Toch vraag ik me nu af: is hij wel helemaal goed, onze buurman. Dat is niet zeker.

Maar de kippen gedragen zich weer normaal, op vleeschkipje na dan, die nu voorlopig in een konijnenhok zit tot het arme dier geslacht wordt. Heeft ze toch gelijk doodsbang van me te zijn.