Teletekst: Door slechte zorg in een ziekenhuis in het Britse Stafford zijn de laatste jaren mogelijk 400 pati?´nten meer overleden dan gebruikelijk voor een dergelijk ziekenhuis. Dat constateert de Britse gezondheidsraad na onderzoek.
De raad schrijft dat een man met een dijbeenbreuk overleed nadat hij drie dagen lang niet geholpen was. Om de doelen te halen, kreeg een arts opdracht een pati?´nt met een onschuldige kwaal te helpen, terwijl iemand met een hartaanval aan zijn lot overgelaten werd. Receptionisten stelden diagnoses.
Het ziekenhuis heeft spijt betuigd. Het werkt aan verbetering van de zorg.
Nu de bonussen nog.
Ach, ik doe maar een willekeurige greep.
Ik weet niet, ik krijg er een merkwaardige jeuk van, heel gek. Zei daar iemand eikel?
Na bij allerlei deskundigen ons licht te hebben opgestoken, besloten we toch de antivirale antibaarmoederhalskankerprik te gaan halen. De jongste zag er erg tegenop, maar het was al gebeurd voordat ze het in de gaten had. Het was zo ongelooflijk strak georganiseerd, dat we binnen de kortste keren weer buiten stonden.
Kon ik fijn naar Duikelman mijn tegoedbon uitgeven. En wat doe ik? Ik koop twee pannetjes waarvan een met een lelijke buts. Moet ik &^*$*!! weer terug. Wel een geweldig leuk pannetje overigens, de oude van oma Christien waren onbruikbaar aan het worden vanwege een vergevorderd stadium van deteriation.
De HEMA verkocht jarenlang deze heerlijke grote koppen met een dun randje, ideaal voor de theedrinkers uit deze familie.
Hadden ze die plotseling uit het assortiment genomen! Waarom, daar zou de Keuringsdienst van Waarde eens aandacht aan moeten besteden. Zie maar eens dezelfde heerlijke koppen te vinden! In Frankrijk heb je wel koppen van dezelfde grootte, maar vaak hebben die een dikke rand. Dat drinkt verdomme toch minder lekker thee, dat begrijpt iedereen.
Gelukkig kreeg ik vandaag van mijn zusje in het kader van haar verhuizing vier (4!) koppen uit dezelfde serie cadeau. De laatste twee gebutste en geblesseerde exemplaren links hadden we nog over van de oorspronkelijke serie. Oortjes en overal happen eraf, maar desondanks koesteren we die oudjes enorm.
We kunnen nu weer een paar jaar vooruit.
Problemas, problemas.
Mijn oud-collega W. en bevinden ons veel langer in elkaars omgeving, zonder dat we ons dat realiseerden. Toen ik in de Palestinastraat in Rotterdam woonde, zat zij op de school waar ik op uitkeek. Ik kreeg op de Academie les van mensen, met wier kinderen ze jarenlang heeft gespeeld.
Daar kwamen we in de loop der jaren achter en zelfs recent ontdekten we nog allerlei dwarsverbanden, die helemaal niets met Rotterdam te maken hadden, maar met Groningen, de Quooker en weer heel andere mensen uit nog weer andere bronnen.
De wereld blijkt altijd erg klein te zijn.
Nu is de moeder van W. een beeldend kunstenaar uit Rotterdam, die net als ik de Rotterdamse Academie heeft gedaan. Ze tekent, schildert en maakt grafisch werk, alles in een erg aantrekkelijk handschrift. De tekeningen zijn het meest toegankelijk, maar de schilderijen ontwikkelen zich op een hele mooie manier. Langzaam maar zeker lijkt de Picasso- en Beckmaninvloed te verdwijnen en komt de ware Van Doorn in schitterende kleuren te voorschijn.
Thea van Doorn tekent elke week haar kleindochter en laat die innemende plaatjes zien op haar weblog. Neem maar eens een kijkje!
Ik had me een paar weken geleden voorgenomen een waterketel te kopen in het enige overgebleven winkeltje in de bourg van onze commune, maar vergat dat onmiddellijk door al dat gedoe met die douchekraan en toen was het te laat.
Ik moet eerlijk zijn, ik vergeet wel vaker dingen, en dat zou best eens de leeftijd kunnen zijn. Hoewel dat vroeger ook wel gebeurde, een afspraak in het voorbijgaan gemaakt, verdwijnt onmiddellijk uit mijn hoofd, tot er wordt opgebeld:”Waar blijf je nou?”. Kennelijk een te kleine bandbreedte.
Ik fietste donderdag over de Zeedijk toen ik me die ketel plotseling weer herinnerde. Bij ons in Chinatown barst het van de winkels waar je heel veel potten, pannen en ketels kunt kopen en in de tweede winkel was het raak, een 5-liter ketel, die warempel ook nog eens geluid gaf, als het water kookte. (De eerste winkel had wel authentiek vormgegeven keteltjes, maar van aluminium, dat vind ik persoonlijk niks.)
Deze is echt wonderlijk van vorm en absoluut niet hip, daar hou ik van.
Alleen hield die gekke stoomfluit er na drie keer mee op. Na een beetje proberen, duwen en wrikken deed hij het weer, maar niet erg overtuigend. Toch vind ik hem veel aantrekkelijker dan de elektrieke.
