Op 10 maart heb ik de sterrekers, ook wel tuinkers genoemd, in de egelbloempot gezaaid. Het zakje zaad cresson al?©nois had ik voor 30 ct bij de Franse Aldi gekocht.
Vandaag zijn ze al weer een beetje verder:
Franse buurvrouw Simone zei aan de telefoon dat de grond nog heel koud was en ik me daarom nog geen zorgen over woekerend onkruid hoefde te maken. Ik denk toch dat ik over een week of 4 een kijkje ga nemen.
Al mijn nieuwe aankopen op 1 foto
Wat een verwarrende berichtjes allemaal vandaag, ik kon het niet meer volgen.
Zat ik met mijn kop in het Boekenbal, met Tim Krabb?©, die tussen haakjes nog met Liz Snoyink gaat, ik dacht toch dat dat allang uit was, lees ik de koppen van de Google Reader: Tim K. dit en Tim K. dat.
“Tim K. heeft zijn schietpartij niet vanaf zijn pc aangekondigd op internet”.
H?®?
Oh, verrek, die sneue Duitse puber met al die ellende heet ook Tim. Tim K. Zo zit een misverstand al snel in een klein hoekje. Ik dacht al dat Tim Krabb?© naar zijn oude Duitse middelbare school was gegaan, met een gun van zijn vader, ook stom, terwijl je net succes hebt als auteur van het Boekenweekgeschenk, dacht ik nog. Neen, dat dacht ik niet, maar verwarrend was het wel.
Die heisa over een terroristische aanslag, daarvan dacht ik ook al, hoe weten ze dat dan? En meteen daar weer bovenop een andere sneue puber, die op een chatsite aankondigt iedereen op z’n school te willen killen.
“In Breda is een scholier aangehouden die op internet scholen in Breda heeft bedreigd. De redactie van EenVandaag zag de bedreiging in een chatbox en lichtte de politie in.”
En alsof het nog niet genoeg was:
“In Oosterbeek is een 14-jarige jongen opgepakt die vier leraren van zijn school met de dood heeft bedreigd. De jongen moest vanwege zijn gedrag op het matje komen. Dat gesprek liep uit de hand. De jongen had geen wapen bij zich, meldt de politie. Hij is meegenomen naar het politiebureau.”
Of was dat ook weer dezelfde jongen van die school in Breda, want hoever ligt Oosterbeek tenslotte van Breda af? Neen, neen, ik weet wel wat er aan de hand is, alle journalisten of zogenaamde nieuwsmakers hebben teveel Gerard Joling gekaraoked.
Waarom ik dit nu vertel? Ik wilde gisteren mijn jaarlijkse IKEA-dag houden, maar er kwam iets tussen, neen, ik was niet getipt vanuit Brussel.
Zwaar gelightroomed
In plaats daarvan ging ik even naar het Muntplein voor een paar kleine dingetjes. De mensen die mij een foto zagen maken, wilden het beeld niet bederven en doken weg. Ze dachten dat ik een toerist was. Was ik eigenlijk ook.
P.S. En het gaat gewoon door, een bericht van De Pers.
Het is kennelijk aan alle kanten besmettelijk.
Uitzicht vanuit de AH op de Nieuwmarkt richting Flesseman
Omdat de oudste een spreekbeurt had en ze zo slim was mij in te schakelen, moest ik in 3 verschillende winkels boodschappen doen.
Je kunt ook alles in ?©?©n keer bij de Appie halen, alleen krijg je daar bv kaas die naar niks smaakt en kom daar maar eens om verse tijm en oregano, hebben ze niet. Mijn ervaring is dat de supermarkt Рdondert niet welke Рhet best is in niet-bederfelijke waar. Al het andere, brood, groente, fruit, zuivel, daarvoor heb je de kleine speciaalzaken, zoals de boerenmarkt, de bakker, de groenteboer of de boerderijwinkel. Groente is op de markt minder lang onderweg Рvan teler naar winkel Рgeweest dan bij de Appie en smaakt er ook naar. Bovendien is het vaak nog goedkoper ook en is er meer keus.
Ik moest bladerdeeg hebben om empanadas te maken, want de spreekbeurt ging over Galici?´, het Keltische deel van Spanje, bij de mensen bekend door Santiago de Compostella. Het zijn Kelten, het woord zegt het al, en ze blazen dan ook op doedelzakken en spreken een onbegrijpelijke taal, die alleen de Bretonnen en de mensen uit Wales begrijpen, die ook weer een onbegrijpelijke taal spreken.
Ze hebben een hapje, de Empanada Gallega, dat weer typisch zo’n heerlijk rommelhapje is, gewikkeld in brooddeeg. Dit soort hapjes heb je over de hele wereld, allemaal in een andere vorm. Dit Galicisch brooddeeg wordt gevuld met restanten en vervolgens in de oven gaargebakken. Je kunt er kip met groente in doen, spinazie met ansjovis, gehakt met paprika en ui, chorizo met ei en kaas enz. enz. , wat je maar toevallig in huis hebt. Wij hadden geen restjes en geen tijd voor brooddeeg, dus ik kocht de ingredienten op de markt, de Appie en de nieuwe biowinkel op het Waterlooplein. Hieronder kun je het proces volgen:
Alleen voor het bladerdeeg moest ik bij de grote Appie in de Jodenbreestraat zijn. Daar kocht ik desondanks allerlei overbodige troep, met als gevolg dat ik het bladerdeeg vergat. Hoe dom kan een mens zijn? Mopperend dook ik de AH op de Nieuwmarkt in. Op de bovenste foto kun je zien wat je ziet als je daar weer uitkomt, om een uur of half zes op een mooie dag in maart. Ik was weer een beetje verzoend.
Abstract-expressionisme op een oude uienplank
Mijn vader kon altijd smakelijk vertellen over z’n reisjes die hij als ambtenaar moest maken vanwege Europese Zaken. Hij ging naar Straatsburg, Brussel en Parijs. Vroeger ging hij ook nog wel beroepshalve naar Rome, geloof ik, maar daar weet ik het fijne niet van, behalve dat er een fotoalbum van is, met ochtendlicht op het Forum. Heel mooi vonden we dat.
Naar Brussel en Parijs nam hij de TEE, de Trans Europe Express, in mijn herinnering een glanzende aluminiumtrein, maar op de plaatjes die ik nu zie, blijken het rood-gele wagons. Merkwaardig zoals je geheugen het toch weer allemaal voor je invult.
Die trein was een luxe transportmiddel, je kon alleen maar eerste klas reizen en er zat natuurlijk een echt Frans restaurant in. Wat hij daar precies altijd at, wilde hij met alle geweld aan ons kwijt, want hij was een heuse gourmet, net als de Franse heer die een keer een tafeltje verderop zat.
Deze keurige heer nam een hapje van z’n bordje met een gouden randje, legde meteen zijn bestek weer neer en commandeerde:
– Gar??üon! Le poivre!
Dit speelde in de jaren ’60 van de vorige eeuw, want ik zou vandaag toch niet meer gar??üon tegen een ober durven zeggen. De ober kwam gedienstig met het peper- en zoutstelletje aanhollen en zette dat naast het bord. De heer kreeg er een rode kop van en eiste:
– Gar??üon! Le moulin!
Dat vond mijn vader zo fantastisch, dat hij dit verhaal in de loop van z’n leven minstens 25 keer heeft verteld.
Deze Fransman had volkomen gelijk, vers gemalen peper is van een andere orde dan de Silvopeper. Er kwam bij ons dan ook snel een pepermolen in huis, waarbij mijn vader al malend elke keer riep:
– Gar??üon! Le moulin!
Ja, leuk, pap.
Ik heb jammer genoeg dit eindeloos grapjes herhalen integraal ge?´rfd.
Deze molen kreeg ik heel lang geleden van hem. For sentimental reasons wilde ik hem meenemen naar ons Franse huis, maar hij maalde niet lekker meer. Ik liet hem maar staan, want weggooien, dat kon ik nog niet.
Tot ik vandaag de geest kreeg en hem probeerde voor de zoveelste keer open te schroeven, om te zien of misschien het maalmechanisme bijgesteld kon worden of zoiets.
Openschroeven ging niet, wel schudden en ondersteboven houden. Op het schilderij van Cy Twombly (foto boven) kun je zien wat eruit viel: een paar takjes van de peperplant. Dat bleek het al die tijd geweest te zijn. Hij maalt weer en hij mag mee.
(c) Mijn mobiel. Op het schoolplein om 21:00 uur
Uit plichtsbesef reed ik naar de school van de jongste, waar een tweede voorlichtingsavond werd gehouden over de profielkeuze. Ik hoorde geen nieuwe dingen.
Op de heenweg reed ik ogenschijnlijk verkeerd, want plotseling bevond ik me ik op de Vijzelgracht en keek of Maison Descartes nog niet in de bouwput was gestort, gelijk het Keulse Stadsarchief. Siebe zat op dat eigenste moment binnen te converseren, dus ik moest met eigen ogen zien of er de boel niet erger was verzakt. Veel vertrouwen wekte het rijtje gestutte huizen niet.
Ik vind het wonderlijk stil rond die tweede zandlaag.
Jan Blokker zegt er iets van.
En het Parool.