fotografie, mopper, natuur, werk

Kleine pauze

5 Comments


Paarden uitlaten op het strand

Terwijl ik vandaag allerlei webdingen aan het doen was, luisterde ik naar de live-streaming van het D66-congres, waar Vincent Everts z’n macbook op een verhoging had gezet en zo met behulp van de ingebouwde camera de wereld mee kon laten kijken.
Nu luisterde ik dus voornamelijk en wat ik altijd al het grote verschil tussen D66 en andere partijen heb gevonden, is dat de toon niet zo demagogisch is. Het is bij D66 natuurlijk wel een beetje OSM, maar meer mijn OSM, dan de aardappel van de VVD. Als de VVD-er geen aardappel heeft, is-ie weer vet demagogisch, Vonhoff versus Rutte, zoiets. Dat politieke galmen, en dan wachten tot het applaus in de vertraging doorkomt, niks aan, dat bedoel ik.
Helemaal echt misselijk word ik van dat vrouwtje van de PvdA, kom, hoe heet ze, met die zeurstem, waarmee ze dingen uitkraamt met een zelfoverschatting, waarvan ik niet begrijp waarop ze die baseert. Een strebertje zonder gevoel, meedogenloos toen ze Ella Vogelaar eruit stampte. Fotograaf Martijn Beekman had een nietsontziend dubbelportet van haar en Bos op die avond toen dat gebeurde, waarnaar ik met pijnlijk genoegen lang heb zitten staren.
Hamer, Mari?´tte Hamer. Echt, die eindigt nog eens als Rita Verdonk. Of is ze daar een te klein opportunistje voor?

Aan het eind van de middag wandelden we langs het strand van IJmuiden. Even een kleine pauze.

dieren, kunst, vroeger

Piep

Er dwarrelde een stukje papier tussen de ordners uit, toen ik de administratie uit het jaar nul eens een andere plek gaf.
Bijna had ik het verfrommeld, tot ik er even naar keek. Wie heeft dat getekend? E?©n van de meisjes of ik? Ik kom er niet achter.

Frankrijk

Tuintje

Voor

Vroeger zeiden we over die figuren van mijn vorige postje, die plat pratend en wel spontaan aan het meppen gaan: ordinair, een 10. Hopeloze gevalletjes en een beetje sneu, als je erover nadenkt. Dat gaan we niet meer doen.
Geen hopeloos geval is ons stukje tuin, dat gratis bij de schuur zat. Het heeft de oppervlakte van een volkstuin, 300 m2. Dat vind ik tegenwoordig belachelijk klein. Met de moterzeis en een flinke fik ben ik al een heel eind gekomen, kijk maar:


Na

De vraag is hoe het er over 5 weken uitziet, wanneer ik weer eens ga kijken. Alweer? Ja, alweer, waarom niet? Ik heb nu eindelijk de gelegenheid om er een serieuze tuin van te maken.
‘s Ochtends in de tuin en ‘s middags aan de computer. Of andersom. En maar twitteren en skypen.
Misschien moet ik eerst even met het thuisfront overleggen.

curieus, fotografie, werk

Oplossing

Zo kun je het ook aanpakken. Of je stampt alle ouwe wijven deruit, kan ook.

Iets anders:

Of zo, ook een manier. Waarom bevestigen deze types altijd het beeld, dat ik van hen heb? Omdat dat beeld klopt natuurlijk.
De fotograaf heeft aangifte gedaan.

boeken, cavia talk, De Nieuwmarkt, dieren, fotografie, kunst

Vernissage


Fotograaf Amaury Miller maakt een foto van fotograaf Adrie Mouthaan

Niet alleen de naakkat of -poes was geportretteerd, maar ook de cavia, het konijn, het schaap, de parelhoen en het paard, om er een paar te noemen, gisteravond bij de opening van de expositie BEEST. Alleen de kat is naakt, de rest heeft haar of veer. Neen, ik vergis me, de hond draagt slechts een toupetje.
Ik zag mijn oud-collega’s ook weer eens en een aantal fotografen, ik maakte kennis met de dichter, het trio De Bode, Willemsen en Wildeman was compleet, het was weer als vanouds druk, gezellig en informatief. Ik ben weer helemaal op de hoogte.

Wat zegt Marc van Biezen terwijl de cavia me aankijkt:

Medemenselijkheid

wat je vaak ziet als je gaat wandelen
of fietsen met een club
dat die andere mensen net zo
lijden aan het leven als jij

behalve dat zij ook nog een dochter hebben
of een zoon met het syndroom van down
en bovendien een hondje dat blind is
en doof met drie pootjes er gratis bij

En alsof we nog niet genoeg dieren gezien hadden, bleek op de terugweg de bereden politie een fietslampjesfuik op de Nieuwe Hoogstraat te hebben opgesteld. Ik had gewoon licht, niks aan de hand, maar ik stopte toch om het dier even over z’n neus te aaien.
Het meisje vertelde desgevraagd dat ze altijd op hetzelfde paard zat, alleen had ze toevallig vanavond een leenpaard. Het hare had iets aan z’n hoef. Deze begon meteen in fietstassen en jaszakken te zoeken naar eetbare spullen: een snuffelpaard, verdomd, ze kunnen het rechercheren niet laten, je werkt tenslotte bij de politie of niet.

Het is een erg mooie tentoonstelling, het zijn in feite 16-eeuwse schilderijen, met dezelfde vervreemde uitwerking als bijvoorbeeld Giuseppe Arcimboldo ze maakte. Kennen jullie die niet?
Kijk dan maar eens hier bij google-plaatjes.

Voor de ware liefhebber: nogmaals de site van Adrie Mouthaan.

Dagelijks leven in Frankrijk